Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τον σχεδιασμό μιας προσωρινής, ευέλικτης σχολικής μονάδας, προσχολικής εκπαίδευσης (δυο πρώτες τάξεις - προνήπιο,νηπιαγωγίο), ως απάντηση στις αυξημένες ανάγκες για αίθουσες που προέκυψαν από την εφαρμογή της δίχρονης υποχρεωτικής προσχολικής εκπαίδευσης, πρόγραμμα του υπουργείο παιδείας. Αφετηρία της μελέτης αποτελεί η καταγραφή του υφιστάμενου προβλήματος στέγασης σχολικών μονάδων, με έμφαση στη χρήση αιθουσών τύπου container, καθώς και η ανάλυση των θεσμικών και χωρικών περιορισμών που καθορίζουν τον σχεδιασμό τους. Η εργασία προσεγγίζει το σχολείο όχι ως μεμονωμένο κτίριο, αλλά ως μια μικρής κλίμακας «γειτονιά», οργανωμένη μέσα από διακριτές χωρικές ενότητες που αντιστοιχούν σε βασικές εμπειρίες του παιδιού: την έξω γειτονιά, τη φύση, το παιχνίδι, τη μάθηση και τη μέσα γειτονιά. Οι έννοιες αυτές λειτουργούν ως εννοιολογικά και χωρικά εργαλεία, καθοδηγώντας τη διαμόρφωση των εκπαιδευτικών και υπαίθριων χώρων και την ομαλή μετάβαση του παιδιού από το ευρύτερο περιβάλλον στο προστατευμένο σχολικό πλαίσιο.
Σε θεωρητικό επίπεδο, η μελέτη αντλεί αναφορές από την αρχιτεκτονική σκέψη του Τάκη Ζενέτου και του Δημήτρη Πικιώνη, εστιάζοντας στην έννοια της σχολικής κοινότητας, της ευελιξίας και της βιωματικής σχέσης με τον χώρο. Σε σχεδιαστικό επίπεδο, προτείνεται ένα αρθρωτό σύστημα σχολικών αιθουσών βασισμένο σε τυποποιημένες μονάδες container τύπου ISO, το οποίο επιτρέπει την εύκολη επανάληψη, τη μεταφορά και την προσαρμογή σε διαφορετικά οικόπεδα και συνθήκες.
Στο πλαίσιο της μελέτης, εξετάζονται αναλυτικά επιμέρους σχεδιαστικές ενότητες της σχολικής μονάδας. Ειδικότερα, μελετώνται ξεχωριστά οι αίθουσες διδασκαλίας ως βασικές λειτουργικές μονάδες, οι προσόψεις ως μεταβατικά φίλτρα μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού χώρου, καθώς και τα συστήματα στέγασης και σκίασης. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην πτύχωση ως αρχή κινητής σκίασης, η οποία επιτρέπει την προσαρμογή των υπαίθριων χώρων στις μεταβαλλόμενες κλιματικές συνθήκες. Παράλληλα, διερευνάται ο ρόλος των προαυλίων ως αναπόσπαστο τμήμα της εκπαιδευτικής διαδικασίας και της καθημερινής εμπειρίας του παιδιού.
Η μελέτη καταλήγει στη διαμόρφωση μιας ολοκληρωμένης σχολικής μονάδας, ικανής να αναπτύσσεται οριζόντια και καθ’ ύψος, ενσωματώνοντας υπαίθριους και ημιυπαίθριους χώρους, αυλές και συστήματα σκίασης. Στόχος της πρότασης είναι η δημιουργία ενός λειτουργικού, ανθρώπινου και παιδαγωγικά ποιοτικού περιβάλλοντος, το οποίο ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες της προσχολικής εκπαίδευσης, διατηρώντας παράλληλα τον προσωρινό και ευέλικτο χαρακτήρα του.
Λέξεις Κλειδιά: υποχρεωτική εκπαίδευση, container, προσόψεις, προαύλια, πτυχωτή τέντα
Επιβλέπουσα: Βυζοβίτη Σοφία
Αριθμός Αναφοράς: 1211
Αφετηρία της παρούσας διπλωματικής εργασίας αποτέλεσε η διερεύνηση των επιπτώσεων που προκάλεσε η κακοκαιρία “Daniel” στο ανατολικό Πήλιο. Μέσα από την εξερεύνηση της περιοχής και την παρατήρηση των αλλαγών που υπέστη το τοπίο, προέκυψε το ερώτημα για το πώς μπορεί να σχεδιαστεί μία πρόταση που να αναδεικνύει τη νέα μορφολογία του τοπίου χωρίς να προσπαθεί να την αποκρύψει.
