Ο σχεδιασμός ενός μουσείου μουσικής στην Κέρκυρα ως μεταφορά ηχητικών κυμάτων

 Η αρχιτεκτονική κληρονομιά των ιστορικών πόλεων αποτελεί σημαντικό φορέα μνήμης, ταυτότητας και πολιτισμού, ενώ η επανάχρηση υφιστάμενων κτιρίων συνιστά σήμερα μια ουσιαστική στρατηγική βιώσιμης ανάπτυξης και διατήρησης της ιστορικής συνέχειας του αστικού τοπίου. Στο πλαίσιο αυτό, η Κέρκυρα, με την πολυεπίπεδη ιστορία της και την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική φυσιογνωμία που διαμορφώθηκε από διαδοχικές περιόδους κυριαρχίας, προσφέρει ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον πεδίο μελέτης. Παράλληλα, η έντονη μουσική παράδοση του νησιού, με τις φιλαρμονικές, τις χορωδίες και τη διαχρονική παρουσία της μουσικής στη δημόσια ζωή, αποτελεί βασικό στοιχείο της πολιτιστικής του ταυτότητας.

 Αντικείμενο της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η αποκατάσταση ενός κτιρίου της περιόδου του Μεσοπολέμου στην πόλη της Κέρκυρας και η μετατροπή του σε Μουσείο Μουσικής, με ταυτόχρονη προσθήκη μιας νέας αίθουσας μουσικών εκτελέσεων. Η πρόταση επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη διατήρηση του ιστορικού χαρακτήρα του υφιστάμενου κελύφους και στη δημιουργία μιας σύγχρονης αρχιτεκτονικής παρέμβασης, ικανής να ανταποκριθεί στις λειτουργικές και ακουστικές απαιτήσεις ενός χώρου μουσικής έκφρασης. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη σύνδεση αρχιτεκτονικής και μουσικής, τόσο σε επίπεδο συμβολισμού και μορφολογίας όσο και σε επίπεδο ακουστικής εμπειρίας.

 Στόχος της εργασίας είναι η ανάδειξη της δυναμικής που έχει η επανάχρηση ιστορικών κτιρίων ως φορέων πολιτισμού, καθώς και η διερεύνηση τρόπων με τους οποίους η σύγχρονη αρχιτεκτονική μπορεί να συνυπάρξει δημιουργικά με το ιστορικό περιβάλλον, προσφέροντας νέους χώρους πολιτιστικής έκφρασης και κοινωνικής δραστηριότητας.

