Οι σιδηροδρομικοί σταθμοί αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της μεταβιομηχανικής πόλης. Στον Ελλαδικό χώρο παρατηρείται το φαινόμενο της σταδιακής εγκατάλειψης και απαξίωσης τους, παρόλο που αποτελούν πολυδιάστατους τόπους. Μια τέτοια περίπτωση αποτελεί και ο σιδηροδρομικός σταθμός του Βόλου, ένα τοπόσημο βαθιά χαραγμένο στην ταυτότητα της πόλης για σχεδόν ενάμισι αιώνα. Σύμφωνα με την προυπάρχουσα έρευνα σε παγκόσμιο επίπεδο οι λόγοι εγκατάλειψης ποικίλουν κατά περίπτωση, με κύριο παράγοντα την μαζική χρήση ιδιωτικού οχήματος. Βέβαια στην Ελληνική περίπτωση πρόκειται για μάλλον συντονισμένη πολιτική απαξίωσης του σιδηροδρόμου ως μέσου μεταφοράς ανθρώπων και αγαθών. Η παρούσα εργασία εξετάζει την ιστορική εξέλιξη των σιδηροδρόμων στην Ελλάδα, και εστιάζει στην περίπτωση της πόλης του Βόλου. Ο σταθμός του Βόλου όντας μια ειδική περίπτωση ειδικά μετά τις καταστροφικές πλημμύρες του 2023, που τον έθεσε σε πλήρη αδράνεια καθώς πλημμύρισαν τόσο η επιδομή όσο και το κτιριακό σύνολο. Μέσω πρωτογενούς έρευνας και επιτόπιας παρατήρησης εντός και πέριξ του σταθμού καταλήγουμε πως τελικά η καταστροφή αποτελεί ευκαιρία για επανεξέταση αυτού του υπερμεγέθους χωρικού αποτυπώματος στην πόλη με άξονες την σιδηροδρομική δραστηριότητα, την πολιτιστική κληρονομιά και τον δημόσιο χώρο.

Λέξεις Κλειδιά: Σιδηρόδρομος, Δημόσιος Χώρος, Ανάπλαση, Πολιτιστική Κληρονομία, Αστικός Σχεδιασμός

Επιβλέποντες: Τροβά Βάσω, Μπουρδάκης Βασίλης

Αριθμός Αναφοράς: 1252

Εφαρμογές του μη πεπερασμένου

 Σε συνέχεια της θεωρητικής αναζήτησης του ερευνητικού μου, που είχε να κάνει με τον τρόπο που ο άνθρωπος βιώνει και περιορίζει τους υποθετικά άπειρους χώρους παίρνοντας σαν πεδίο ανάλυσης τη θάλασσα, το συνθετικό και τελικό κομμάτι της διπλωματικής μου εργασίας είναι: H πειραματική συνθετική έρευνα πάνω στο συντονισμό ενός σεναρίου κατοίκησης και οργάνωσης μιας εξ ολοκλήρου πλωτής κοινότητας σε ένα μεταβαλλόμενο υδάτινο μη-μέρος.

 Η απόφαση μου να ασχοληθώ με αυτό το θέμα ήρθε σαν φυσικό επακόλουθο της ερευνητικής μου εργασίας, όχι μόνο φέρνοντας μαζί τον πλωτό χαρακτήρα και τη σχέση με το νερό, αλλά κυρίως την ανάγκη μου να καταλάβω τον σχεδιασμό χωρίς συγκεκριμένα όρια, με πολλούς ορίζοντες.

 Πως επιλέγω έναν από όλους όσους μπορώ να οραματισθώ ή να κοιτάξω;

 Τι σημαίνει οργανικός τρόπος σκέψης και σχεδιασμού; μπορεί να λειτουργήσει σε ένα τέτοιο πλαίσιο; πότε ξεκινούν οι περιοριστικές σκέψεις και οι πρακτικοί περιορισμοί; υπάρχει λόγος να σκέφτομαι τεχνικά σε αυτές τις περιπτώσεις; Πως η διαδικασία της έρευνας μπορεί να επηρεάσει τη παραγωγή συνθετικών ιδεών;

