Το μπάνιο είναι μία λέξη που έχει πολλές και διαφορετικές έννοιες. Στην περίπτωση της συγκεκριμένης διπλωματικής εργασίας θα χρησιμοποιηθεί η έννοια του μπάνιου ως της πράξης, δηλαδή της πράξης του «κάνω μπάνιο». Μπάνιο είναι η δράση στην οποία το ανθρώπινο σώμα έρχεται σε πλήρη επαφή με το νερό, βρέχεται, επιπλέει και κινείται μέσα σε αυτό, με σκοπό το πλύσιμο, την ψυχαγωγία ή την άθληση του σώματος. Από την αρχή της ανθρωπότητας, υπήρχε πάντα η ανάγκη του ανθρώπου να καθαρίσει το σώμα του ή τουλάχιστον να έρθει το ανθρώπινο σώμα σε επαφή με το νερό. Με το πέρασμα του χρόνου, οι τρόποι που «κάνουμε μπάνιο» αλλάζουν, οι χώροι που το κάνουμε αλλάζουν καθώς και οι λόγοι που κάνουμε γίνονται διαφορετικοί. Σκοπός της εργασίας είναι η επανάχρηση ενός βιομηχανικού κτιρίου κι η μετατροπή του σε χώρο προσωρινής ανάπαυσης με έμφαση το μπάνιο και το νερό. Με άλλα λόγια, δημιουργείται ένα αρχιτεκτονικό συγκρότημα στο οποίο πραγματοποιούνται «τρία στάδια μπάνιου». Αυτά τα στάδια δημιουργούνται ανάλογα την ιδιωτικότητα του χώρου στην οποία πραγματοποιείται. Το πρώτο στάδιο είναι το μπάνιο ως ιδιωτικός χώρος, δηλαδή το μπάνιο ως δωμάτιο που υπάρχει σε ένα σπίτι. Το δεύτερο στάδιο είναι το μπάνιο ως χώρος ο οποίος, σύμφωνα με την ιστορία, δεν μπορεί να θεωρηθεί απολύτως ως δημόσιος ή ιδιωτικός χώρος, σε αυτή την περίπτωση αναφέρομαι στα μπάνια σε πισίνες και δημόσια λουτρά. Το τελευταίο στάδιο είναι το μπάνιο στον απόλυτο δημόσιο και ανοιχτό χώρο, αναφέροντας τα υδάτινα σώματα όπως οι λίμνες, τα ποτάμια και οι θάλασσες, στην περίπτωση της εργασίας, θα αναφερθώ στη θάλασσα, εφόσον το συγκρότημα με το οποίο ασχολούμαι βρίσκεται σε υποθαλάσσια περιοχή εντός του Παγασητικού κόλπου. Η εργασία χωρίζεται σε τρία μέρη. Το πρώτο μέρος είναι οι ιστορικές αναδρομές του μπάνιου, δηλαδή οι γενεαλογίες του μπάνιου για να κατανοηθεί η πράξη του μπάνιου σε ένα ανθρωπιστικό επίπεδο. Το δεύτερο μέρος είναι η ανάλυση της περιοχής στην οποία πραγματοποιείται η εργασία. Τέλος, στο τρίτο μέρος παρουσιάζεται η αρχιτεκτονική πρόταση μου στον χώρο, και το πώς μετατρέπεται σε έναν νέο χώρο μπάνιου κοντά στον Βόλο καθώς και μία απάντηση όσον αφορά την επανάχρηση βιομηχανικών κτιρίων και σε αυτή την περίπτωση, την επανάχρηση των λατομείων.
Λέξεις κλειδιά: Μπάνιο, Επανάχρηση, Assemblage, Αναψυχή, Ανθρωπολογία
Επιβλέπων: Κοτιώνης Ζήσης
Αριθμός Αναφοράς: 1243
Η Καρδαμύλη αναπτύσσεται σε έναν τόπο όπου το βουνό συναντά τη θάλασσα. Οι απότομες πλαγιές του Ταϋγέτου καταλήγουν στον Μεσσηνιακό κόλπο, διαμορφώνοντας ένα έντονο και βραχώδες τοπίο με μικρούς όρμους και μια δυναμική ακτογραμμή.
