Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό μιας μονάδας παρηγορητικής φροντίδας, που οργανώνεται γύρω από έναν ανοιχτό κήπο, προσβάσιμο στην κοινότητα. Ο κήπος δεν αντιμετωπίζεται ως απλός εξωτερικός χώρος, αλλά ως ενεργό στοιχείο φροντίδας και συνάντησης, ικανό να συνδέει το κτίριο με την πόλη και να ενσωματώνει την καθημερινή ζωή στο θεραπευτικό περιβάλλον.

 Η πρόταση στοχεύει στην επανανοηματοδότηση της παρηγορητικής φροντίδας, απομακρυνόμενη από την εικόνα της ως απομονωμένης και περιθωριοποιημένης. Αντίθετα, προσεγγίζεται ως μέρος μιας συνεχούς διαδρομής φροντίδας που συνοδεύει τον άνθρωπο σε διαφορετικά στάδια της ζωής του, δίνοντας έμφαση στην ποιότητα της καθημερινότητας, στη συναισθηματική υποστήριξη και στη διατήρηση της αξιοπρέπειας.

 Η εργασία εντάσσεται στο πλαίσιο της περιορισμένης παροχής παρηγορητικής φροντίδας στην Ελλάδα, όπου η έλλειψη οργανωμένων δομών και η περιορισμένη θεσμική ενσωμάτωση οδηγούν συχνά σε νοσοκομειοκεντρική διαχείριση των ασθενών. Μέσα από την αρχιτεκτονική πρόταση, ασκείται κριτική στον τρόπο που οι σύγχρονες δομές υγείας οργανώνονται ως κλειστά και απομονωμένα συστήματα, αποκομμένα από τον αστικό ιστό και τη συλλογική εμπειρία της πόλης. Η φροντίδα, μέσα από τη χωρική σύνθεση, επανανοηματοδοτείται ως κοινωνική και βιωματική συνθήκη που συνυπάρχει με τον δημόσιο χώρο, επιτρέποντας ορατότητα, συνύπαρξη και ήπια αλληλεπίδραση, χωρίς να αναιρείται η ανάγκη για ηρεμία, προστασία και ιδιωτικότητα των ασθενών και των οικογενειών τους.

 Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη σχέση του κτιρίου με το τοπίο, στη διαχείριση των μεταβάσεων μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού, καθώς και στη δημιουργία χώρων που υποστηρίζουν διαφορετικές στιγμές της καθημερινότητας: παραμονή, φροντίδα, αναμονή, περισυλλογή και συνάντηση. Μέσα από διαβαθμισμένες χωρικές εμπειρίες, το κτίριο λειτουργεί ως ενδιάμεσος τόπος ανάμεσα στην πόλη και τον άνθρωπο, απομακρυνόμενο από τον αυστηρά ιδρυματικό χαρακτήρα και υιοθετώντας ποιότητες που παραπέμπουν σε κατοίκηση.

Λέξεις Κλειδιά: Δημόσιος χώρος, Θεραπεία, Ποιότητα ζωής, Αστικό Πράσινο, Κοινωνική Ένταξη

Επιβλέποντες: Γαβρήλου Έβελυν, Φωκαΐδης Πέτρος

Αριθμός Αναφοράς: 1201

 Στην σημερινή εποχή, η κλιματική αλλαγή  ενίσχυσε το ενδιαφέρον προς τους ορεινούς προορισμούς και δημιούργησε νέες ευκαιρίες ανάπτυξης.

 Η παρούσα διπλωματική εργασία αναφέρεται στο ευρύτερο πλαίσιο του ορεινού τουρισμού και στην ανάπτυξη της χιονοδρομίας στην Ελλάδα. Διερευνάται η τουριστική δραστηριότητα που προσανατολίζεται στον αθλητισμό και στην υπαίθρια αναψυχή στην ορεινή Κορινθία και κυρίως στην περιοχή της Ζήρειας, όλες τις εποχές του έτους.

 Μέσα από τη μελέτη του ορεινού, εναλλακτικού και αθλητικού τουρισμού, καθώς και την έρευνα των χιονοδρομικών κέντρων της Ελλάδας, διερευνώνται οι δυνατότητες ενίσχυσης της επισκεψιμότητας και της διαμονής των επισκεπτών στην περιοχή.