 Αυτά είναι ερωτήματα που έρχομαι συνεχώς αντιμέτωπη σε αυτή τη διπλωματική, για κάποιους αυτονόητα και ίσως ακόμα παιδικά, όμως θεωρώ πως είναι αρχικά στάδια εμπέδωσης που αναγκάζουν τον οποιονδήποτε να τα λύσει ή να τα σκεφτεί όταν ασχολείται με ιδεατά θέματα. Το ερευνητικό μου είχε αρκετά προσωπικό χαρακτήρα, σε μια προσπάθεια μαζί με την ακαδημαϊκή γνώση να κατανοήσω τους δικούς μου τρόπους ανάγνωσης του κόσμου και να δημιουργήσω συνειδητές μεθοδολογίες για την παρουσίαση και τη μεταφορά τους έξω από το κεφάλι μου. Το ίδιο θα συνεχίσει και σε αυτό το έργο εμπλουτισμένο με σχεδιαστικές προσεγγίσεις πέρα από θεωρητικές που θα ψάχνουν μια προσωπική απάντηση. Όχι απόλυτη μα συγκεκριμένη.

Λέξεις κλειδιά: Έρευνα, κίνηση, ατελές, οργανικό, πλωτό, τυχαιότητα, οργάνωση, μεθοδολογία, αναζήτηση, μπλέξιμο ειδικοτήτων.

Επιβλέπουσα: Τροβά Βάσω

Αριθμός Αναφοράς: 1205

 Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τον σχεδιασμό ενός συγκροτήματος κατοικιών στη Βαλέτα της Μάλτας, διερευνώντας πώς η σύγχρονη κατοίκηση μπορεί να επανερμηνεύσει τις βασικές αρχές της παραδοσιακής μάλτεζικης αρχιτεκτονικής. Η έρευνα εστιάζει όχι στη μορφολογική αναπαραγωγή της παράδοσης, αλλά στη μετάφραση της χωρικής της λογικής σε ένα σύγχρονο αστικό πλαίσιο, λαμβάνοντας υπόψη το μεσογειακό κλίμα, την υψηλή πυκνότητα και την έλλειψη ελεύθερων και πράσινων χώρων.

 Η πρόταση βασίζεται στην οργάνωση της κατοίκησης γύρω από εσωτερικές αυλές και αιθρία, τα οποία λειτουργούν ως χωρικοί και κοινωνικοί πυρήνες, εξασφαλίζοντας φυσικό φωτισμό, αερισμό και σαφείς μεταβάσεις μεταξύ δημόσιου, ημι-δημόσιου και ιδιωτικού χώρου. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στα ερκέρ, τα οποία επανερμηνεύονται ως σύγχρονα φίλτρα κατοίκησης, ρυθμίζοντας τη σχέση των κατοικιών με τον δρόμο και το αστικό τοπίο, καθώς και στις κυκλικές σκάλες, που αντιμετωπίζονται ως ενεργά αρχιτεκτονικά στοιχεία κίνησης και εμπειρίας.

 Παράλληλα, η πρόταση επεκτείνεται πέρα από το κτιριακό αντικείμενο, ενσωματώνοντας τον σχεδιασμό πάρκου και χώρων πρασίνου σε μια περιοχή που στερείται τέτοιων υποδομών. Το τοπίο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο μέρος της κατοίκησης και ως μέσο ενίσχυσης της κοινωνικής ζωής και του μικροκλίματος.

 Συνολικά, η εργασία προτείνει ένα σύγχρονο, συλλογικό και τοπικά ενταγμένο μοντέλο κατοίκησης, που επιχειρεί να γεφυρώσει την παράδοση με τις σημερινές κοινωνικές και περιβαλλοντικές ανάγκες, συμβάλλοντας στον διάλογο για τη μελλοντική κατοίκηση στη μεσογειακή πόλη.

Λέξεις κλειδιά:Μάλτα, μεσογειακή κατοίκηση, συλλογική κατοίκηση, αίθρια, ενσωμάτωση τοπίου

Επιβλέπων: Μανωλίδης Κωνσταντίνος

Αριθμός Αναφοράς: 1209

 Στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας αποτελεί η μελέτη και η εφαρμογή της πρακτικής του σχεδιασμού με βάση το διαθέσιμο, προτείνοντας την δημιουργία εργαστηρίου μελέτης κι ανάπτυξης σπόρων στην Γεωπονική Σχολή του Βόλου με χρήση τοπικών, ανακτημένων δομικών στοιχείων.