Επιβλέπων: Μανωλίδης Κωνσταντίνος

Αριθμός Αναφοράς: 1203

 Η παρούσα διπλωματική εργασία αφορά τον επανασχεδιασμό της ενδιάμεσου δημόσιου χώρου στον παραδοσιακό οικισμό των Σπετσών, ο οποίος χωροθετείται μεταξύ δύο ιστορικών αρχοντικών -του αρχοντικού Ανάργυρου Σωτηρίου και του αρχοντικού της Μπουμπουλίνας- καθώς και την επανάχρηση του αρχοντικού Ανάργυρου Σωτηρίου. Η περιοχή μελέτης βρίσκεται σε κομβικό σημείο του οικισμού, σε άμεση γειτνίαση με το λιμάνι του νησιού και πλησίον του εμπορικού κέντρου. Το νεοκλασικό αρχοντικό Ανάργυρου Σωτηρίου αποτελεί αξιόλογο δείγμα αρχιτεκτονικής του 20^ου αιώνα και είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την ιστορική, κοινωνική και πολιτιστική ταυτότητα των Σπετσών, ενώ σήμερα χαρακτηρίζεται ως διατηρητέο μνημείο. Βασικός στόχος της εργασίας είναι η ενεργοποίηση του διατηρητέου κελύφους μέσω της ανάδειξης της παραδοσιακής τέχνης, με τη δημιουργία της δυναμικού χώρου μάθησης, δημιουργίας και μετάδοσης γνώσης. Στο εσωτερικό του αρχοντικού χωροθετούνται εργαστήρια αργαλειού, κατασκευής βοτσαλωτών και ζωγραφικής, καθώς και εκθεσιακός χώρος και βιβλιοθήκη, λειτουργίες προσβάσιμες τόσο στην τοπική κοινότητα όσο και της επισκέπτες του νησιού. Παράλληλα, ο επανασχεδιασμός του ενδιάμεσου δημόσιου χώρου στοχεύει στην ενοποίηση των αυλών των δύο αρχοντικών και στη διαμόρφωση της ενιαίου και λειτουργικά ενεργού χώρου πρασίνου, περιπάτου και κοινωνικής αλληλεπίδρασης, μέσω της ένταξης νέων χρήσεων. Η αυλή του αρχοντικού και ο περιβάλλον δημόσιος χώρος οργανώνονται σε διακριτά επίπεδα κίνησης, στάσης και παραμονής, αξιοποιώντας της υψομετρικές διαφορές του οικοπέδου. Επιπλέον, η πολιτιστική εμπειρία επεκτείνεται και στον υπαίθριο χώρο μέσω στεγασμένων εκθεσιακών σημείων για την προβολή των δημιουργιών των εργαστηρίων, ενώ η έντονη παρουσία πεύκων συμβάλλει στη διαμόρφωση συνθηκών φυσικής σκίασης και στην αρμονική ένταξη της παρέμβασης στο τοπίο του παραδοσιακού οικισμού.

Λέξεις κλειδιά: Διατηρητέο κτίριο, παραδοσιακός οικισμός, νεοκλασική αρχιτεκτονική, παραδοσιακή τέχνη, χώρος πρασίνου

Επιβλέπουσα: Τροβά Βάσω

Αριθμός Αναφοράς: 1215

 Πότε και υπό ποιες συνθήκες μπορεί μια αρχιτεκτονική παρέμβαση να είναι ουσιαστικότερη από την πλήρη απουσία της, σε ένα τοπίο που έχει ήδη επιβαρυνθεί από την υπερβολική δόμηση του παρελθόντος;

 Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται τον σχεδιασμό ενός camping στο Αλυκό της Νάξου, διερευνώντας τη δυνατότητα μιας νέας αρχιτεκτονικής παρουσίας σε έναν τόπο που φέρει ήδη έντονα τα ίχνη προηγούμενων επεμβάσεων. Η συνύπαρξη ξηράς και θάλασσας, οι αμμώδεις εκτάσεις και το κεδρόδασος συγκροτούν ένα τοπίο με ιδιαίτερη μορφολογία. Καθοριστικό στοιχείο για την ανάγνωση του τόπου αποτελεί το αποτύπωμα του ημιτελούς ξενοδοχειακού συγκροτήματος που παρέμεινε για δεκαετίες εγκαταλελειμμένο στην περιοχή. Ακόμη και μετά την κατεδάφισή του, τα ίχνη της επέμβασης παραμένουν, διαμορφώνοντας ένα τοπίο στο οποίο η αρχιτεκτονική καλείται να επαναπροσδιορίσει τη θέση της. Η συνθήκη αυτή αποτέλεσε την αφετηρία της πρότασης. Η νέα πρόταση δεν καταλαμβάνει ένα «κενό» έδαφος, αλλά εγγράφεται πάνω σε ένα ήδη διαμορφωμένο υπόβαθρο. Χρησιμοποιώντας τα ίχνη του παλαιού συγκροτήματος ως γενεσιουργό στοιχείο του σχεδιασμού, προτείνεται η εφήμερη κατοίκηση του camping, ως μια ηπιότερη μορφή αρχιτεκτονικής παρουσίας στον τόπο. Το συγκρότημα camping  με ελάχιστο δομημένο αποτύπωμα, οργανώνεται μέσα από επιμέρους μονάδες και τη σχέση τους με το έδαφος, τη βλάστηση και τις κινήσεις.

 Η πρόταση επιχειρεί να μετατοπίσει το ερώτημα από το αν πρέπει να υπάρξει αρχιτεκτονική στο πώς αυτή μπορεί να υπάρξει.