Η έρευνα ξεκίνησε με επισκέψεις και καταγραφές στην περιοχή του ανατολικού Πηλίου, εστιάζοντας ιδιαίτερα στο ρέμα Καλοκαιρινού και τη γέφυρα του επαρχιακού δρόμου Ζαγοράς – Πουρίου η οποία το διασχίζει και είχε υποστεί σοβαρές ζημιές από τις πλημύρες. Παράλληλα μελετήθηκαν η χλωρίδα, η πανίδα, οι αγροτικές δραστηριότητες, καθώς και οι τρόποι με τους οποίους αλληλοεπιδρούν οι κάτοικοι και οι επισκέπτες με το τοπίο του Πηλίου κατά τη διάρκεια του χρόνου.
Μέσω αυτής της διαδικασίας διαμορφώθηκε η πρόταση μιας κατοικήσιμης γέφυρας, που πέρα από ένα απλό στοιχείο διέλευσης θα αποτελεί και έναν πολυλειτουργικό τόπο παραμονής, παρατήρησης και κατοίκησης. Η γέφυρα αυτή συνδέεται με τα περιπατητικά μονοπάτια της περιοχής, ενσωματώνεται στο φυσικό τοπίο χάρη στο φυτεμένο δώμα της και φιλοξενεί διαφορετικές μορφές διαμονής, σημεία θέασης και λειτουργίες που εξυπηρετούν τόσο τους επισκέπτες όσο και τους μόνιμους κατοίκους.
Βασική επιδίωξη της πρότασης είναι η δημιουργία ενός μέρους όπου ο άνθρωπος δεν απομονώνεται από το φυσικό περιβάλλον, αλλά καλείται να το βιώσει, να το κατανοήσει και να συνυπάρξει μαζί του. Έτσι η γέφυρα λειτουργεί ως μέσο σύνδεσης μεταξύ τοπίου, κατοίκησης και συλλογικής εμπειρίας.
Λέξεις κλειδιά: Πήλιο, βιότοπος, κακοκαιρία “Daniel”, ανακατασκευή, κατοικήσιμη γέφυρα
Επιβλέπουσα: Γαβρήλου Έβελυν
Αριθμός Αναφοράς: 1248
Η παρούσα διπλωματική εργασία επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει τις τυπολογίες στα κτίρια φιλοξενίας ζώων, προτείνοντας μια νέα οπτική στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό που αφορά τα ζώα συντροφιάς. Στόχος είναι η δημιουργία ενός πρότυπου καταφυγίου αδέσποτων σκύλων σε έναν ενεργό ελαιώνα στην περιοχή του Βόλου. Αφορμή για την επιλογή του συγκεκριμένου θέματος αποτέλεσε η βιωματική εμπειρία της υιοθεσίας ενός σκύλου από το δημοτικό κυνοκομείο του Βόλου, η οποία οδήγησε σε επιτόπια παρατήρηση και έναυσμα για έρευνα και μελέτη στα καταφύγια της Ελλάδας. Μέσα από αυτή την διαδικασία, διαπιστώθηκε ένα σημαντικό αρχιτεκτονικό κενό: ενώ ο άνθρωπος διαθέτει σαφή πρότυπα κατοίκησης για τον ίδιο, απουσιάζει η αντίστοιχη αρχιτεκτονική μέριμνα για τα ζώα συντροφιάς[1].
Τα υφιστάμενα καταφύγια, αν και κατ' όνομα προορίζονται για τα ζώα, είναι σχεδιασμένα με ανθρωποκεντρικά κριτήρια. Προτεραιότητα δίνεται στη γρήγορη εξυπηρέτηση, την ταχύτητα καθαρισμού και τη ευκολία των φροντιστών. Το αποτέλεσμα είναι χώροι που λειτουργούν ως «αποθήκες ψυχών», με λεία δάπεδα σκυροδέματος, ανεπαρκή θέρμανση και πολύ μικρά κλουβιά παρατεταμένα σε γραμμική διάταξη. Οι συνθήκες αυτές, προκαλούν στρες και ιδρυματοποίηση, περιορίζοντας την «ευζωία» στην απλή βιολογική επιβίωση.