 Η παρούσα εργασία χωρίζεται σε δύο μέρη, ένα θεωρητικό κι ένα πρακτικό. Αναλυτικότερα, στο πρώτο μέρος αρχικά βάσει της ερευνητικής εργασίας «Η βιογραφία των υλικών στις κατασκευές μέσα από παραδείγματα της γραμμικής, ανακυκλωτικής, κυκλικής και βιοβασισμένης σχεδιαστικής λογικής» που εκπονήθηκε σε συνεργασία με τον συμφοιτητή μου Δημήτρη Ζάρα, γίνεται συνοπτική αναφορά στην περιβαλλοντική κρίση, στο μερίδιο ευθύνης του κατασκευαστικού κλάδου σε αυτή, στην κυκλική οικονομία και τις σχετικές στρατηγικές, ως λύση στο πρόβλημα. Στην συνέχεια, η συμμετοχή στο θεωρητικό εργαστήριο Circu/ability (BIP) [Αμβέρσα, Ιούλιος 2023] λειτούργησε ως θεμέλιο για την χαρτογράφηση της διαδικασίας που ακολουθείται στην πρακτική του σχεδιασμού με βάση το διαθέσιμο σε χώρες της Ευρώπης όπως το Βέλγιο και η Ολλανδία. Ακόμα, παρουσιάζεται η αντίστοιχη διαδικασία όπως εφαρμόστηκε στα πλαίσια του εργαστηρίου Layers of Permanence (LoP) [Βόλος, Απρίλιος 2024] με βάση την εμπειρία της συμμετοχής στην ομάδα υποστήριξης αυτού.

 Το δεύτερο μέρος αφορά την εφαρμογή αυτής της πρακτικής σχεδιασμού στην πόλη του Βόλου. Πιο συγκεκριμένα, επιλεγμένα δομικά στοιχεία που ανακτήθηκαν στα πλαίσια του LoP, μελετήθηκαν μέσω παρατήρησης, μετρήσεων και πειραματισμών σε κλίμακες 1:1 και 1:20. Έπειτα, βάσει των δυνατοτήτων και των αδύναμων σημείων που εντοπίστηκαν, αλλά και με αφορμή την συνάντηση και την πρόταση της κας Λεβίζου Ευθυμίας -αναπληρώτρια καθηγήτρια στην Γεωπονική Σχολή του Βόλου- αποφασίστηκε ο σχεδιασμός ενός μικρού θερμοκηπίου για την κάλυψη των αναγκών των σχετικών μαθημάτων της σχολής. Στην συνέχεια ακολούθησε η σχεδιαστική διερεύνηση, κατά την οποία εφαρμόστηκαν αρχές και στρατηγικές της κυκλικής οικονομίας όπως η αποσυναρμολόγηση, το layering και τα R strategies με στόχο τον αποτελεσματικότερο δυνατό σχεδιασμό.

 Η τελική πρόταση αφορά μια ορθογώνια, ημιυπαίθρια κατασκευή, με ξύλινο φέροντα οργανισμό και κυρίως ανακτημένα δομικά στοιχεία πλήρωσης, στην περίμετρο της οποίας οργανώνονται τέσσερεις διακριτές ζώνες χρήσεων. Στόχος είναι η δημιουργία ενός κεντρικού χώρου κίνησης για χρήση της κατασκευής εσωτερικά ως εργαστήριο μελέτης και ανάπτυξης σπόρων από μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας (εσωστρεφής χαρακτήρας). Παράλληλα όμως δίνεται δυνατότητα χρήσης της κατασκευής και από την εξωτερική μεριά της, εξυπηρετώντας τόσο ακαδημαϊκούς σκοπούς, όσο και τις δράσεις εξωστρέφειας για την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας,  μέσω διάθεσης των παραγόμενων σπορόφυτων, διοργάνωσης εργαστηρίων, παρουσίασης των σχετικών ερευνών και εκθέσεων για την ανάδειξη της σημασίας του σπόρου.  Τέλος, έγινε μέριμνα για επέκταση της κατασκευής για την κάλυψη πιθανής μελλοντικής ανάγκης.

