Η αποθεραπεία είναι ένα μέσο το οποίο βοηθά, διαφορετικά υποκείμενα να απαλλαγούν από μία ασθένεια που τα βαραίνει. Στον τομέα της υγείας, με βάση τη δομή της σημερινής κοινωνίας, πολλές φορές η αποκατάσταση, προκαλεί δυσφορία και δυσκολίες στα άτομα, είτε λόγω κοινωνικών αποκλεισμών, είτε λόγω της δημιουργίας χώρων που καθίστανται ακατάλληλοι για συμμετοχή στη διαδικασία της θεραπείας.
Από την άλλη, ζητήματα υγείας των ανθρώπων ακόμη και του περιβάλλοντος ανησυχούν τους πολίτες της πόλης του Βόλου, λόγω της ύπαρξης μίας βιομηχανίας (ΑΓΕΤ) που υποβιβάζει την ποιότητα ζωής τους, μέσω των ανεξέλεγκτων εκπομπών καυσαερίων. Παράλληλα θέματα ιδιωτικοποίησης της υγείας στη χώρα μας, αρχίζουν να προκαλούν ανησυχίες, με αποτέλεσμα να υπάρχει η ανάγκη αποκατάστασης από τη συγκεκριμένη φιλελεύθερη πολιτική του κέρδους.
Έτσι λοιπόν στην παρούσα διπλωματική εργασία ο όρος της αποθεραπείας συνεργάζεται με την αρχιτεκτονική και παίρνει τον ρόλο της αποκατάστασης ενός τόπου, ενός κτιρίου, μίας κοινωνίας.
Η μετατροπή της βιομηχανίας τσιμέντου σε χώρο αποκατάστασης και ευεξίας αποτελεί μια αρχιτεκτονική παρέμβαση, αλλά και μια βαθύτερη διαδικασία επανόρθωσης του τοπίου και της σχέσης του ανθρώπου με αυτό. Μέσω της σύνδεσης της θάλασσας με το βουνό αναδεικνύεται η φυσική συνέχεια του περιβάλλοντος, ενώ το νερό, ως στοιχείο θεραπείας, επαναφέρει την ισορροπία σε έναν τόπο που επιβαρύνεται για χρόνια. Μέσα από αυτή την προσέγγιση, ο χώρος μεταμορφώνεται από σημείο παρακμής, σε πεδίο αναγέννησης. Θέματα εξυγίανσης, ανακύκλωσης, επανάχρησης και μνήμης συνεργάζονται ώστε να επιφέρουν αλλαγές στους χώρους θεραπείας, καθώς και σε κοινωνικά και επιστημονικά πλαίσια. Με την προσπάθεια γεφύρωσης του χάσματος μεταξύ του χώρου της ασθένειας και του εξωτερικού περιβάλλοντος, την αισθητική, την αισθητηριακή εμπειρία και την ανθρώπινη κλίμακα, δημιουργούνται θεμελιώδεις αρχές για τη διαμόρφωση μιας νέας αρχιτεκτονικής που προάγει την υγεία.