Η παρούσα πρόταση επιχειρεί την ανατροπή αυτού του συμβατικού μοντέλου, προτείνοντας μια νέα τυπολογία που εστιάζει αποκλειστικά στην ευζωία του σκύλου μέσω του ζωοκεντρικού σχεδιασμού. Η μελέτη προσεγγίζει τον χώρο βασισμένη στις αισθήσεις και τις ανάγκες του σκύλου, δημιουργώντας ένα περιβάλλον αποσυμπίεσης (stress-free) και εμπλουτισμού (enrichment). Στόχος είναι να δοθεί στο ζώο ο χώρος να εκφράσει τη φυσική του συμπεριφορά, να εξερευνήσει, να παίξει και ουσιαστικά, να ασκήσει το δικαίωμά του «να είναι σκύλος».
Ως πεδίο εφαρμογής επιλέχθηκε ένας ενεργός ελαιώνας στον Βόλο, όπου η αρχιτεκτονική ακολουθεί ήπιους ρυθμούς, παρατηρώντας τη φύση πριν παρέμβει. Οι κατοικίες των σκύλων και οι διαδρομές στον ελαιώνα αναπτύσσονται οργανικά, αποφεύγοντας τις αυστηρές χαράξεις. Ως δομική μονάδα επιλέγεται η τυπολογία των A-frames για όλες τις κατασκευές, αντλώντας έμπνευση από την αρχετυπική μορφή της σκυλίσιας κατοικίας, από την στέγη, δηλαδή, του κλασικού μικρού σπιτόσκυλου αυλής. Αυτές οι μορφές, κατασκευασμένες σε μεγάλο ποσοστό από υλικά επανάχρησης, «φωλιάζουν», ανάμεσα στα δέντρα. Είναι, τοποθετημένες με σημειακή θεμελίωση, ελαφρώς υπερυψωμένες από το έδαφος, σεβόμενες απόλυτα τον φυσικό κάνναβο και το ριζικό σύστημα των ελαιόδεντρων.
Σε αυτό το νέο πλαίσιο, ο ρόλος του ανθρώπου μεταμορφώνεται ριζικά. Η αρχιτεκτονική παύει να εξυπηρετεί τη διαχείριση του εγκλεισμού και γίνεται εργαλείο συνύπαρξης. Το κεντρικό κτίριο δεν αποτελεί απλώς ένα διοικητικό κέλυφος, αλλά την «καρδιά» μιας κοινότητας ανθρώπων που αγαπούν τα ζώα, έναν πόλο έλξης γεμάτο δράσεις που καλλιεργούν την παιδεία και ενθαρρύνουν τον εθελοντισμό. Παράλληλα, η πρωτοπορία του εγχειρήματος εμφανίζεται στον συνδυασμό της εξωστρέφειας του κτιρίου και των προγραμμάτων με τα αυστηρά πρότυπα λειτουργίας, όπου το εξειδικευμένο προσωπικό και ο σχεδιασμός των χώρων, διασφαλίζουν πως δεν λείπει τίποτα από την καθημερινή φροντίδα και ασφάλεια των ζώων. Έτσι, το καταφύγιο από τόπος θλίψης και απομόνωσης, μετεξελίσσεται σε έναν πρωτοποριακό, επισκέψιμο προορισμό ζωής, χαράς και ουσιαστικής προσφοράς.
Λέξεις κλειδιά: Καταφύγιο αδέσποτων ζώων, Συνύπαρξη, Αρχιτεκτονική για τα ζώα, Ελαιώνας, Εθελοντισμός
[1] Η θεωρητική έρευνα υπάρχει στο ερευνητικό τεύχος των συγγραφέων: Η πρόκληση των αδέσποτων ζώων: Καταφύγια, φιλοζωικές πρωτοβουλίες και βιώσιμες λύσεις.