Λέξεις Κλειδιά: Ερείπια, Αναδιαμόρφωση, Κατασκήνωση, Μνήμη, Ελάχιστη Κατοίκηση

Επιβλέπων: Καναρέλης Θεοκλής

Αριθμός Αναφοράς: 1262

 Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά την ανασύνθεση και επανοικειοποίηση της Πεδιάδας του Μόρνου, ενός αγροτικού, δελταϊκού τοπίου στη Φωκίδα, το οποίο βρίσκεται σήμερα σε μια ενδιάμεση κατάσταση ανάμεσα στην παραγωγική μνήμη, την οικολογική αξία και την εγκατάλειψη. Η περιοχή, που στο παρελθόν συγκροτούσε έναν έντονα καλλιεργούμενο κάμπο, έχει υποστεί σημαντικούς χωρικούς, υδρολογικούς και κοινωνικούς μετασχηματισμούς. Η κατασκευή των αναχωμάτων, η λειτουργία του φράγματος του Μόρνου και το ημιτελές έργο του αναδασμού τάραξαν τη σχέση του τόπου με το νερό, την καλλιέργεια και την καθημερινή ζωή των κατοίκων.

 Μέσα από την ιστορική και χωρική ανάγνωση της πεδιάδας, η εργασία αντιμετωπίζει τα υφιστάμενα ίχνη όχι ως υπολείμματα αποτυχίας, αλλά ως αφετηρίες σχεδιασμού. Τα αναχώματα, οι χαράξεις του αναδασμού, τα ανενεργά αρδευτικά συστήματα, οι υγρές ζώνες, οι ημιενεργές καλλιέργειες και η προστατευόμενη οικολογική ταυτότητα της περιοχής συγκροτούν ένα σύνθετο τοπίο σε εκκρεμότητα. Η πρόταση επιχειρεί να μετατρέψει αυτή την πρόκληση σε δυνατότητα εισάγοντας νέες μορφές παραγωγής, συλλογικής χρήσης, περιβαλλοντικής εκπαίδευσης και ήπιας περιπλάνησης.

 Κεντρικό συνθετικό εργαλείο αποτελεί η διαδρομή «δέω», μια οργανική πορεία πεζών και ποδηλάτων που λειτουργεί ως γραμμικός σύνδεσμος ανάμεσα σε τρεις βασικούς κόμβους της πρότασης. Η διαδρομή δεν οργανώνει μόνο την κίνηση, αλλά παράγει σχέσεις ανάμεσα στον άνθρωπο, τη γη, το νερό και το οικοσύστημα. Κατά μήκος της μετασχηματίζεται σε γέφυρα, υπερυψωμένο πέρασμα, χώρο στάσης, υπαίθριο αμφιθέατρο και πύργο παρατήρησης, μετατρέποντας την περιπλάνηση σε βιωματική εμπειρία του τοπίου.

 Η πρώτη παρέμβαση, ο Παραγωγικός Αγρός και το Κέντρο Συλλογικής Κατοίκισης, επαναφέρει την καλλιέργεια ως συλλογική πρακτική φροντίδας, κατοίκησης και αγροτουριστικής εμπειρίας. Η δεύτερη, ο Κοινός Τόπος Περιβαλλοντικής Γνώσης και Κοινότητας, συγκροτεί έναν πυρήνα ενημέρωσης, συνεταιριστικής οργάνωσης και φυσικής δόμησης γύρω από μια νέα υδάτινη συνθήκη. Η τρίτη, ο Πειραματικός Αγρός και ο Δακτύλιος Αγροτικής Έρευνας και Πειραματισμού, εισάγει έναν χώρο δοκιμών, εκπαίδευσης και μελέτης γύρω από το έδαφος, το νερό και τις νέες αγροοικολογικές πρακτικές.