Χαρακτηριστικό σημείο αυτής της σχέσης αποτελεί το παλιό αγκυροβόλιο της Καρδαμύλης, το οποίο συνδέθηκε ιστορικά με τη ναυτική, εμπορική και αμυντική ζωή της περιοχής. Κατά τους Ενετικούς χρόνους, ο φυσικός όρμος προσέφερε ασφαλές καταφύγιο στα πλοία, ενώ το Παλιό Τελωνείο και η Βάρδια των Δημητρέων αποτελούσαν σημαντικά στοιχεία της λειτουργίας του.Σήμερα, το αγκυροβόλιο έχει χάσει τον εμπορικό του ρόλο, διατηρώντας τη ναυτική του παράδοση ως χώρος φιλοξενίας μικρών σκαφών και αλιευτικών, αλλά και ως τόπος αναψυχής και θαλάσσιων δραστηριοτήτων.
Πρόθεση της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η δημιουργία μιας συνεχούς παράκτιας διαδρομής κίνησης, στάσης και αναψυχής, που συνδέει το ορεινό τοπίο με τη θάλασσα και την ιστορική μνήμη με τις σύγχρονες ανάγκες. Το φυσικό ανάγλυφο επιτρέπει τον σχεδιασμό ενός υπόσκαφου αναψυκτηρίου, το οποίο φιλοδοξεί να λειτουργήσει ως παράκτιο καταφύγιο και κόμβος συνάντησης. Η πρόταση αξιοποιεί τον φυσικό βράχο και τη στενή σχέση με τη θάλασσα, ενώ αντλεί στοιχεία τόσο από την παραδοσιακή πέτρινη αρχιτεκτονική όσο και από τις σύγχρονες κατασκευές από σκυρόδεμα. Τα στοιχεία αυτά συνυπάρχουν και συγκροτούν ένα ενιαίο τοπίο, όπου η φύση και η ανθρώπινη επέμβαση αλληλεπιδρούν και διαμορφώνουν από κοινού τον χαρακτήρα του τόπου.
5 Λέξεις Κλειδιά: Τοπίο, Όριο, Παραθαλάσσιο μέτωπο, Δημόσιος χώρος, Συνδεσιμότητα
Επιβλέπων: Καναρέλης Θεοκλής
Αριθμός Αναφοράς: 1266
Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την επανάχρηση και επαναλειτουργία της εγκαταλελειμμένης πτέρυγας Μπόμπολα του νοσοκομείου Αμαλία Φλέμινγκ στα Μελίσσια Αττικής, και τον μετασχηματισμό της σε ένα ολιστικό κέντρο φιλοξενίας, ψυχολογικής υποστήριξης και ανακουφιστικής φροντίδας. Η πρόταση βασίζεται στην ανάγκη δημιουργίας χώρων που δεν προορίζονται αποκλειστικά για την παροχή ιατρικών υπηρεσιών, αλλά αντιμετωπίζουν συνολικά τις ανάγκες των ανθρώπων που πάσχουν από χρόνιες και ανίατες ασθένειες, προσφέροντας ένα περιβάλλον φροντίδας, ασφάλειας και αξιοπρεπούς διαβίωσης.