Λέξεις κλειδιά: Κυκλική Οικονομία, Επαναχρησιμοποίηση, Σχεδιασμός για Αποσυναρμολόγηση, Ανακτημένα Δομικά Στοιχεία, Κατασκευή σε Κλίμακα Περιπτέρου 

Επιβλέπουσα: Βροντίση Μαρία

Αριθμός Αναφοράς: 1214

 Κατά τη διάρκεια ενός επικίνδυνου και συχνά καταστροφικού συμβάντος στον αστικό ιστό (σεισμός, πλημμύρα, πυρκαγιά, βιομηχανικό ατύχημα), ενεργοποιείται ένας εκτεταμένος επιχειρησιακός μηχανισμός πολιτικής προστασίας με στόχο την άμεση καταφυγή και τον προσωρινό καταυλισμό των πληγέντων. Ωστόσο, η συμβατική αυτή αντιμετώπιση παρουσιάζει σημαντικά προβλήματα: δυσκολίες μεταφορών, υπερσυγκέντρωση ανθρώπινου και υλικού δυναμικού σε ανέτοιμους χώρους και αδυναμία εξασφάλισης αξιοπρεπών συνθηκών στέγασης και φροντίδας, ακόμα και για σύντομο χρονικό διάστημα.

 Ο αστικός και πολεοδομικός σχεδιασμός μπορεί να καλύψει αυτό το κενό. Μέσω κατάλληλου προγραμματισμού, είναι δυνατόν να δημιουργηθούν μόνιμες δομές καταφυγής και καταυλισμού σε στρατηγικά σημεία του δημόσιου χώρου, οι οποίες θα εξυπηρετούν τις ανάγκες αντιμετώπισης κινδύνων σε μόνιμη βάση, χωρίς να περιορίζονται σε έκτακτες λύσεις, ενώ ταυτόχρονα θα καλύπτουν και άλλες δημοτικές ανάγκες, διατηρώντας τον δημόσιο χαρακτήρα τους.

 Η διπλωματική εργασία προτείνει ένα πιλοτικό πρόγραμμα αστικής ανθεκτικότητας στον περιβάλλοντα χώρο του Κατρακείου Θεάτρου στη Νίκαια. Μετά από ανάλυση της γεω-κοινωνικής τρωτότητας της Αθήνας, των υφιστάμενων χώρων καταυλισμού και της πολιτισμικής κληρονομιάς της περιοχής (πρώην λατομεία), η πρόταση χωρίζεται σε τρεις τομείς:

1.         Τομέας Α (Logistics & Parking): διοικητικό κέντρο, αποθήκες, ελικοδρόμιο και πάρκινγκ με φωτοβολταϊκά.

2.         Τομέας Β (Στέγαστρο 200+ ατόμων): κεντρικό στέγαστρο φιλοξενίας, εστιατόρια, χώρους υγιεινής, ιατρεία και κέντρο ψυχολογικής υποστήριξης.

3.         Τομέας Γ (Κτίρια 50+ ατόμων): δύο διώροφα κτίρια με δωμάτια και πλήρη προσβασιμότητα για συνολικά 250+ άτομα.

 Το πρόγραμμα εξασφαλίζει πολυλειτουργική χρήση καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Οι δομές, σχεδιασμένες για άμεση ανταπόκριση σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, λειτουργούν καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους σε ήπια λειτουργία, συμπληρώνοντας τις ήδη υπάρχουσες κοινωνικές δομές της περιοχής .Με αυτόν τον τρόπο, η εργασία προτείνει μια νέα αντίληψη για την αστική ανθεκτικότητα σε διαδημοτικό επίπεδο, συνδέοντάς την με τις πραγματικές ανάγκες του δημότη. Έτσι, εξασφαλίζεται η συνεχής συντήρηση και ετοιμότητα των υποδομών, ενώ ταυτόχρονα μετατοπίζεται η έμφαση από την διαχειριστική αντίληψη σε μια προληπτική, πολυλειτουργική και πραγματικά ανθεκτική αστική πολιτική που μπορεί να εμπνεύσει πιλοτικά και άλλες περιοχές με παρόμοια χαρακτηριστικά.

Λέξεις κλειδιά:Προληπτικός αστικός σχεδιασμός, Αστική ανθεκτικότητα, Αρχιτεκτονική έκτακτης ανάγκης, Πολυλειτουργικότητα, Αστική μνήμη και γεωμορφολογία.

Επιβλέποντες: Μπουρδάκης Βασίλης, Τσαγκρασούλης Aριστείδης

Αριθμός Αναφοράς: 1238

 Η προτεινόμενη διπλωματική εργασία αφορά το ναό του Επικούριου Απόλλωνα και τον αρχαιολογικό χώρο στις Βάσσες Φιγαλείας. Ερευνώντας το ιστορικό παρελθόν αλλά και την υφιστάμενη κατάστασή της περιοχής, θα προταθεί μία ολοκληρωμένη σχεδιαστική παρέμβαση με στόχο τη βελτίωση της εμπειρίας του παρατηρητή-επισκέπτη στον χώρο, διατηρώντας όμως παράλληλα την αρχαιολογική του ακεραιότητα.