Επιβλέπων: Μανωλίδης Κωνσταντίνος
Αριθμός Αναφοράς: 1117
Στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η διαμόρφωση μιας αρχιτεκτονικής πρότασης για εστίες καθηγητών-χώρους προσωρινής διαμονής για πανεπιστημιακούς διδάσκοντες, που εργάζονται σε περιφερειακά πανεπιστήμια χωρίς να διαμένουν μόνιμα στην πόλη. Το πρόβλημα εντοπίζεται στο γεγονός ότι, ελλείψει υποδομών φιλοξενίας, πολλοί καθηγητές αναγκάζονται να καταφεύγουν σε ξενοδοχεία ή να νοικιάζουν κατοικίες για μικρά χρονικά διαστήματα, κάτι που είναι οικονομικά και πρακτικά μη βιώσιμο. Η πρόταση στοχεύει να λειτουργήσει ως πιλοτικό μοντέλο, που θα μπορούσε να υιοθετηθεί απο τα ελληνικά πανεπιστήμια, ενισχύοντας τη σύνδεση των διδασκόντων με τον τόπο και βελτιώνοντας τις συνθήκες διαμονής και εργασίας. Η παρούσα μελέτη εστιάζει στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό και στην κατασκευή μιας εστίας καθηγητών στην πόλη του Βόλου και πιο συγκεκριμένα στην περιοχή των Παλαιών Βόλου μεταξύ των οδών Σέκερη- Αλαμάνας, η οποία βρίσκεται απέναντι απο το συγκρότημα των Πολυτεχνικών Σχολών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Αυτή θα έχει τις απαραίτητες προδιαγραφές για την κάλυψη των αναγκών του ακαδημαϊκού προσωπικού του τμήματος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών που επισκέπτεται την πόλη για διδακτικούς, ερευνητικούς και επιστημονικούς σκοπούς. Το οικόπεδο έχει συνολική έκταση 1240 τ.μ ενώ τα κτίρια που είναι διόροφα ανέρχονται στα 920 τ.μ.
Πρόκειται για μια επανάχρηση χωρίς καμία κατεδάφιση και τροποποίηση του σκελετού του υπάρχοντος κτιρίου παρά μόνο ενίσχυση. Θα παρουσιαστεί η ιδέα και η πρόταση των κτιρίων καθώς και τα ίδια τα κτίρια και οι εξωτερικοί χώροι της δομής.
Στόχος δηλαδή είναι η παρουσίαση της ερευνητικής πρότασης και η τεκμηρίωση για ποιους λόγους είναι η πιο ωφέλιμη. Θα παρουσιαστούν τα σχέδια της πρότασης όπως κατόψεις, τομές, όψεις, αξονομετρικά, αξονομετρικά σε έκρηξη, ξυλότυποι και άλλα απεικονιστικά όπως μακέτα και φωτορεαλιστικά σχέδια ενώ πριν απο την αρχιτεκτονική πρόταση θα περιγραφεί το θεωρητικό πλαίσιο και η ανάλυση της περιοχής ( σχέδια απο την πολεοδομία Βόλου, χάρτες όπως χρήσεις γης, δομημένο- αδόμητο και το δίκτυο των αστικών γραμμών και πιο συγκεκριμένα των ΚΤΕΛ.
Επιβλέπουσα: Παπαδημητρίου Μαρία
Αριθμός Αναφοράς: 1135
Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει και επιχειρεί την ήπια αρχιτεκτονική ανάπτυξη στη θέση Αλαγάϊνα του όρους Βελούχι στην Ελλάδα, έκταση της οποίας έχει παραχωρηθεί για τις δραστηριότητες και την ανάπτυξη του Χιονοδρομικού Κέντρο Βελουχίου, με στόχο την δυνατότητα επίσκεψης του βουνού και δράσης σε αυτό όλο το χρόνο, διατηρώντας παράλληλα την οικολογική και πολιτιστική ακεραιότητα του. Το Βελούχι, απόληξη της οροσειράς της Πίνδου, είναι μια περιοχή εξαιρετικής φυσικής ομορφιάς, γνωστή για τα αλπικά της τοπία, την πλούσια βιοποικιλότητα και τις παραδοσιακές κτηνοτροφικές πρακτικές. Ωστόσο, οι δυνατότητές του ως προορισμού όλο το χρόνο παραμένουν μη αξιοποιημένες, λόγω της περιορισμένης υποδομής και των εποχικών προκλήσεων προσβασιμότητας. Αυτή η εργασία προτείνει μια βιώσιμη αρχιτεκτονική προσέγγιση που εναρμονίζει την ανθρώπινη δραστηριότητα με το αλπικό περιβάλλον, εξασφαλίζοντας ελάχιστη οικολογική διατάραξη και ενισχύοντας την εμπειρία των επισκεπτών.