Στόχος του εγχειρήματος είναι η αξιοποίηση της υπάρχουσας ιατρικής υποδομής και η αρχιτεκτονική αναδιάρθρωση των χώρων, ώστε να υποστηριχθεί ένα νέο πρότυπο δομής που συνδυάζει άμεσα την υποστήριξη, τη θεραπεία και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών και των συνοδών τους. Η επανάχρηση του νοσοκομειακού κτιρίου αντιμετωπίζεται όχι μόνο ως προς τη διατήρηση και αξιοποίησή του, αλλά και ως ευκαιρία επαναπροσδιορισμού του χαρακτήρα του. Μέσα από τις προτεινόμενες επεμβάσεις επιδιώκεται η μετάβαση από την αυστηρή και συχνά απρόσωπη εικόνα ενός νοσοκομείου σε ένα περισσότερο οικείο, ανθρώπινο και φιλόξενο περιβάλλον.
Το έργο διερευνά την έννοια της θεραπευτικής αρχιτεκτονικής και τον τρόπο με τον οποίο ο σχεδιασμός του χώρου μπορεί να επηρεάσει την ψυχική και σωματική κατάσταση του ανθρώπου. Ιδιαίτερη σημασία δίνεται στους περιβαλλοντικούς παράγοντες που διαμορφώνουν την εμπειρία του χρήστη, όπως ο φυσικός φωτισμός, η οπτική και άμεση επαφή με το πράσινο, η ποιότητα των εξωτερικών και εσωτερικών χώρων, η ιδιωτικότητα, η δυνατότητα κοινωνικής επαφής και η δημιουργία χώρων ηρεμίας και αποφόρτισης. Η αρχιτεκτονική αντιμετωπίζεται επομένως ως ενεργό μέρος της διαδικασίας φροντίδας και όχι απλώς ως το κέλυφος μέσα στο οποίο αυτή πραγματοποιείται.
Παράλληλα, προτείνεται ένα νέο μοντέλο λειτουργικής οργάνωσης που ενσωματώνει χώρους φιλοξενίας, ιατρικής φροντίδας και ψυχολογικής υποστήριξης. Οι διαφορετικές λειτουργίες οργανώνονται με τρόπο που εξυπηρετεί τη συνύπαρξη ιδιωτικών, ημι-ιδιωτικών και κοινόχρηστων χώρων. Με αυτόν τον τρόπο, οι ασθενείς έχουν τη δυνατότητα τόσο της απομόνωσης όσο και της επικοινωνίας και της επαφής με άλλους ανθρώπους. Επιπλέον, λαμβάνονται υπόψη οι ανάγκες των οικογενειών και των συνοδών, οι οποίοι αποτελούν σημαντικό μέρος της καθημερινότητας και της υποστήριξης των ασθενών.
Βασικό στοιχείο της σχεδιαστικής προσέγγισης αποτελεί επίσης η ενίσχυση της σχέσης μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού χώρου. Το φυσικό περιβάλλον και το πράσινο εντάσσονται ενεργά στον σχεδιασμό ως στοιχεία που συμβάλλουν στη δημιουργία μιας περισσότερο ήρεμης και ανθρώπινης ατμόσφαιρας. Οι υπαίθριοι και ημιυπαίθριοι χώροι, οι διαδρομές περιπάτου και οι χώροι στάσης καθώς και οι οπτικές φυγές προς το φυσικό περιβάλλον λειτουργούν συμπληρωματικά προς τους χώρους φροντίδας, προσφέροντας διαφορετικές δυνατότητες παραμονής και καθημερινής δραστηριότητας.
Η πρόταση επιδιώκει τελικά να αναδείξει τον ρόλο της αρχιτεκτονικής ως εργαλείου φροντίδας και κοινωνικής υποστήριξης, δημιουργώντας ένα περιβάλλον στο οποίο ο χώρος συμβάλλει στην ηρεμία, την ασφάλεια και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών. Μέσα από την επανάχρηση του υπάρχοντος κτιρίου επιχειρείται η δημιουργία μιας δομής με περισσότερο ανθρώπινο χαρακτήρα, προσανατολισμένης πρωτίστως στον άνθρωπο και στις ιδιαίτερες ανάγκες του.