 Βασικά σημεία αυτής της πρότασης θα είναι ο σχεδιασμός μουσειακού χώρου ο οποίος θα περιλαμβάνει μονάδες εργαστηρίων και συντήρησης μνημείων, εκδοτήριο εισιτηρίων, πωλητήριο και εκθεσιακούς χώρους με κέντρο ενημέρωσης για τον αρχαιολογικό χώρο. Πιο συγκεκριμένα, το κτήριο του μουσείου θα λειτουργεί όχι μόνο ως αποθετήριο επιλεγμένων μνημειακών συνόλων, αλλά και ως γέφυρα μεταξύ της απόσπασης και της επανένταξης των ευρημάτων της περιοχής. Στεγάζοντας τα ευρήματα στον μουσειακό αυτόν χώρο, η πρόταση θα στοχεύσει στην εμβάθυνση της κατανόησης της ιστορίας του αρχαιολογικού χώρου μέσω της κατά το δυνατόν επανένταξης των ευρημάτων του κοντά σε αυτόν.

Λέξεις κλειδιά: Ναός Επικούριου Απόλλωνα, Αρχαιολογικά ευρήματα, Απόσπαση και επανένταξη μνημείων, Υπόσκαφο κτίριο, Εκθεσιακός χώρος

Επιβλέπων: Καναρέλης Θεοκλής

Αριθμός Αναφοράς: 1218

 Η παρούσα διπλωματική εργασία παρουσιάζει μια ολοκληρωμένη αρχιτεκτονική πρόταση για τον σχεδιασμό ενός σύγχρονου συγκροτήματος φοιτητικών εστιών στο κέντρο των Τρικάλων, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Ανταποκρινόμενο στην οξυμένη στεγαστική κρίση και στη σοβαρή έλλειψη υποδομών φοιτητικής μέριμνας στην περιοχή, το έργο στοχεύει στη δημιουργία μιας ενεργής και συμπεριληπτικής ακαδημαϊκής κοινότητας. Το οικόπεδο, συνολικού εμβαδού 15.144 τ.μ., χωροθετείται στρατηγικά ακριβώς πίσω από τις εγκαταστάσεις της Σχολής Μονίμων Υπαξιωματικών (Σ.Μ.Υ.). Η επιλογή αυτή επιδιώκει τη χωρική και κοινωνική ενσωμάτωση των φοιτητών στον αστικό ιστό, υποστηρίζοντας την τοπική κοινωνία και δημιουργώντας ένα ισχυρό κίνητρο για την προσέλκυση νέων πανεπιστημιακών τμημάτων στην πόλη.

 Κεντρικό άξονα της αρχιτεκτονικής σύνθεσης αποτελεί η ογκοπλαστική διάταξη σε σχήμα «Π», η οποία οργανώνει την αυστηρή γεωμετρία του κτηρίου γύρω από μια ευρύχωρη, προστατευμένη κεντρική αυλή. Το σχήμα αυτό λειτουργεί ως ένα χωρικό «φίλτρο», επιτρέποντας την ομαλή μετάβαση από τον δυναμικό δημόσιο χώρο στον ήσυχο, ιδιωτικό χώρο κατοίκησης. Το ισόγειο λειτουργεί ως ο κοινωνικός πυρήνας του συγκροτήματος, παραλαμβάνοντας αποκλειστικά κοινόχρηστες χρήσεις υψηλών προδιαγραφών (εστιατόριο, βιβλιοθήκη, γυμναστήριο, ιατρεία), οι οποίες ανοίγονται άμεσα προς την εσωτερική πλατεία. Στους τέσσερις ανώτερους ορόφους αναπτύσσεται η ιδιωτική ζώνη, προσφέροντας ποιοτικούς χώρους διαβίωσης σε 237 φοιτητές. Η καθολική προσβασιμότητα αποτελεί θεμελιώδη αρχή του σχεδιασμού, εξασφαλίζοντας ανεμπόδιστη κίνηση παντού και ενσωματώνοντας τέσσερα πλήρως εξοπλισμένα δωμάτια για άτομα με αναπηρία (ΑΜΕΑ) αποκλειστικά στους χαμηλότερους ορόφους (Α' και Β') για λόγους ασφαλείας και άμεσης πρόσβασης.