Η έρευνα ξεκινά με μια ενδελεχή ανάλυση του μοναδικού γεωγραφικού, κλιματικού και πολιτιστικού πλαισίου του βουνού και των υπαρχουσών υποδομών. Επισημαίνονται βασικές προκλήσεις, όπως οι ακραίες καιρικές συνθήκες, η οικολογική ευαισθησία και η ανάγκη ισορροπίας ανάμεσα στην τουριστική ανάπτυξη και τη διατήρηση των τοπικών παραδόσεων. Βασιζόμενη στις αρχές της βιώσιμης σχεδίασης και της αλπικής αρχιτεκτονικής, η εργασία προτείνει μια σειρά από παρεμβάσεις χαμηλής επίδρασης που εντάσσονται αρμονικά στο τοπίο και σε θέσεις που ήδη υπάρχουν κτιριακές παρεμβάσεις. Αυτές οι κατασκευές σχεδιάζονται για να υποστηρίζουν μια ποικιλία δραστηριοτήτων, από χειμερινά σπορ έως καλοκαιρινές πεζοπορίες, προσφέροντας παράλληλα βασικές υποδομές στους επισκέπτες.
Κεντρική ιδέα της εργασίας είναι η «ήπια ανάπτυξη», που δίνει προτεραιότητα στην οικολογική ευθύνη, τη συμμετοχή της κοινότητας και την ανθεκτικότητα στις εποχές και στον χρόνο. Η εργασία προτείνει ένα μέλλον όπου το Βελούχι γίνεται ένα μοντέλο βιώσιμου τουρισμού, που ενισχύει την οικονομική ανάπτυξη διατηρώντας παράλληλα τη φυσική και πολιτιστική κληρονομιά του. Τελικώς, αυτή η μελέτη επιδιώκει να δείξει πώς η προσεκτική αρχιτεκτονική μπορεί να επιτρέψει στους ανθρώπους να συνυπάρχουν με τα αλπικά τοπία με τρόπο υπεύθυνο και ουσιαστικό.
Επιβλέπουσα: Τροβά Βάσω
Αριθμός Αναφοράς: 1118
Η διπλωματική εργασία με τίτλο Dynamic Cluster Housing επικεντρώνεται στη διερεύνηση νέων μεθόδων παραγωγής κατοικιών μέσω αλγοριθμικών και παραμετρικών εργαλείων. Στόχος της έρευνας είναι να αναπτυχθεί ένα σύστημα που δεν παράγει μία σταθερή λύση, αλλά ένα φάσμα πιθανών χωρικών διατάξεων, ικανό να προσαρμόζεται σε διαφορετικές ανάγκες και συνθήκες.
Η ερευνητική αφετηρία υπήρξε η θεωρία του space syntax, όπως παρουσιάζεται στο The Social Logic of Space των Hillier και Hanson. Η μεθοδολογία αυτή ανέδειξε πώς η διάταξη του χώρου επηρεάζει την κοινωνική αλληλεπίδραση, προσφέροντας θεωρητικό υπόβαθρο για την ανάπτυξη ενός συστήματος κατοικιών με δυναμικό χαρακτήρα.
Στη συνέχεια, αναπτύχθηκαν και δοκιμάστηκαν πολυομινικά συστήματα (polyomino) ως βασικό εργαλείο σύνθεσης. Μέσα από επαναληπτικούς πειραματισμούς στο Grasshopper toy Rhino, ορίστηκαν γεωμετρικοί κανόνες (π.χ. ελεύθερες πλευρές, αναλογίες χρυσού ορθογωνίου), ώστε να παραχθούν έγκυρα σχήματα με λειτουργική πυκνότητα και ενδιάμεσους χώρους. Η διαδικασία περιλάμβανε συνεχή αξιολόγηση και τροποποίηση παραμέτρων, ώστε να αποφεύγονται αδιέξοδες ή υπερβολικά συμπαγείς διατάξεις.