Λέξεις κλειδιά: θεραπευτική αρχιτεκτονική, βιοφιλικός σχεδιασμός, ευεξία, ανθρωποκεντρικός σχεδιασμός, ποιότητα ζωής
Επιβλέπουσα: Τροβά Βάσω
Αριθμός Αναφοράς: 1265
Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τη δυνατότητα μετατροπής του Ξενία Ακροναυπλίας σε Κτίριο Φιλοξενίας Ασθενών που χρήζουν Χρόνια Αιμοκάθαρση, επιχειρώντας να συνδυάσει την προστασία και ανάδειξη της Αρχιτεκτονικής του Ταυτότητας με τις εξειδικευμένες απαιτήσεις ενός σύγχρονου για το σκοπό αυτό Κτιρίου.
Αναπτύσσεται μια Ολοκληρωμένη Αρχιτεκτονική Πρόταση εστιάζοντας σε βασικούς επιμέρους στόχους:
- Ανάλυση του υφιστάμενου κτιρίου Ξενία Ακροναυπλία
- Καταγραφή των απαιτήσεων λειτουργίαςτου Κτίριου
- Σύνθεση και Αξιολόγηση της τελικής αρχιτεκτονικής πρότασης
Μεθοδολογικάεφαρμόστηκε η Ποιοτική και Ιστορική έρευνα μέσα από πλούσια βιβλιογραφική ανασκόπηση σε ελληνικές και διεθνείς πηγές. Ως μέσο έρευνας χρησιμοποιήθηκε η αυτοψία και επί τόπου έρευνα και φωτογράφιση του υφιστάμενου κτιρίου, αλλά και επίσκεψη με ιατρική, νοσηλευτική, διοικητική και τεχνική ενημέρωση του τμήματος αιμοκάθαρσης της ΙΑΤΡΙΚΟ ΑΘΗΝΩΝ ΕΑΕ-Κλινική Δάφνης. Η επεξεργασία των δεδομένων έγινε με χρήση σχεδιαστικών εργαλείων CAD και τρισδιάστατης μοντελοποίησης.
Αρχικάστο Θεωρητικό Μέρος της Διπλωματικής Εργασίας παρουσιάζεται μέσα από βιβλιογραφική ανασκόπηση ο ορισμός του Ιατρικού Τουρισμού, η Ιστορία του Ιατρικού Τουρισμού στην Ελλάδα από την Αρχαιότητα έως Σήμερα και αναδεικνύεται ο Ιατρικός Τουρισμός Χρόνιας Φροντίδας σε σχέση με την Αρχιτεκτονική και τον σχεδιασμό χώρων φιλοξενίας και υγείας. Παρουσιάζονται σύντομα οι Μονάδες Χρόνιας Αιμοκάθαρσης (ορισμός, κτιριολογικό πρόγραμμα και οι ηλεκτρομηχανολογικές προϋποθέσεις). Βιβλιογραφικά αναδεικνύεται η δυνατότητα Επανάχρησης, Προσβασιμότητας και Σχεδιασμού Χώρων Φιλοξενίας Ασθενών Χρόνιας Φροντίδας. Αναδεικνύεται επίσης ο ρόλος και η σημασία του Κοινωνικού Πολυϊατρείου.
Στο Ειδικό Μέρος της Διπλωματικής Εργασίας παρουσιάζεται αρχικά το Πρόγραμμα Ξενία στην Ελλάδα και γίνεται η Κτιριολογική Περιγραφή. Τέλος, παρουσιάζεται η Αρχιτεκτονική Πρόταση
Επανάχρησης του Ξενοδοχείου Ακροναυπλίας(Σχεδιαστική Ιδέα, Γενικό Σχέδιο, Κυκλοφορία, Επανασχεδιασμός Δωματίων, Μονάδα Αιμοκάθαρσης, Σχεδιασμός Περιβάλλοντος Χώρου και Βιοκλιματική Στρατηγική) σε όλα τα επίπεδα (Υπόγειο, Ισόγειο, Πατάρι Ισογείου, Α΄ όροφος, Β΄ όροφος).