Επιβλέπουσα: Γαβρήλου Έβελυν
Αριθμός Αναφοράς: 1206
Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη δυνατότητα δημιουργίας μιας κοινότητας συμβίωσης ηλικιωμένων στην Ευξεινούπολη Μαγνησίας ως εναλλακτικής μορφής κατοίκησης απέναντι στα συμβατικά μοντέλα φροντίδας της τρίτης ηλικίας. Η ανάγκη για νέες μορφές διαβίωσης προκύπτει από τη δημογραφική γήρανση του πληθυσμού, τη σταδιακή αποδυνάμωση της παραδοσιακής οικογενειακής δομής και την αδυναμία των υφιστάμενων συστημάτων κοινωνικής πρόνοιας να ανταποκριθούν αποτελεσματικά στις σύγχρονες ανάγκες των ηλικιωμένων.
Στο θεωρητικό μέρος της εργασίας αναλύεται η εξέλιξη των κοινοτήτων συμβίωσης και των μοντέλων cohousing διεθνώς, από τις πρώτες οργανωμένες κοινότητες συνταξιούχων στις Ηνωμένες Πολιτείες έως τα σύγχρονα παραδείγματα της Ευρώπης. Παράλληλα, διερευνώνται οι κοινωνικές, οικονομικές και δημογραφικές συνθήκες που καθιστούν αναγκαία την ανάπτυξη νέων μορφών συλλογικής κατοίκησης για ηλικιωμένους στην Ελλάδα.
Η εργασία προτείνει τη δημιουργία μιας κοινότητας που βασίζεται στις αρχές της αυτονομίας, της αλληλοϋποστήριξης, της ενεργού γήρανσης και της κοινωνικής συμμετοχής. Η προτεινόμενη δομή δεν αντιμετωπίζει τους ηλικιωμένους ως παθητικούς αποδέκτες φροντίδας, αλλά ως ενεργά μέλη μιας κοινότητας που συμμετέχουν στην καθημερινή ζωή, στη λήψη αποφάσεων και στη διαμόρφωση του συλλογικού περιβάλλοντος. Μέσα από κοινόχρηστους χώρους, πολιτιστικές δράσεις, καλλιέργειες, εκπαιδευτικές δραστηριότητες και συνεργασίες με την τοπική κοινωνία, επιδιώκεται η ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής και η βελτίωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων.
Η επιλογή της Ευξεινούπολης ως τόπου εγκατάστασης συνδέεται με τα ιδιαίτερα ιστορικά, κοινωνικά και χωρικά χαρακτηριστικά της. Η ίδρυση του οικισμού από προσφυγικούς πληθυσμούς και η ανάπτυξή του μέσα από διαδικασίες συλλογικής οργάνωσης και αλληλεγγύης δημιουργούν ένα ισχυρό υπόβαθρο για την εφαρμογή ενός σύγχρονου μοντέλου κοινοτικής διαβίωσης. Η αρχιτεκτονική πρόταση επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει τη σχέση κατοίκησης και φροντίδας, προτείνοντας ένα περιβάλλον όπου η ανεξαρτησία συνυπάρχει με τη συλλογικότητα, την υποστήριξη και την ενεργή συμμετοχή στην κοινότητα.
Λέξεις-κλειδιά: Cohousing, Τρίτη ηλικία, Συλλογική κατοίκηση, Ενεργός γήρανση, Κοινότητα
Επιβλέποντες: Κουζούπη Ασπασία, Φωκαΐδης Πέτρος
Αριθμός Αναφοράς: 1259
Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την αποκατάσταση και επανενεργοποίηση μιας ημιαγροτικής περιοχής βόρεια της λίμνης Μαραθώνα, η οποία επλήγη από πυρκαγιά το 2024, με έμφαση στον αγροτικό χαρακτήρα της και στις δυνατότητες επαναφοράς της παραγωγικής της λειτουργίας. Η μελέτη εστιάζει στη δημιουργία ενός Κέντρου Μάθησης Αγροτικών Δραστηριοτήτων, το οποίο προτείνεται ως εργαλείο εκπαίδευσης, πρακτικής εφαρμογής και συνεργασίας, με στόχο την ενίσχυση της μεταπυρικής ανάπλασης μέσα από την ενεργή συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας.
Η περιοχή μελέτης χαρακτηρίζεται από ήπιο ανάγλυφο, παρουσία ρεμάτων και χειμάρρων που καταλήγουν στη λίμνη Μαραθώνα, καθώς και από ένα πλούσιο αγροτικό παρελθόν που συνδέεται κυρίως με την καλλιέργεια ελιάς και αμπελιού. Παρότι οι αγροτικές δραστηριότητες συνεχίζουν να υφίστανται, σήμερα λειτουργούν κυρίως συμπληρωματικά, ενώ η πυρκαγιά επέφερε σημαντικές επιπτώσεις στο τοπίο, στις καλλιέργειες και στις κοινωνικές χρήσεις του χώρου.