 Η έρευνα εστιάζεται στο χιονοδρομικό κέντρο της Ζήρειας (site). Η επιλογή της περιοχής έγινε λόγω των πολλών πλεονεκτημάτων της: τα ιδιαίτερα φυσικά, γεωμορφολογικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά της Ζήρειας, την εγγύτητα στην Αθήνα και τις προσωπικές εμπειρίες με τον τόπο. Παράλληλα, αναλύονται τα χαρακτηριστικά της περιοχής,  το κλίμα, η υφιστάμενη κατάσταση και η επισκεψιμότητα του χιονοδρομικού κέντρου καθώς και το προφίλ των επισκεπτών του. Η επιτόπια έρευνα οδήγησε στην καταγραφή των αδυναμιών οργάνωσης και ασφάλειας του site και επιδιώκεται να επιλυθούν μέσω του κτιριολογικού προγράμματος.

 Αφετηρία της σχεδιαστικής πρότασης αποτελεί η απουσία οργανωμένης μονάδας φιλοξενίας που να δίνει την δυνατότητα διανυκτέρευσης στην περιοχή του χιονοδρομικού. Προτείνεται μια μικρή τουριστική μονάδα που υποστηρίζει τη χρήση του χιονοδρομικού κέντρου και προσφέρει διαμονή, εστίαση, ενασχόληση με άλλες δραστηριότητες, καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.

Λέξεις- Κλειδιά: Βουνό, τουρισμός, χιονοδρομία, εποχικότητα,  χειμερινές δραστηριότητες

Επιβλέπων: Πανηγύρης Κωστής

Αριθμός Αναφοράς: 1264

 Το παρόν τεκμήριο έχει την μορφή μιας εργαλειοθήκης, αποτελεί ένα περιβάλλον συνάθροισης «τυχαίων συναντήσεων». Με οδηγό πλοήγησης έναν φυσιοδίφη-ιχνηλάτη ή φυσιοδίφη-καλλιτέχνη εξετάζεται πως το ηχόχρωμα ως έννοια του μετέωρου εφαρμόζεται σε χωρική, εδαφική ανάπλαση.

 Το ηχόχρωμα συνιστά μια σχέση συσχέτισης μεταξύ των όρων του, καθιστά για τους μουσικούς ένα είδους τοτέμ για να επικοινωνήσουν τις αντικειμενικές σχέσεις μεταξύ ήχου και χρώματος που έχουν ενταχθεί σε υποκειμενικές σχέσεις μεταξύ ανθρώπου και ήχου, ανθρώπου και χρώματος. Ένα τοτέμ χρησιμεύει στην ερμηνεία των ονείρων, των μύθων, οτιδήποτε βρίσκεται στο κατώφλι του αμεταβίβαστου. Είναι ένα όργανο συντονισμού, ένα «διαπασών-υποκείμενο». Στο ηχόχρωμα όπως και σένα τοτέμ τα μέλη, τα θραύσματα, ίχνη του αναγνωρίσιμου, συνδυάζονται για να προσφέρουν το μη αναγνωρίσιμο, μια εικόνα του μύθου. Επιλέγω λοιπόν ένα έδαφος που λειτουργεί ως ένα τοτέμ-ηχόχρωμα, ένα αντίστοιχο υβρίδιο του μύθου.

 Το λατομείο είναι ένα έδαφος διττής πραγματικότητας, μια διάνοιξη προς την Χθονίη, μετέωρο στον ενδιάμεσο χώρο και χρόνο, στο γόνιμο και στο άγονο. Οι λατομικοί χώροι στα Τουρκοβούνια είναι το σημείο όπου το έδαφος εκτείνεται ως προς την έκταση σε ένα λείο και ραβδωτό χώρο και ως προς την ένταση στο «κατακόρυφο και κρημνώδες ενδιαίτημα» (Agamben, 2020). Παρεισφρέω σε αυτό το έδαφος και σχεδιάζω τοτεμικά και στις τρεις κατευθύνσεις ως προς το απύθμενο βάθος και ως προς τις αφηρημένες γραμμές και τα ίχνη, τις φευγαλέες παρουσίες του παρελθόντος στο παρών. Τοποθετώ ένα μόσχευμα, έναν παρείσακτο σαυτό το «σώμα χωρίς όργανα», και το αφήνω εκτεθειμένο σε όλες τις δυνάμεις της φύσης, σε μια πλήρη εντροπία να δημιουργήσει ένα νέο «ρεφραίν», έναν νέο υπαρξιακό «άξονα συντονισμού», σύνδεσης και συσχέτισης με την ίδια την ζωή, την ύπαρξη ή το σύμπαν«για να πει αυτό που δεν έχει ακόμα ειπωθεί, για να κάνει να αναδυθούν νέα ίχνη προσανατολισμού μέσα στον κόσμο» (Μουρίκη Α., εισαγωγικό κείμενο στο Η αμφιβολία του Σεζάν. Τομάτικαιτοπνεύμα, Merleau-Ponty, σ. 15).