Αναδύονται Συμπεράσματα και Προτάσεις εξέλιξης της παρούσας Διπλωματικής Εργασίας.
Λέξεις κλειδιά: Επανάχρηση, Ιατρικός Τουρισμός Ασθενών Χρόνιας Φροντίδας, Αιμοκάθαρση, Θεραπευτική Αρχιτεκτονική, Σύνθεση Αρχιτεκτονικής Πρότασης
Επιβλέπουσα: Κοσμά Ανθή
Αριθμός Αναφοράς: 1246
Η διπλωματική εργασία αφορά την τοπιακή ανάπλαση της Κεντρικής πλατείας και της πλατείας της Αγοράς στην πόλη της Καρδίτσας, με στόχο τη δημιουργία ενός ανθεκτικού και βιώσιμου δημόσιου χώρου που επανασυνδέει τον κάτοικο και τον επισκέπτη με το φυσικό περιβάλλον και την ιστορική ταυτότητα της πόλης. Η πρόταση προέκυψε με αφορμή τα πλημμυρικά φαινόμενα που έπληξαν την περιοχή τα προηγούμενα έτη, σε συνδυασμό με τις αποσπασματικές παρεμβάσεις που παρατηρούνται στο αστικό κέντρο, τα μεγάλα ποσοστά σκληρών αδιαπέραστων επιφανειών και την έντονη θερμική επιβάρυνση κατά τους θερινούς μήνες.
Η σχεδιαστική προσέγγιση αντλεί μορφολογικά και εννοιολογικά στοιχεία από το αγροτικό τοπίο του Θεσσαλικού κάμπου, μεταφέροντας το αποτύπωμά του μέσα στον αστικό ιστό. Τα αγροτεμάχια μετασχηματίζονται σε νησίδες πρασίνου, διαδρομές και χώρους ανάπαυσης, ενώ το ποτάμι μετατρέπεται σε ένα γραμμικό bioswale με κήπους βροχής, που συλλέγει και διαχειρίζεται τα όμβρια ύδατα. Η υδάτινη αυτή διαδρομή ξεκινάει από την πλατεία της Αγοράς, περνάει από την Κεντρική πλατεία και καταλήγει στο Παυσίλυπο, το άλσος της πόλης, συγκροτώντας ένα δίκτυο φυσικής διαχείρισης νερού μέσα στο δημόσιο χώρο.
Παράλληλα, η ανάδειξη ιστορικών κτιρίων κατά μήκος της διαδρομής, ενεργοποιεί τη συλλογική μνήμη και ταυτότητα της Καρδίτσας, μετατρέποντας συνολικά το δημόσιο χώρο σε πεδίο εμπειρίας, περιπάτου και συλλογικής συνύπαρξης.