 Συνολικά, η εργασία προτείνει ένα νέο κοινό παραγωγικό τοπίο, όπου η αρχιτεκτονική δεν επιβάλλεται στη γη, αλλά λειτουργεί ως μηχανισμός φροντίδας, ενεργοποίησης και συλλογικής επανασύνδεσης. Η Πεδιάδα του Μόρνου επανερμηνεύεται ως τόπος γνώσης, καλλιέργειας, οικολογίας, κοινότητας και περιπλάνησης.

5 Λέξεις Κλειδιά:Επανοικειοποίηση της υπαίθρου, Παραγωγική επανενεργοποίηση, Τοπίο σε εκκρεμότητα, Συλλογικότητα, Οικολογία

Επιβλέπων: Φωκαΐδης Πέτρος

Αριθμός Αναφοράς: 1225

 Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στο λιμενικό σύμπλεγμα της πόλης της Αίγινας, ένα από τα πλέον εκτεταμένα και εξαιρετικά διατηρημένα παραδείγματα πόλης-λιμένα στον ελλαδικό χώρο, με καταβυθισμένα και παράκτια κατάλοιπα που εκτείνονται από τα αρχαϊκά έως τα βυζαντινά χρόνια. Κεντρικό αντικείμενο αποτελεί ο οχυρωμένος πολεμικός λιμένας («κρυπτός λιμήν»), με διατηρημένους πύργους εισόδου και σημαντικά ίχνη ναυτικής υποδομής (νεώσοικοι), καθώς και το ευρύτερο προστατευτικό δίκτυο λιμενικών έργων που περιλαμβάνει λιμενοβραχίονες και σειρές ύφαλων κωνικών λιθοσωρών

 Στο ερευνητικό σκέλος, αξιοποιείται η συστηματική τεκμηρίωση προηγούμενων μελετών και αυτοψιών (με έμφαση στη χαρτογραφική/αρχιτεκτονική αποτύπωση), ενώ ενσωματώνεται το διεπιστημονικό πλαίσιο της σύγχρονης ενάλιας έρευνας: επιφανειακή υποβρύχια διερεύνηση, τρισδιάστατη τοπογραφική αποτύπωση, φωτογραμμετρία, χρήση GIS, δοκιμαστικές ανασκαφικές τομές, καθώς και γεωαρχαιολογικές/γεωφυσικές μέθοδοι χαρτογράφησης του πυθμένα. Στο σχεδιαστικό σκέλος, η διπλωματική δεν επιδιώκει ανακατασκευή των καταλοίπων, αλλά προτείνει τρόπους ανάδειξης και βιωματικής πρόσβασης μέσω ήπιων, αναστρέψιμων και τοπιοκεντρικών παρεμβάσεων στην παράκτια περιοχή της Κολώνας. Διατυπώνονται εναλλακτικά σενάρια χωρικής οργάνωσης (από υψηλής έντασης μόνιμες λύσεις έως χαμηλής έντασης προσαρμοστικές), με τελικό προσανατολισμό σε ένα ευέλικτο σύστημα αρθρωτών πλωτών πλατφορμών και διαδρομών, το οποίο συμπληρώνεται από διακριτικές, ημι-θαμμένες υποδομές υποστήριξης για κοινό και ερευνητές/δύτες. Η πρόταση επιδιώκει να γεφυρώσει την αρχαιολογική τεκμηρίωση με τη σύγχρονη εμπειρία του παράκτιου τοπίου, ενισχύοντας την αναγνωσιμότητα του υποθαλάσσιου πολιτιστικού αποθέματος χωρίς μόνιμη αλλοίωση του χαρακτήρα του χώρου.

Λέξεις-κλειδιά: Ενάλια αρχαιολογία, Λιμενικό σύμπλεγμα Αίγινας, Καταδυτικό πάρκο, Διαδρομές ξηράς – θάλασσας, Πλωτές κατασκευές

Επιβλέπουσα: Τροβά Βάσω

Αριθμός Αναφοράς: 1208

 Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τον σχεδιασμό ενός χώρου φροντίδας για άτομα με αυτοάνοσα νοσήματα, όχι ως ιατρική δομή ίασης, αλλά ως περιβάλλον προσωρινής παραμονής, αποφόρτισης, ανάπαυσης και επαναφοράς της σωματικής και ψυχικής ισορροπίας. Αφετηρία της εργασίας αποτελεί η εμπειρία της χρόνιας ασθένειας ως μεταβολή της σχέσης του ανθρώπου με το ίδιο του το σώμα, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος οργανώνει την καθημερινότητά του, διαχειρίζεται την ενέργειά του, σχετίζεται με τους άλλους και αντιλαμβάνεται τον χώρο γύρω του.