Λέξεις κλειδιά: τοτέμ, άξονας συντονισμού, ρεφραίν, μόσχευμα, εντροπία

Επιβλέπουσα: Κουζούπη Ασπασία

Αριθμός Αναφοράς: 1249

 Το θέμα της διπλωματικής εργασίας πραγματεύεται τον σχεδιασμό και την κατασκευή τριών καταλυμάτων εντός των ήδη υπάρχοντων ερειπίων στο χωριό Πλάτανος του νομού Θεσπρωτίας.

 Ο Πλάτανος και τα γύρω χωριά είναι τόποι οι οποίοι ερημώθηκαν απότομα λόγω της μετανάστευσης. Σήμερα βρίσκεται σε κατάσταση απόλυτης ερήμωσης, καθώς έχει μείνει με μόλις 3 μόνιμους κατοίκους. Έτσι έχει μείνει ένα χωριό όπου αποτελείται κατά βάση, από ερειπωμένα σπίτια. Συγκεκριμένα, πίσω από το δικό μας σπίτι υπάρχει ένα μονοπάτι όπου κατά μήκος του περνάμε από τρία ερειπωμένα σπίτια. Του Ζούμα, του Μπομπόνη και της Βαγγελίτσας, οι κάτοικοι πριν τα εγκαταλείψουν.

 Βλέποντας την υφιστάμενη κατάσταση στον τόπο όπου επισκέπτομαι πολλές φορές τον χρόνο, οδηγήθηκα σε μια συνθετική πρόταση όπου επιδιώκει την επανακατοίκηση του τοπίου καθώς και την ανάδειξη του τόπου και των παραδόσεων του.

 Σκοπός του εγχειρήματος είναι να πάψουν τα ερείπια να είναι μόνο μνημεία εγκατάλειψης και να μετατραπούν σε τόπους προσωρινής κατοίκησης και συλλογικής μνήμης, τόσο για τους επισκέπτες, όσο και για τους ιδιοκτήτες.

Λέξεις κλειδιά : Ερείπια, Διαδρομές, Τζάκι, Κοινότητα, Επανακατοίκηση

Επιβλέπουσα: Γαβρήλου Έβελυν

Αριθμός Αναφοράς: 1227

 Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τη σχέση μεταξύ σώματος, υλικότητας και αρχιτεκτονικού χώρου μέσα από τη μελέτη της αναδίπλωσης ως μορφογενετικού και κατασκευαστικού μηχανισμού. Αφετηρία της έρευνας αποτελεί η Tunica Dalmatica, ένα ιστορικό ένδυμα του οποίου η γεωμετρία, η ευκαμψία και η δυνατότητα μετασχηματισμού προσφέρουν ένα ενδιαφέρον πρότυπο για τη μετάβαση από την κλίμακα του σώματος στην κλίμακα της αρχιτεκτονικής. Μέσα από τη διαδικασία ανάλυσης, αποδόμησης και επανασύνθεσης των πτυχωτών γεωμετριών, αναπτύσσεται μια σχεδιαστική μεθοδολογία που συνδυάζει υπολογιστικό σχεδιασμό, φυσική πρωτοτυποποίηση και περιβαλλοντική προσαρμοστικότητα.

 Η εργασία εντάσσεται στο ευρύτερο πεδίο της προσαρμοστικής αρχιτεκτονικής και των deployable systems, εξετάζοντας τον τρόπο με τον οποίο οι αρχές του origami μπορούν να συμβάλουν στη δημιουργία ελαφριών, αναστρέψιμων και περιβαλλοντικά ενεργών κατασκευών. Ως πεδίο εφαρμογής επιλέγεται ο αρχαιολογικός χώρος του Δίου, ένας τόπος με έντονη ιστορική, πολιτιστική και περιβαλλοντική ταυτότητα, όπου η αρχιτεκτονική πρόταση επιχειρεί να ενεργοποιήσει τη σχέση μεταξύ τοπίου, κίνησης και συλλογικής εμπειρίας.

 Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη δυνατότητα μετάβασης από την κλίμακα του σώματος στην αρχιτεκτονική κλίμακα μέσω της αναδίπλωσης και των συστημάτων origami. Ως αφετηρία επιλέγεται η Tunica Dalmatica, η οποία αντιμετωπίζεται ως ένα πρωτογενές χωρικό μοντέλο ικανό να μεταφέρει ιδιότητες όπως η ευκαμψία, η κινητικότητα, η αναδίπλωση και η προσαρμοστικότητα στην αρχιτεκτονική σύνθεση.

 Η έρευνα βασίζεται στη μελέτη προηγούμενων παραδειγμάτων προσαρμοστικής αρχιτεκτονικής και στην ανάλυση βασικών origami patterns, όπως τα Yoshimura, Miura-Ori και Pleat Fold systems. Μέσα από υπολογιστικά εργαλεία παραμετρικού σχεδιασμού και προσομοίωσης αναπτύσσεται το συνθετικό σύστημα MoRRY, ένα recombinant origami framework που συνδυάζει διαφορετικές γεωμετρικές λογικές με στόχο τη δημιουργία μετασχηματιζόμενων και περιβαλλοντικά ενεργών δομών.

 Η εφαρμογή της πρότασης πραγματοποιείται στον αρχαιολογικό χώρο του Δίου, όπου σχεδιάζεται ένα δίκτυο ελαφριών deployable pavilions που ανταποκρίνονται στις ιδιαίτερες κλιματικές και χωρικές συνθήκες του τοπίου. Η κατασκευαστική στρατηγική βασίζεται σε αρθρωτά ξύλινα στοιχεία, υφασμάτινες μεμβράνες και τρισδιάστατα εκτυπωμένους συνδέσμους, ενώ η διαδικασία σχεδιασμού συνδυάζει ψηφιακή μορφογένεση, φυσική πρωτοτυποποίηση και περιβαλλοντική αξιολόγηση.

 Η εργασία προτείνει μια προσέγγιση όπου η γεωμετρία, η υλικότητα, η κατασκευή και η περιβαλλοντική απόδοση λειτουργούν ως αλληλένδετα συστήματα, επαναπροσδιορίζοντας το αρχιτεκτονικό κέλυφος ως ένα δυναμικό και προσαρμοστικό πεδίο σχέσεων.

Λέξεις Κλειδιά

Origami Architecture, Αναδιπλούμενες Δομές, Παραμετρική Μορφογένεση, Κλιματικά Προσαρμοζόμενα Συστήματα Αρχαιολογικό Τοπίο

Επιβλέπουσα: Βυζοβίτη Σοφία

Αριθμός Αναφοράς: 1228

 Πώς να ζει κανείς με μαγιό; Μέσω αυτής της διπλωματικής θέλαμε να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα δημιουργώντας μια εξοχική κατοικία στο νησί της Τήνου. Σε έναν τόπο ήδη αλλοιωμένο όπως είναι τα νησιά του Αιγαίου η κατοικία μας δεν επιδιώκει να ενισχύσει αυτού του είδους την αρχιτεκτονική, αλλά να συνυπάρξει με αυτή, προτείνοντας έναν νέο τόπο παρουσίας μέσα στο τοπίο και κεντρικό άξονα την ανάδειξη της βιωματικής απλότητας. Η σχεδιαστική μεθοδολογία εστιάζει στην περιοχή της Καρδιανής, επιλέγοντας ένα οικόπεδο με κλίση και νοτιοδυτικό προσανατολισμό, ανάμεσα στον Όρμο Καρδιανής και την παραλία Καλύβια. Η αρχιτεκτονική σύνθεση διέπεται από τις αρχές του λειτουργικού ορθολογισμού και της βιοκλιματικής προσαρμογής, μετατρέποντας τα κλιματολογικά και τοπογραφικά δεδομένα σε καθαρές σχεδιαστικές χειρονομίες. Η κατοικία αναπτύχθηκε παράλληλα με την τοπογραφία του εδάφους και τα κλιματολογικά δεδομένα συνέβαλαν επίσης στον σχεδιασμό της.