 Κατασκευαστικά και μορφολογικά, το κτήριο αναδεικνύει την ειλικρίνεια των υλικών του. Αντλώντας διδάγματα από τις πρόσφατες καταστροφικές πλημμύρες στον θεσσαλικό κάμπο το 2023, ο σχεδιασμός προτάσσει την κλιματική ανθεκτικότητα. Η κατασκευή ανυψώνεται στο επίπεδο του +1.02 μ., ενώ αποκλείεται παντελώς η δημιουργία υπογείων, επιτρέποντας στο ισόγειο να λειτουργήσει δυνητικά ως ασφαλές καταφύγιο για την πόλη σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης. Ο ορθολογικός αρχιτεκτονικός σχεδιασμός ολοκληρώνεται με τη στρατηγική επιλογή του νοτιοανατολικού προσανατολισμού που εξασφαλίζει διαμπερή αερισμό και μέγιστο φυσικό φωτισμό, ενώ η προσθήκη εκτατικών πράσινων δωμάτων λειτουργεί επικουρικά ως παθητικός βιοκλιματικός μηχανισμός μόνωσης. Συνολικά, η εργασία παραδίδει ένα στιβαρό αρχιτεκτονικό έργο, σχεδιασμένο με κοινωνική ενσυναίσθηση και βαθιά κατανόηση του τόπου.

Λέξεις κλειδιά: Κοινότητα, Συμπερίληψη, Εκπαιδευτική αναβάθμιση, Αστική ανθεκτικότητα, Κεντρική αυλή

Επιβλέπων: Μανωλίδης Κωνσταντίνος

Αριθμός Αναφοράς: 1253

 Η παρούσα διπλωματική εργασία αποτελεί μια πρόταση επαναπροσέγγισης ενός χώρου έρευνας, δημιουργίας και παραγωγής με έμφαση στην ανάδειξη δικτύων ροής υλικών, ανθρώπων και γνώσης που αναπτύσσονται γύρω από αυτόν. Το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στο ύφασμα ως κεντρικό υλικό και στις διαφορετικές μορφές που μπορεί να αποκτήσει μέσα από διαδικασίες επανάχρησης, πειραματισμού και μετασχηματισμού.  Η εργασία αρθρώνεται σε δύο βασικά σκέλη, τα οποία συνδέονται μέσω μιας κοινής μεθοδολογικής και θεωρητικής βάσης και αναπτύσσονται από την κλίμακα του κτηρίου έως την κλίμακα 1:1. Το πρώτο μέρος αφορά την επανάχρηση μιας πρώην καπναποθήκης, στο κέντρο του Βόλου και τη μετατροπή της σε έναν ανοιχτό χωρο ανακύκλωσης, έρευνας, παραγωγής και εργαστηριακής δραστηριότητας. Η λειτουργία του κτηρίου οργανώνεται ως ένα συλλογικό και συνεργατικό σύστημα, που αποτελεί κόμβο ενός ευρύτερου τοπικού δικτύου με την πρώτη ύλη να συλλέγεται από καταστήματα και εργαστήρια της πόλης. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην καταγραφή του υλικού και της διαδικασίας παραγωγής, με στόχο την ιχνηλάτηση των ροών του. Η καταγραφή αυτή ενσωματώνεται στον χώρο του αρχείου και στο material passport κάθε αντικειμένου, αποτυπώνοντας την προέλευση και την πορεία του υλικού.Το δεύτερο σκέλος αφορά την ενασχόληση και την καταγραφή των πειραμάτων με το ύφασμα που έγιναν σε κλίμακα 1:1. Η διαδικασία των δοκιμών οργανώνεται σε τέσσερις διακριτές φάσεις, με βάση την κλίμακα και τη μορφή των παραγόμενων αντικειμένων, ενώ παράλληλα εξετάζεται η εξέλιξή τους ως προς τα συνδετικά υλικά και τις μεθόδους σύνδεσης που χρησιμοποιούνται.

Λέξεις κλειδιά: ύφασμα, δίκτυα ροών, επανάχρηση,ανακύκλωση, πειραματική έρευνα

Επιβλέπων: Κοτιώνης Ζήσης

Αριθμός Αναφοράς: 1263