Λέξεις Κλειδιά: αστικό κέντρο, πλατείες, αγροτικο τοπίο, διαχείριση όμβριων υδάτων, γραμμικός κήπος βροχής
Επιβλέποντες: Κοσμά Ανθή, Κουζούπη Ασπασία
Αριθμός Αναφοράς: 1254
Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τις δυνατότητες επανάχρησης του βιομηχανικού συγκροτήματος των Μύλων Αλλατίνη στη Θεσσαλονίκη, με στόχο τη μετατροπή του σε ενεργό πυρήνα πολιτιστικής παραγωγής και κοινωνικής αλληλεπίδρασης. Εστιάζοντας στις αρχές του συμμετοχικού σχεδιασμού, η μελέτη εξετάζει πώς η ενεργή εμπλοκή της τοπικής κοινότητας και των πολιτιστικών φορέων μπορεί να αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα για την επιτυχή αναζωογόνηση ενός ιστορικού, εγκαταλελειμμένου τοπίου. Το θεωρητικό πλαίσιο στηρίζεται στη σύνδεση της βιομηχανικής κληρονομιάς με τις διαδικασίες συλλογικού σχεδιασμού και πολιτιστικής ανάπλασης. Η μεθοδολογία βασίζεται σε ποιοτικές τεχνικές έρευνας συνεντεύξεις, εργαστήρια και διαλόγους με πολιτιστικούς οργανισμούς, εκπαιδευτικά ιδρύματα και δημιουργικά δίκτυα της πόλης- με σκοπό την καταγραφή των πραγματικών χωρικών αναγκών και προτεραιοτήτων τους. Η προτεινόμενη στρατηγική επανάχρησης επιδιώκει τη δημιουργία ενός πολυλειτουργικού συνόλου πολιτιστικών υποδομών εντός του συγκροτήματος, ικανών να ενισχύσουν τον τοπικό πολιτιστικό ιστό και να επανασυνδέσουν την κοινότητα με έναν ιστορικό τόπο που παρέμενε αδρανής επί δεκαετίες. Συνολικά, η εργασία αναδεικνύει τη σημασία της συμμετοχικής διαδικασίας ως εργαλείου για τη βιώσιμη επανάχρηση της βιομηχανικής κληρονομιάς, υπογραμμίζοντας ότι ο σχεδιασμός αποκτά ουσιαστικό κοινωνικό αποτύπωμα μόνο όταν εδράζεται στις ανάγκες και τη συλλογική βούληση των πολιτών.
Λέξεις κλειδιά: Συμμετοχικότητα, Πάρκα, Βιωσιμότητα, Δράση, Κοινότητα
Επιβλέπων: Micocci Fabiano
Αριθμός Αναφοράς: 1235
Η παρούσα διπλωματική εργασία αφορά την ανάπλαση του Κόμβου του Ευόσμου Θεσσαλονίκης και τον επανασχεδιασμό του με σκοπό της αύξηση επισκεψιμότητας από τους περίοικους, τον πολλαπλασιασμό του αστικού πρασίνου και τη δημιουργία πόλου έλξης για τα παιδιά – μαθητές των γειτονικών δημοτικών σχολείων στην πρώτη τους επαφή με τις αστικές καλλιέργειες.
Ο λόγος που επιλέχθηκε το παρόν τοπόσημο για ανάπλαση είναι ότι και εγώ είμαι κάτοικος Ευόσμου Θεσσαλονίκης και γνωρίζω εκ πρώτης τις ελλείψεις του αστικού σχεδιασμού όσον αφορά τους κοινόχρηστους δημόσιους χώρους, αλλά και σίγουρα η 3ετής ενασχόληση μου σε ερευνητικό επίπεδο αλλά και βιωματικό (επισκέψεις, συνεντεύξεις, επιτόπιες αυτοψίες και φωτογραφική κάλυψη κ.ο.κ) για την ολοκλήρωση της ερευνητικής μου εργασίας με τίτλο « Αστικές καλλιέργειες στη Θεσσαλονίκη -Περ.κα/Kipos 3» που παρουσιάστηκε στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, στο Τμήμα Αρχιτεκτονικής της Πολυτεχνικής Σχολής τον Ιούλιο του 2024.
Σκοπός του σχεδιασμού είναι η ευαισθητοποίηση και η γνώση των κατοίκων των πόλεων απέναντι στις αστικές καλλιέργειες, τα οφέλη τα ψυχαγωγικά που προκύπτουν με την επαφή στη φύση που αυτές εισάγουν, αλλά και τα κοινωνικά και περιβαντολλογικά διδάγματα που μπορούν αυτές να εμφυσήσουν στους χρήστες με πρώτη πρωτεραιότητα τα παιδιά που σε αυτήν την ηλικία διαμορφώνουν την αστική τους ταυτότητα.