 Η χωροταξική οργάνωση ιεραρχεί την ανάπτυξη υπαίθριων και ημιυπαίθριων χώρων, οι οποίοι λειτουργούν ως οργανική συνέχεια του εσωτερικού, εξασφαλίζοντας διαμπερότητα και φυσικό αερισμό. Μέσα από μια μινιμαλιστική προσέγγιση που απορρίπτει την περιττή πληροφορία, αναδεικνύονται οι γεωμετρικοί όγκοι και η υλικότητα της κατασκευής. Η χρήση τοπικών αδρανών υλικών, όπως η πέτρα, διασφαλίζει τη μορφολογική συνοχή με το περιβάλλον και την αειφορία της δομής ενώ παράλληλα την εντάσσει αρμονικά στο κυκλαδικό τοπίο. Το τελικό αποτέλεσμα προτείνει μια κατοικία λειτουργικά αυτοτελή, που εναρμονίζεται με το φυσικό ανάγλυφο, προσφέροντας μια αυθεντική εμπειρία διαβίωσης σε άμεση επαφή με το θαλάσσιο μέτωπο όπου ζεις απλά με το μαγιό σου.

Λέξεις Κλειδία : Τήνος, κατοικία, μαγιο, βιωσιμότητα, τοπίο

Επιβλέπων: Πανηγύρης Κωστής

Αριθμός Αναφοράς: 1200

 Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται το ιστορικό, αστικό και τοπιακό παλίμψηστο του Ιλισσού ποταμού, ενός φυσικού στοιχείου που υπήρξε καθοριστικό για τη συγκρότηση της Αθήνας, αλλά σταδιακά καλύφθηκε, εγκιβωτίστηκε και απομακρύνθηκε από την καθημερινή εμπειρία της πόλης. Μέσα από τη μελέτη των περιοχών όπου διατηρούνται ή εντοπίζονται ίχνη της παλιάς και της σημερινής του παρουσίας, η εργασία εστιάζει στην ανοιχτή εγκιβωτισμένη κοίτη του Ιλισσού στην περιοχή Καλλιθέας – Μοσχάτου. Η πρόταση αφορά τον ριζικό επανασχεδιασμό της μίας όχθης και της υφιστάμενης παρόχθιας διαμόρφωσης, με στόχο την επανασύνδεση του κατοίκου με το νερό και την ανάδειξη της μνήμης του ποταμού. Ο σχεδιασμός οργανώνεται μέσα από διαδοχικά επίπεδα καθόδου, τα οποία οδηγούν σταδιακά τον επισκέπτη πιο κοντά στην κοίτη, δημιουργώντας μια σωματική και βιωματική σχέση με τον Ιλισσό. Γέφυρες με χρήσεις, μικρές πλατφόρμες, καθιστικά και χώροι στάσης λειτουργούν ως ενδιάμεσοι τόποι προσέγγισης του νερού. Κεντρικό στοιχείο της πρότασης αποτελεί η διαχείριση του κύκλου του νερού. Το βρόχινο νερό συλλέγεται από την κοίτη και το πάρκο, φιλτράρεται μέσω κήπων βροχής και αποθηκεύεται σε υπόγειες δεξαμενές, ώστε να αξιοποιείται σε ξηρές περιόδους ή σε διάφορες άλλες χρήσεις του πάρκου όπως στα σιντριβάνια. Με αυτόν τον τρόπο ενισχύεται το μικρόκλιμα, επανέρχεται η αίσθηση του υδάτινου τοπίου και ο Ιλισσός αποκτά ξανά ενεργό ρόλο στον δημόσιο αθηναικό χώρο. Το νέο πάρκο διατηρεί ίχνη του προηγούμενου σχεδιασμού, όπως παιδικές χαρές και βασικές χρήσεις αναψυχής, ενσωματώνοντας παράλληλα νέες λειτουργίες: υδροβιότοπο, λεβαντό-κηπους, δημοτικό παρκινγκ ποδηλάτων, αμφιθέατρα, γήπεδα, σιντριβάνια, χώρους σκίασης, αναψυκτήριο, καντίνα, WC και περιοχές χαλάρωσης. Έτσι, το παλίμψηστο εκφράζεται τόσο χωρικά όσο και νοηματικά, μέσα από τη συνύπαρξη μνήμης, νερού και σύγχρονης αστικής ζωής.