Τα πειράματα πραγματοποιήθηκαν σε οικόπεδο 100×100 μ., όπου διερευνήθηκαν πολλαπλές συνθέσεις με διαφορετικούς κανόνες τοποθέτησης. Οι λύσεις που προέκυψαν οργανώθηκαν σε τυπολογίες με συγκεκριμένη λογική κατανομής υγρών χώρων, χώρων διαβίωσης και αυλών. Μέσα από την ανάλυση εντοπίστηκαν 5–6 εναλλακτικές κατόψεις, ενώ σε μεγαλύτερες τυπολογίες εξετάστηκε και η προσθήκη ορόφου.
Η εργασία αναδεικνύει έναν νέο τρόπο σχεδιασμού, όπου ο αρχιτέκτονας δεν παράγει μία τελική λύση αλλά ένα φάσμα επιλογών, βασισμένο σε αρχές βιωσιμότητας, βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής και συνεργατικού σχεδιασμού. Το μοντέλο αυτό μπορεί να αποτελέσει πρόταση για την επανακατοίκηση ερημωμένων περιοχών όπως Θράκη και Νησιά Αιγαίου, την κάλυψη αναγκών στέγασης μετά από φυσικές καταστροφές ή μεταναστευτικές ροές, αλλά και για τη δημιουργία οικισμών με ισότιμη κατανομή ιδιοκτησίας και καλύτερη ποιότητα ζωής.
Επιβλέπουσα: Τροβά Βάσω
Αριθμός Αναφοράς: 1184
Η παρούσα διπλωματική εργασία αποσκοπεί στη διερεύνηση της έννοιας των «δωματίων πανικού» σε διαφορετικές κλίμακες, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Στόχος είναι η κατανόηση της λειτουργίας τους όχι μόνο ως ιδιωτικών καταφυγίων, αλλά και ως δυναμικών χωρικών μορφών που μπορούν να ενταχθούν στον δημόσιο χώρο του σύγχρονου αστικού περιβάλλοντος. Η θεωρητική θεμελίωση της μελέτης αντλείται από το έργο Αστικός Εφιάλτης του Stephen Macek, καθώς και από παραδείγματα δυστοπικής αρχιτεκτονικής, όπως το συγκρότημα Cabrini-Green στο Σικάγο και το Bijlmermeer στο Άμστερνταμ, ενώ αξιοποιούνται επίσης οι κατοικιακές μελέτες του Peter Eisenman (House I, House II, House VI), ως αναφορές στη χωρική πειραματικότητα και τη διάρρηξη της τυπικής κατοικίας.
Η ερευνητική διαδικασία αναπτύσσεται σε τρία στάδια. Στο πρώτο στάδιο πραγματοποιούνται συνεντεύξεις με άτομα που αντιμετωπίζουν διαταραχές πανικού, σε συνεργασία με ειδικό ψυχικής υγείας, με σκοπό την καταγραφή εμπειριών, την κατανόηση των ιδιαίτερων αναγκών τους και τη διαμόρφωση προσωποποιημένων χωρικών προτάσεων. Για λόγους δεοντολογίας, οι συνεντεύξεις παραμένουν ανώνυμες. Στο δεύτερο στάδιο συντάσσεται κατάλογος πέντε προτεινόμενων δωματίων, τα οποία αντλούν έμπνευση από το νερό και τον κήπο, αναγνωρίζοντας τα ως κατεξοχήν θεραπευτικά μέσα που ενισχύουν την αίσθηση ηρεμίας και ασφάλειας. Τέλος, στο τρίτο στάδιο, προτείνεται η ένταξη αυτών των δωματίων στον αστικό ιστό, με εφαρμογή στη Γοτθική Συνοικία της Βαρκελώνης. Εκεί, τα δωμάτια επανανοηματοδοτούνται ως χωρικές εστίες δροσισμού, προστασίας και ψυχικής ανακούφισης, συμβάλλοντας στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων και στη δημιουργία νέων μορφών δημόσιας φροντίδας.