 Επομένως, η προσέγγιση δεν περιορίζεται στη διάγνωση, αλλά εστιάζει στο βίωμα της ασθένειας και στις ανάγκες που προκύπτουν: παύση, απόσυρση, αποδοχή, κοινότητα και χώροι που επιτρέπουν την ήπια ενεργοποίηση. Μέσα από ερωτηματολόγια, θεωρητική και επιστημονική έρευνα και ανάλυση, η εργασία αναγνωρίζει ότι οι αυτές ανάγκες των χρόνιων ασθενών δεν είναι απλώς ψυχολογικές ή κοινωνικές, αλλά συνδέονται με τη σωματική μεταβλητότητα, τη δυσκολία ρύθμισης του στρες, την κόπωση και την ανάγκη επιστροφής σε αίσθηση ασφάλειας.

 Έτσι, ο σχεδιαστικός στόχος μετατοπίζεται από την έννοια της θεραπείας στην έννοια της φροντίδας: στη δημιουργία ενός χώρου που δεν υπόσχεται ίαση, αλλά υποστηρίζει το σώμα στην προσπάθειά του να αποφορτιστεί, να επανασυνδεθεί με φυσικούς ρυθμούς και να κατοικήσει ξανά με μεγαλύτερη ανακούφιση. Η σύγχρονη επιστημονική τεκμηρίωση για τη σχέση φύσης, στρες, φλεγμονής και κοινωνικοποίησης ενισχύει την θέση, ότι το χωρικό πλαίσιο καθημερινότητας δεν είναι ουδέτερο για το σώμα, αλλά λειτουργεί ως ένας δυναμικός παράγοντας ρύθμισης.

 Η πρόταση λοιπόν χωροθετείται στο Νότιο Πήλιο, σε έναν ελαιώνα στη περιοχή του Λογγαρίου, που περιβάλλεται από δάση βελανιδιών και καστανιών, και οργανώνεται ως διάσπαρτο φροντιστικό πεδίο, αντί για ενιαίο κτίριο-θεραπευτήριο, το οποίο εμπεριέχει τη διαμονή, την κοινή ζωή, την παύση, την κίνηση και τις καθημερινές πρακτικές φροντίδας. Το οικόπεδο, το ανάγλυφο, η βλάστηση, η σκιά, η θέα της θάλασσας, ο ήλιος, ο άνεμος και το μικροκλίμα λειτουργούν ως βασικοί κανόνες σύνθεσης, ενώ κεντρική τυπολογική αναφορά αποτελεί το μαντρί/σταβλική δομή, ως μορφή «αρχιτεκτονικής της μνήμης» και ως κατοίκηση στο τοπίο με ελάχιστο, λιτό και εξωστρεφή χαρακτήρα. Η σχεδιαστική λύση μεταφράζει τις σχεδιαστικές αρχές του -πέτρινη βάση, ελαφριά ανωδομή, ανοιχτότητα, συγκεκριμένη οριοθέτηση και άμεση σχέση με τη γη- σε ένα μικρό τόπο φροντίδας, όπου η φύση δεν περιβάλλει απλώς τον χώρο ως σκηνικό, αλλά γίνεται το ίδιο το ενεργό μέσο της φροντίδας.