Το Κέντρο χωροθετείται στη βορειοδυτική ζώνη της περιοχής μελέτης, σε οικόπεδο που ανήκει σε μονάδα ορνιθοτροφίας και περιλαμβάνει υφιστάμενα κτίρια αγροτικής χρήσης. Η πρόταση βασίζεται στην επανάχρηση ενός εγκαταλελειμμένου κτιρίου από τσιμεντόλιθους, εντάσσοντάς το στο αγροτικό τοπίο και αξιοποιώντας το υπάρχον κτιριακό απόθεμα. Το κτίριο οργανώνεται ως χώρος εκπαίδευσης, συνάντησης και πρακτικής άσκησης, εξυπηρετώντας επαγγελματίες και ερασιτέχνες αγρότες, μαθητές, εθελοντές και τοπικούς φορείς.
Μέσα από την εκπαίδευση και τη βιωματική μάθηση, η εργασία προτείνει ένα μοντέλο αγροτικής ανάπλασης που βασίζεται στη γνώση, τη συνεργασία και τη μακροπρόθεσμη ενεργοποίηση του τόπου, συμβάλλοντας στη βιώσιμη επαναφορά της παραγωγικής και κοινωνικής του ταυτότητας.
Λέξεις κλειδιά: Επανάχρηση, Αγροτικό τοπίο, Αποκατάσταση, Εκπαίδευση, Κοινοτητα
Επιβλέπων: Micocci Fabiano
Αριθμός Αναφοράς: 1216
Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται την ανάπλαση του πρώην κάμπινγκ της Αγίας Τριάδας Θεσσαλονίκης (1960), ενός ιστορικά φορτισμένου παράκτιου χώρου καθώς αποτελούσε το σημαντικότερο παραθεριστικό θέρετρο της περιοχής. Το κάμπινγκ μέχρι πρόσφατα βρισκόταν στην ιδιοκτησία του ΤΑΙΠΕΔ, σε κατάσταση υποβάθμισης και αποσπασματικής χρήσης. Με αφετηρία τη συλλογική μνήμη του αναψυκτήριου Άκτιον, σημείο αναφοράς για το κάμπινγκ και τους κατοίκους της περιοχής, και της οργανωμένης πλαζ, η πρόταση επαναπροσδιορίζει το παραλιακό μέτωπο ως δημόσιο, ανοιχτό και ενεργό τοπίο. Κεντρικός άξονας της σύνθεσης αποτελεί το δίπολο η συνύφανση αθλητισμού –τοπίου, με πυρήνα μια πλωτή ξύλινη εξέδρα θαλάσσιων αθλημάτων και ένα δίκτυο ήπιων διαδρομών που συνδέει αθλητικές, εκπαιδευτικές και συλλογικές λειτουργίες δραστηριότητες. Η πρόταση βασίζεται σε αναστρέψιμες κατασκευές, βιώσιμα υλικά και επανάχρηση υφιστάμενων δομών, επιδιώκοντας την αποκατάσταση της σχέσης στεριάς –θάλασσας και του ενδιαιτήματος. Βασικός στόχος είναι η επανεργοποίηση του χώρου ως κοινωνικού και περιβαλλοντικού πυρήνα, επαναφέροντας την Αγία Τριάδα στον χάρτη των ζωντανών παραλιακών τόπων.
Λέξεις κλειδιά: δημόσια επανοικειοποίηση - αθλητισμός και τοπίο - συλλογική μνήμη -τοπική κοινότητα- παραλιακή ανάπλαση
Επιβλέποντες: Κοσμά Ανθή, Λυκουριώτη Ίρις
Αριθμός Αναφοράς: 1223
Η παρούσα διπλωματική εργασία ασχολείται με το σχεδιασμό της «αλάνας», μιας παραθαλάσσιας έκτασης στη Νέα Ηρακλείτσα Καβάλας και στοχεύει στην ανάδειξη της ταυτότητας της περιοχής λαμβάνοντας υπόψη της ανάγκες του μόνιμου και του εποχικού πληθυσμού.