Επιβλέπουσα: Βυζοβίτη Σοφία
Αριθμός Αναφοράς: 1187
Η παρούσα εργασία εξετάζει την έννοια του ταξιδιού και της βιωματικής του διάστασης μέσα στο σύγχρονο καπιταλιστικό πλαίσιο, το οποίο συχνά αντιλαμβάνεται τη μετακίνηση ως μια σύντομη, επιτελεστική διαδικασία. Εστιάζει στην ανάγκη ανάκτησης μιας βαθύτερης, ουσιαστικότερης σχέσης του ανθρώπου με τον δρόμο και το τοπίο που διασχίζει, προτείνοντας έναν επαναπροσδιορισμό της έννοιας του ταξιδιού ως εμπειρίας.
Με κεντρικό άξονα την Παλιά Εθνική Οδό και τα ερείπια που βρίσκονται κατά μήκος της, προτείνεται ο σχεδιασμός ενός δικτύου Στάσεων, οι οποίες λειτουργούν τόσο ως σημεία αναστοχασμού για τον ταξιδιώτη όσο και ως εργαλεία επανενεργοποίησης των παραμελημένων οικισμών που υπονομεύθηκαν κοινωνικά, οικονομικά και πολιτισμικά από τη φιλοσοφία του «νέου δρόμου» και της εκτροπής.
Η εργασία συνδυάζει τη θεωρία ενός βιωματικού ταξιδιού με την ανάγκη για κοινωνική, πολιτισμική και οικονομική αναζωογόνηση των περιοχών αυτών. Τα ερείπια αξιοποιούνται ως υλικοί και συμβολικοί φορείς μνήμης, συνδέοντας το υποκειμενικό φαντασιακό του ταξιδιώτη με τη συλλογική ανάγκη για ουσιαστική επαφή με τον τόπο. Έτσι, προτείνεται ένα δίκτυο που λειτουργεί ταυτόχρονα ως πολιτισμικό εργαλείο, κοινωνική παρέμβαση και αρχιτεκτονική πρόταση, προκειμένου να διαμορφωθεί ένας νέος τρόπος αντίληψης του ταξιδιού, που δεν στοχεύει απλώς στον προορισμό αλλά και στην εμπειρία της διαδρομής.
Επιβλέπουσα: Γαβρήλου Έβελυν
Αριθμός Αναφοράς: 1121
Κοιτάζοντας προς τα πάνω στην πόλη αποκαλύπτετε ένας καινούριος κόσμος. Ανοίγματα στις σειρές των κτιρίων αποκαλύπτουν κομμάτια ουρανού, διαφορές υψομετρικές εμφανίζουν νέες οπτικές διόδους, η θέση του ήλιου φωτίζει ή τοποθετεί σε σκιά, παίζοντας ένα παιχνίδι με τους όγκους της πόλης. Τα κτίρια αντικατοπτρίζονται οπτικά με την απεραντοσύνη του ουρανού, αλλά και μεταξύ τους, η τυπολογική τους ομοιομορφία κάποιες φορές χάνεται μέσα σε μια θάλασσα από τυχαίες επιλογές και παρεμβάσεις πάνω τους. Ένα οπτικό χάος άλλες φορές μαγευτικό, άλλες φορές υπερβολικό, απροσδιόριστο, χωρίς σκοπό. Μέσα στο ίδιο το διαφορετικό κάνει εντύπωση, κτίρια με εμπνευσμένες επιλογές χρώματος, περίεργες και ιδιαίτερες όψεις ή ενδιαφέροντα τυπολογικά χαρακτηριστικά. Μπαλκόνια που εμφανίζουν λίγο περισσότερα στοιχεία ζωής από ότι περιμένει κανείς να δει. “Πάνω” υπάρχει ένας άλλος κόσμος, με τις αντιφάσεις του, την μονοτονία του, αλλά και τις συνειδητές ή τυχαίες στιγμές μαγείας του. Η ζωή στην σύγχρονη πόλη μπορεί να είναι μια “ζωή” απρόσωπη. Ο σύγχρονος κάτοικος της