Λέξεις-κλειδιά: Αυτοάνοσο · φροντίδα · επαναρρύθμιση · Φύση · Πήλιο

Επιβλέποντες: Ψυχούλης Αλέξανδρος, Micocci Fabiano

Αριθμός Αναφοράς: 1233

 Η παρούσα διπλωματική εργασία επικεντρώνεται στην απλωμένη μπουγάδα, η οποία αναλύεται ως ένας πρωταρχικός μη λεκτικός κώδικας επικοινωνίας και ένα δυναμικό εργαλείο κοινωνικής διαπραγμάτευσης. Η μπουγάδα δεν αποτελεί απλώς μια χρηστική διαδικασία στεγνώματος, αλλά μια δημόσια εξομολόγηση που αποκαλύπτει στοιχεία για την ταυτότητα, την ηλικία, την οικονομική τάξη και την οικογενειακή κατάσταση του ατόμου, λειτουργώντας ως μια προέκταση της προσωπικότητας στον χώρο. Παρά τη σημασία της, η σύγχρονη αστική αντίληψη και ο μοντερνισμός άρχισαν να την εκλαμβάνουν ως «αισθητική ρύπανση», οδηγώντας σε απαγορεύσεις που επιβάλλουν μια αποστειρωμένη εικόνα του δημόσιου χώρου και εξαφανίζουν τα ίχνη της καθημερινής επιβίωσης των λαϊκών τάξεων. Η τάση αυτή, που εκφράζεται θεσμικά μέσω της αστυνομικής διάταξης του 1996 αλλά και της αυστηρής απαγόρευσης στο σύγχρονο project «The Ellinikon», απειλεί να μετατρέψει την πόλη στη «Γενική Πόλη» (Generic City) του Rem Koolhaas. Πρόκειται για έναν τόπο χωρίς ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, όπου η ομοιογένεια εξαφανίζει την ανθρώπινη παρουσία και τη μνήμη, μετατρέποντας τον αστικό χώρο σε ένα «διαφανές λογότυπο» χωρίς βάθος.

 Στο σενάριο που εξετάζει η εργασία, η παρατεταμένη λειψυδρία στην Αττική και η πίεση από μεγάλα κατασκευαστικά έργα ,όπως το Ελληνικό, που απαιτεί εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού ετησίως, μεταβάλλουν το νερό σε πόρο υψηλού κόστους, προκαλώντας βίαιες κοινωνικές αναδιαρθρώσεις. Η συνθήκη αυτή οδηγεί σε ακραία πύκνωση της κατοίκησης, όπου διαμερίσματα όπως το Ε.10.1 του Ellinikon αναγκάζονται να φιλοξενήσουν έως και 13 άτομα, ανατρέποντας πλήρως τα δεδομένα του αρχικού αρχιτεκτονικού προγραμματισμού. Σε αυτό το πλαίσιο, το σαλόνι χάνει την ταυτότητά του ως χώρος ξεκούρασης, καθώς απορροφά ταυτόχρονα τις ανάγκες για ύπνο και στέγνωμα των ρούχων, μετατρεπόμενο σε έναν καθαρά βιοτικό χώρο.

 Ως απάντηση, η αρχιτεκτονική πρόταση αντιμετωπίζει την απλώστρα ως χώρο και όχι απλώς ως οικιακό σκεύος, δημιουργώντας ένα σύστημα συναρμολόγησης μεταλλικών στοιχείων που επιτρέπει στον χρήστη να διαμορφώσει το πλαίσιο του προσωπικού του χώρου. Το σύστημα αυτό συγκροτείται από πέντε κυλινδρικές τυπολογίες μεταλλικών ράβδων (Α1, Α2, Β, Γ1, Γ2), οι οποίες διαθέτουν διατρήσεις που επιτελούν διπλό ρόλο: λειτουργούν είτε για την ανάπτυξη της δομής καθ' ύψος, είτε ως δίοδοι από τις οποίες περνά το σχοινί απλώματος των ρούχων. Μέσω πέντε διαφορετικών τύπων συναρμολόγησης για μονά και διπλά κρεβάτια, η δράση του απλώματος προσφέρει την αίσθηση του ιδιωτικού χώρου υπνοδωματίου, καθώς τα αναρτημένα υφάσματα παρεμποδίζουν την ορατότητα, ενώ ταυτόχρονα επιτρέπουν τη συνεχή ροή του φωτός και του αέρα εντός των κατασκευών.