Λέξεις κλειδιά: Γραμμικό Πάρκο, Διαχείριση Ομβρίων Υδάτων, Αστική Διαστρωμάτωση, Βιοκλιματικός Σχεδιασμός, Προσβασιμότητα

Επιβλέπουσα: Γαβρήλου Έβελυν

Αριθμός Αναφοράς: 1236

 Το Σημείο Φυγής πλαισιώνεται γεωγραφικά στην περιφέρεια ενός υπό ερήμωση χωριού της Ελληνικής επαρχίας, την Ταύρη, κείμενη σε απόσταση ενός λεπτού από το οδόστρωμα της Εθνικής Οδού 51 η οποία διατρέχει καθέτως την περιφερειακή ενότητα του Έβρου. Λόγω του μαρασμού των τοπικών κοινοτήτων, ο Ε51 παραλαμβάνει τις κινήσεις των κατοίκων που απευθύνονται στην κλίμακα του υπερτοπικού για την κάλυψη των αναγκών τους (επιβίωση, εργασία, ψυχαγωγία). Ταυτόχρονα τον δρόμο διατρέχουν τουρίστες από Βουλγαρία και Τουρκία και λοιπές χώρες των Βαλκανίων αλλά και νταλίκες που μεταφέρουν εμπόρευμα εντός κι εκτός της χώρας. Παράλληλα, ο Ε51 μετατρέπεται σε κλειστή οδό ταχείας κυκλοφορίας, καταργώντας τις ισόπεδες εξόδους των χωριών και των πόλεων. Το Σημείο Φυγής φιλοδοξεί να δημιουργήσει έναν κόμβο στάσης στον πλέον κλειστό οδικό άξονα δημιουργώντας έδαφος ζύμωσης για τους κατοίκους της περιοχής, επιδιώκοντας ταυτόχρονα τη συναναστροφή τους με τους ταξιδιώτες των παραπέρα. Παράλληλα γεφυρώνει το χάσμα που δημιουργούν κλειστές οδοί οι οποίες απομονώνουν τον ταξιδιώτη από τους τόπους που τέμνει και διαπερνά.

 Το δεύτερο πεδίο δράσης του Σημείου Φυγής επικεντρώνεται στη μετατροπή του εγκαταλελειμμένου χωριού σε ανοιχτό μουσείο που έχει σκοπό την επαφή των κατοίκων αστικών κέντρων με την επαρχία που οι πρόγονοι πολλών εξ αυτών εγκατέλειψαν. Το μετανθρώπινο τοπίο ερειπίων, ελεύθερης βλάστησης και νέων συντελεστών της πανίδας που κατευθύνουν τη νέα του μορφή, αποκαλύπτει στοιχεία από τη ζωή των ανθρώπων σε μέρη σαν και αυτό σε διαφορετικές κλίμακες· από αυτή της κατοικίας και της δραστηριότητας εντός της μέχρι και τη σχέση του οικισμού με τα εκτός του. Σχεδιάζονται στα βασικότερα τοπόσημα του χωριού εγκαταστάσεις που στοχεύουν στην ανάδειξη των υπό κατάρρευση χώρων/κτιρίων αναφοράς τους (λ.χ. παντοπωλείο, πλατεία, εκκλησία, σχολείο κ.ο.κ.), τη δημιουργία κόμβων που διευκολύνουν τον προσανατολισμό των επισκεπτών μεταξύ της φυλλωσιάς και του ουρανού και τέλος την τοποθέτηση χώρων στάσης εντός του ανοιχτού μουσείου.

 Το σύνολο των παρεμβάσεων αποτελεί το κτίριο στάσης δίπλα στον Ε51, οι νέες οδικές διαμορφώσεις εισόδου-εξόδου στις οδικές διαπλατύνσεις, οι χώροι υγιεινής στο απέναντι μέτωπο του κτιρίου στάσης, η υπόγεια διάβαση και οι οκτώ εγκαταστάσεις εντός του χωριού στο πλαίσιο της διαμόρφωσης του ανοιχτού μουσείου.

Λέξεις κλειδιά: Επαρχία, Ερήμωση, Μετανθρώπινο τοπίο, Οδική στάση, Κόμβος διακοινοτικής δραστηριότητας

Επιβλέπων: Μητρούλιας Γεώργιος

Αριθμός Αναφοράς: 1251