Πώς μπορεί ένας αδόμητο οικόπεδο να μετατραπεί σε έναν πυρήνα δραστηριοτήτων που να απευθύνεται ταυτόχρονα στους κατοίκους και τους επισκέπτες; Πώς μπορεί να ανταποκριθεί στις έντονες εποχικές μεταβολές που χαρακτηρίζουν τους τουριστικούς οικισμούς, οι οποίοι κατά τους θερινούς μήνες παρουσιάζουν σημαντική πληθυσμιακή αύξηση, ενώ τον χειμώνα υπολειτουργούν; Τα ερωτήματα αυτά απασχολούν πολλές παράκτιες περιοχές της Ελλάδας, των οποίων η ανάπτυξη βασίζεται στον τουρισμό και στα ιδιαίτερα φυσικά τους τοπία.
Η παρούσα πρόταση επιχειρεί να προσεγγίσει το ζήτημα μέσω του σχεδιασμού ενός πολυλειτουργικού δημοσίου χώρου που συνδυάζει την τοπική αγορά και καλλιέργεια, την εστίαση, τις υπαίθριες δραστηριότητες και την άθληση. Παράλληλα, μέσω του χαμηλού ποσοστού δόμησης, διατηρείται ο ανοιχτός χαρακτήρας της «αλάνας», όπως είναι γνωστή από τους κατοίκους, ενώ παράλληλα προβλέπεται η δυνατότητα μελλοντικής ανάπτυξης πρόσθετων δομών, εφόσον αυτές προκύψουν από τις ανάγκες της κοινότητας.
Μέσα από την ενίσχυση της σχέσης μεταξύ κατοίκων, επισκεπτών και φυσικού περιβάλλοντος, το έργο επιδιώκει να συμβάλει στη βιώσιμη ανάπτυξη της Νέας Ηρακλείτσας και στην ενεργοποίηση της περιοχής καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.
Λέξεις κλειδιά: Αρχιτεκτονική τοπίου, Εποχικότητα, Δημόσιες χρήσεις, Ημιυπαίθριες δομές, Τοπική ταυτότητα
Επιβλέπουσα: Γαβρήλου Έβελυν
Αριθμός Αναφοράς: 1242
Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά την επανάχρηση των Καπναποθηκών Αδαμόπουλου στον Βόλο και επιδιώκει τη μετατροπή τους σε συγκρότημα φοιτητικής κατοίκησης. Το θέμα προσεγγίζει την ανάγκη αξιοποίησης των ανενεργών βιομηχανικών κελυφών και ταυτόχρονα την έλλειψη φοιτητικών εστιών στην πόλη. Η πρόταση βασίζεται στη διατήρηση της βιομηχανικής ταυτότητας του συγκροτήματος και στην ένταξη νέων αρχιτεκτονικών στοιχείων που υποστηρίζουν τη σύγχρονη κατοίκηση. Το συγκρότημα κτιρίων οργανώνεται ως μία ενιαία φοιτητική υποδομή με τα κτίρια να φιλοξενούν χώρους κατοίκησης αλλά και συλλογικές και υποστηρικτικές χρήσεις. Βασική στρατηγική της επέμβασης αποτελεί η σχέση ανάμεσα στη διατήρηση, τη διάνοιξη και την προσθήκη. Οι αλλαγές δεν επιχειρούν να μιμηθούν την παλιά ταυτότητα του κελύφους αλλά να το αναβιώσουν. Στόχος της εργασίας είναι η δημιουργία ενός μοντέλου φοιτητικής κατοίκησης που δεν περιορίζεται στο δωμάτιο, αλλά αναπτύσσεται μέσα από κοινόχρηστους χώρους, διαδρομές, αυλές και ταράτσες. Η επανάχρηση των Καπναποθηκών Αδαμόπουλου προτείνεται έτσι ως μια πράξη συνέχειας ανάμεσα στη βιομηχανική ιστορία του Βόλου και στις σημερινές ανάγκες της φοιτητικής ζωής.
Λέξεις κλειδιά: Επανάχρηση, βιομηχανικό κέλυφος, φοιτητική κατοίκηση, βιομηχανική κληρονομιά, αρχιτεκτονική προσθήκη
Επιβλέπουσα: Τροβά Βάσω
Αριθμός Αναφοράς: 1239