πόλης μπορεί να βρίσκει τον εαυτό του αποξενωμένο, μέσα σε μια χωρική συνθήκη που δεν φαίνεται να είναι φτιαγμένη για τις ανάγκες του και που μέρα με τη μέρα φαίνεται τον εμπεριέχει ακόμα λιγότερο. Παρ’ όλα αυτά η πόλη είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου και των περισσότερων από εμάς. Σε αυτή την εργασία θα προσπαθήσω να επέμβω σε ένα μικρό κομμάτι της πόλης, χρησιμοποιώντας το σαν θεωρητικό παράδειγμα προς μίμηση και για άλλα σημεία της. Θα επαναπροσδιορίσω - επανασχεδιάσω τον δρόμο και τις όψεις αυτού του κομματιού, αυτό το χωρικό πεδίο που ονομάζω "αστικό φαράγγι". Στόχος μου είναι να δώσω ένα μικρό λιθαράκι προς κάτι καλύτερο, σε ένα μικρό και συνηθισμένο κομμάτι της πόλης, με άπλες και μικρές αλλαγές να προσπαθήσω να την αναζωογονήσω, να φέρω στο προσκήνιο αυτά τα χαρακτηριστικά της που με μαγεύουν. Να δώσω στους κάτοικους της περισσότερο χώρο και νέες μορφές έκφρασης σε αυτήν.
Επιβλέπουσα: Γαβρήλου Έβελυν
Αριθμός Αναφοράς: 1138
Σήμερα, η ανάγκη για χώρους χαλάρωσης είναι επιτακτική, ιδιαίτερα σε πολυάσχολες πόλεις, όπου ο συνωστισμός και η έλλειψη πρασίνου δημιουργούν κοινωνική αποξένωση και χαμηλή ποιότητα ζωής. Οι ανθρώπινες κατασκευές που εκμεταλλεύονται το νερό ως στοιχείο καθαριότητας, ευεξίας και πολιτισμού, προσφέρουν απόδραση από την καθημερινότητα. Ο αστικός σχεδιασμός της πόλης του Βόλου δυσχεραίνει τη διαθεσιμότητα εναλλακτικών επιλογών για περπάτημα και χαλάρωση χωρίς την παρουσία οχημάτων. Κυρίως στο παραλιακό μέτωπο της πόλης εντοπίζονται οι παραπάνω δραστηριότητες, εκεί όπου οι κάτοικοι απολαμβάνουν περιπάτους με ευκαιρίες για χαλάρωση και ηρεμία, μπάνιο στη θάλασσα τους καλοκαιρινούς μήνες ενώ παράλληλα οι νεότεροι επισκέπτες προτιμούν το παιχνίδι και την άθληση. Η κεντρική ιδέα της διπλωματικής εργασίας είναι ο επανασχεδιασμός του θαλάσσιου μετώπου από το ναυτικό όμιλο Ο.Ε.Α-Ν.Α.Β μέχρι την παραλία του Αναύρου με βάση τις ανάγκες των κατοίκων της περιοχής χωρίς τουριστικές σκοπιμότητες. Συγκεκριμένα, προτείνεται η δημιουργία ενός πράσινου χώρου ευεξίας με το νερό να κατέχει κύριο ρόλο στο σχεδιασμό. Πλέον υπάρχει δυνατότητα θερμού λουτρού και θαλασσοθεραπείας, υποδομές που θα παρέχουν τη δυνατότητα καλλιέργειας βοτάνων και παρασκευής σκευασμάτων, όπως και χώροι για περπάτημα και παιχνίδι. Στόχος είναι η ανάπτυξη ενός προσιτού, ελκυστικού και ενιαίου δημόσιου χώρου που θα εντάσσεται ομαλά στην παραλιακή διαδρομή και στο γενικό αστικό περιβάλλον, δίνοντας ζωή στο ανατολικό μέτωπο της πόλης.
Επιβλέπων: Micocci Fabiano
Αριθμός Αναφοράς: 1099