Λέξεις κλειδιά: πρόσοψη, ταυτότητα, ρούχα, υφάσματα, λειψυδρία

Επιβλέποντες: Κοτιώνης Ζήσης, Σωτηρίου Iωάννα

Αριθμός Αναφοράς: 1196

 Το θέμα της διπλωματικής εργασίας επικεντρώνεται στην επανάχρηση του κτηριακού συγκροτήματος της Αβερωφείου Γεωργικής Σχολής Λάρισας και στην ανάπλαση των υπαίθριων χώρων της, με στόχο τη μετατροπή της σε Σχολή Καλών και Εφαρμοσμένων Τεχνών.

 Η Αβερώφειος Γεωργική Σχολή, η οποία στο παρελθόν αναδείχθηκε ως μία από τις σημαντικότερες σχολές που δραστηριοποιούνταν στον πρωτογενή τομέα, επαναπροσδιορίζει τον χαρακτήρα της. Η παρούσα διπλωματική εργασία παρουσιάζει το ιστορικό, γεωγραφικό και αρχιτεκτονικό υπόβαθρο της σχολής και προτείνει τον επανασχεδιασμό των χώρων της με σεβασμό στην ιστορική της ταυτότητα, λαμβάνοντας υπόψη ζητήματα εργονομίας, αισθητικής ποιότητας και εκσυγχρονισμού του πανεπιστημιακού περιβάλλοντος. Παράλληλα, αναλύονται τα αρχιτεκτονικά ρεύματα που επικρατούσαν στην Ελλάδα κατά την περίοδο ίδρυσης και ανάπτυξης της σχολής, καθώς και τα βασικά χαρακτηριστικά τους, τα οποία αποτυπώνονται στα κτήρια του συγκροτήματος.

 Στο πλαίσιο της πρότασης, τα εξωτερικά κελύφη των υφιστάμενων κτηρίων διατηρούνται ως έχουν, ενώ οι παρεμβάσεις περιορίζονται κυρίως στην εσωτερική αναδιάρθρωση των χώρων. Στα υφιστάμενα κτήρια περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, το κεντρικό κτήριο, το εστιατόριο, το κτήριο ζωοτεχνίας, το κτήριο γραμματείας, η βιβλιοθήκη, το τυροκομείο, το οινοποιείο, το οίκημα επιμελητών, το μελισσοκομείο, το παλαιό βουστάσιο και το παλαιό χοιροστάσιο. Επιπλέον, στο σύνολο εντάσσονται το νέο βουστάσιο και το νέο χοιροστάσιο, το μηχανουργείο, το ιπποστάσιο, η σιταποθήκη, το πλυντήριο και η αποθήκη καυσίμων.

 Λόγω των σύγχρονων πανεπιστημιακών απαιτήσεων, προβλέπεται η προσθήκη νέων κτηρίων, τα οποία εντάσσονται αρμονικά στο υφιστάμενο σύνολο. Τα νέα κτήρια περιλαμβάνουν κατάστημα αναλωσίμων και ειδών ζωγραφικής, νέο κλειστό αμφιθέατρο σε λειτουργική και χωρική ενοποίηση με την υφιστάμενη σιταποθήκη, καθώς και υπαίθριο υποσκαφές αμφιθέατρο.

 Τέλος, οι υπαίθριοι χώροι επανασχεδιάζονται βάσει σύγχρονων αρχιτεκτονικών προτύπων, επιδιώκοντας την ισορροπία μεταξύ χώρων πρασίνου και πλακοστρωμένων επιφανειών, με στόχο την ενίσχυση της λειτουργικότητας, της προσβασιμότητας και της συνολικής ποιότητας του δημόσιου χώρου της σχολής.

Λέξεις κλειδιά: λιτότητα, εργονομία, καλαισθησία, οργάνωση, εκσυγχρονισμός

Επιβλέπων: Καναρέλης Θεοκλής

Αριθμός Αναφοράς: 1220