Ο σχεδιασμός περιλλαμβάνει διαδρομές βόλτας και στάσης ανάμεσα σε ήπια δομημένες αστικές καλλιέργειες στον Κόμβο του Ευόσμου, κήπους ειδικά διαμορφωμένους για παιδιά και για σχολικές επισκέψεις, στάσεις με παγκάκια, αναψυκτήριο με εσωτερικό και εξωτερικό χώρο με καθίσματα, στέγαστρο και επανασχεδιασμό των βαθμίδων από την νότια πλευρά για υπαίθριες μικρές εκδηλώσεις, όπως και επανασχεδιασμό των υφιστάμενων στάσεων λεωφορείου για την επίτευξη ομοιομορφίας των δομών και των τύπων του πολεοδομικού αυτού project. Διατηρήθηκαν τα υπάρχοντα δέντρα και φυτεύτηκαν και νέα, με σκοπό την ανάδειξη του αστικού πρασίνου σε συνδυασμό με τις αστικές καλλιέργειες στο εν λόγω χωρικό σημείο.
Η υλοποίηση αυτού του project που ακόμα παραμένει σε επίπεδο διπλωματικής εργασίας είναι η αύξηση της ποιότητας ζωής των περιοίκων με τα πολλαπλά κίνητρα που προσδίδει εντός αστικού ιστού η ύπαρξη αστικών καλλιεργειών.
ΛΕΞΕΙΣ ΚΛΕΙΔΙΑ
Αστικές καλλιέργειες, αστικοί κήποι, αστικό πράσινο, κόμβος Ευόσμου, Θεσσαλονίκη.
Επιβλέπουσα: Τροβά Βάσω
Αριθμός Αναφοράς: 1195
Η παρούσα διπλωματική εργασία προτείνει τη δημιουργία ενός δημόσιου εκπαιδευτικού κέντρου κατάρτισης και δια βίου μάθησης με αντικείμενο την Αγροτική Ανάπτυξη και Καινοτομία στην Αριδαία. Η περιοχή της Αριδαίας αποτελεί έναν στρατηγικό κόμβο έντονης αγροτικής δραστηριότητας στον Δήμο Αλμωπίας. Ωστόσο, η έλλειψη εξειδικευμένης, σύγχρονης τεχνικής γνώσης και η ανάγκη προσαρμογής στις νέες τεχνολογίες εμποδίζουν την πλήρη ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα. Η δημιουργία αυτής της δημόσιας δομής στοχεύει στην αναβάθμιση της αγροτικής εκπαίδευσης, προσφέροντας στοχευμένη θεωρητική και πρακτική κατάρτιση σε σπουδαστές, νέους αγρότες και τοπικούς παραγωγούς. Παράλληλα, το κέντρο λειτουργεί ως ένας ανοιχτός κοινωνικός και εκπαιδευτικός πυρήνας (hub) για την ευρύτερη κοινότητα, στεγάζοντας συμμετοχικά εργαστήρια (workshops), επιμορφωτικά σεμινάρια και ανοιχτές δράσεις ενημέρωσης. Μέσα από τη διασύνδεση της εφαρμοσμένης γνώσης με την παραγωγή, η πρόταση επιδιώκει την ενίσχυση της τοπικής οικονομίας, τη συγκράτηση του νεανικού πληθυσμού στην επαρχία και την ομαλή μετάβαση της τοπικής γεωργίας σε βιώσιμες πρακτικές απέναντι στην κλιματική κρίση. Η αρχιτεκτονική πρόταση επιχειρεί να μετατρέψει την Αριδαία σε έναν σύγχρονο, προσβάσιμο και εξωστρεφή κόμβο που απαντά άμεσα στις καθημερινές ανάγκες της περιοχής.
Λέξεις κλειδιά: Aγροτική Oικονομία, Βιωσιμότητα, Κέντρο Επαγγελματικής Κατάρτισης, Κέντρο δια βίου μάθησης, Πρωτογενής τομέας
Επιβλέπουσα: Συμεωνίδου Ιωάννα
Αριθμός Αναφοράς: 1237