Η πόλη συγκροτείται όχι μόνο από τις πυκνές δομές της, αλλά και από τα κενά της. Τα αστικά κενά αποτελούν συχνά υπολείμματα ατελών διαδικασιών ανάπτυξης ή περιοχές σε αναμονή επαναπροσδιορισμού. Παράλληλα, όμως, εμπεριέχουν δυνατότητες επανανοηματοδότησης και συλλογικής επανενεργοποίησης. Ως ενδιάμεσοι και μεταβατικοί τόποι, μπορούν να λειτουργήσουν ως πεδία διερεύνησης εναλλακτικών μορφών κατοίκησης και κοινής ζωής.
Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη δυνατότητα αξιοποίησης ενός τέτοιου κενού ως προσωρινού τόπου κατοίκησης και αστικής αλληλεγγύης. Η έρευνα αναπτύσσεται στο πλαίσιο της σύγχρονης στεγαστικής κρίσης και προσεγγίζει την αστεγία ως ένα σύνθετο φαινόμενο, το οποίο δεν περιορίζεται στην απουσία στέγης, αλλά περιλαμβάνει διαφορετικές μορφές επισφαλούς, ανεπαρκούς ή ακατάλληλης κατοίκησης. Μέσα από τη μελέτη θεσμικών δομών και αυτοοργανωμένων πρωτοβουλιών στην Αθήνα, διερευνώνται διαφορετικές μορφές οργάνωσης της φροντίδας, καθώς και οι σχέσεις ανάμεσα στη σταθερότητα και την αυτονομία, στην οργανωμένη υποστήριξη και τη συλλογική συμμετοχή.
Η σχεδιαστική πρόταση, με τίτλο «Κεραμ-οικούμε», τοποθετείται στη συμβολή των οδών Λεωνίδου και Πλαταιών, μεταξύ Κεραμεικού και Μεταξουργείου. Το οικόπεδο, ιδιοκτησίας του Δήμου Αθηναίων, παραμένει σε καθεστώς μερικής αδράνειας, καθώς συνδέεται με αρχαιολογικά ευρήματα και βρίσκεται σε αναμονή μελλοντικής διερεύνησης. Η ιδιαίτερη αυτή χρονικότητα καθορίζει τον προσωρινό και αναστρέψιμο χαρακτήρα της επέμβασης.
Η πρόταση εισάγει την έννοια της «δημόσιας κατοίκησης» ως μια ενδιάμεση συνθήκη ανάμεσα στο ιδιωτικό και το συλλογικό. Διαμορφώνεται ένα μεταφερόμενο σύστημα προσωρινής κατοίκησης και κοινόχρηστων λειτουργιών, το οποίο επιδιώκει να προσφέρει προστασία και οικειότητα, διατηρώντας συγχρόνως ανοιχτή τη σχέση του με τη γειτονιά. Οι ελαφριές δομές εγγράφονται διακριτικά στον χώρο και μπορούν να αποσυναρμολογηθούν, να μετακινηθούν και να επανεγκατασταθούν σε διαφορετικά ανενεργά οικόπεδα, χωρίς να επιβάλλουν μια μόνιμη μεταβολή στο έδαφος.
Δεν διατυπώνεται μια οριστική λύση απέναντι στην αστεγία, αλλά διαμορφώνεται ένα μεταβατικό πρωτόκολλο σχεδιασμού. Εξετάζεται ο τρόπος με τον οποίο ένας χώρος σε αναμονή μπορεί να αποκτήσει προσωρινά κοινωνικό και κατοικήσιμο περιεχόμενο, ενώ παράλληλα επανεξετάζονται τα όρια ανάμεσα στην κατοικία, τη δημόσια ζωή και τη συλλογική φροντίδα. Η μεταφερσιμότητα δεν αφορά, επομένως, μόνο την κατασκευαστική δυνατότητα μετακίνησης, αλλά μια αρχιτεκτονική λογική που παραμένει ανοιχτή στη μεταβολή, στον χρόνο και στις διαφορετικές ανάγκες της πόλης.
Λέξεις κλειδιά: αστικά κενά, στεγαστική επισφάλεια, δημόσια κατοίκηση, προσωρινότητα, μεταφερσιμότητα, αναστρεψιμότητα, αστική αλληλεγγύη
Επιβλέπων: Κοτιώνης Ζήσης
Αριθμός Αναφοράς: 1267
Η παρούσα διπλωματική διερευνά την ενεργοποίηση των αστικών κενών μέσα από διαδικασίες μετασχηματισμού υλικών υπολειμμάτων, προτείνοντας τον επαναπροσδιορισμό της σχέσης ανθρώπου, φύσης και πόλης.
Μέσω μιας διαδικαστικής μεθοδολογίας διερευνάται η σχέση σώματος και ύλης μέσα από την οποία το κομπόστ αναδύεται ως μέσο και τρόπος εφαρμογής. Ακολουθεί μια πορεία από το οικείο προς το συλλογικό, από το ιδιωτικό προς το δημόσιο, από τη μικρή κλίμακα του δωματίου προς την κλίμακα της γειτονιάς και του αστικού κενού.
Στο πρώτο μέρος, το δωμάτιο ορίζεται ως ένα αρχικό πεδίο διερεύνησης, στο οποίο επιχειρείται η έναρξη ενός διαλόγου και η αναζήτηση μιας κοινής γλώσσας και εννοιολογικού πλαισίου. Πρόκειται για μια φάση προετοιμασίας, στην οποία παράγονται τα εργαλεία σκέψης και οι όροι με τους οποίους εργαζόμαστε στη συνέχεια.
Στο δεύτερο μέρος η διερεύνηση μεταφέρεται, από το εσωτερικό πεδίο του δωματίου, στο αστικό τοπίο της Αθήνας. Συγκεκριμένα σε ένα κενό οικόπεδο της Νεάπολης Εξαρχείων, στην διασταύρωση των οδών Λασκάρεως και Ιπποκράτους το οποίο προσεγγίζεται ως τρίτο τοπίο σύμφωνα με τη διατύπωση του Gilles Clement, δηλαδή ως ένας υπολειμματικός χώρος. Η ανάλυση των υφιστάμενων υλικών, του οικοσυστήματος, των χρονικών στρωμάτων του χώρου και των υπολειμμάτων της γειτονιάς οδηγεί στην επιλογή του κομπόστ ως διαδικασία ενεργοποίησης του εδάφους.
Λειτουργώντας ως μηχανή τόσο κυριολεκτικά όσο και εννοιολογικά, συνδέει το κενό οικόπεδο με τη γειτονιά, επιχειρείται ο επαναπροσδιορισμός της σχέσης ανθρώπου και φύσης εντός του αστικού ιστού.
Λέξεις Κλειδιά: δωμάτιο, το τρίτο τοπίο, το τρίτο δωμάτιο, ύλη, κομπόστ, εμπλοκή
Επιβλέποντες: Γαβρήλου Έβελυν, Κοσμά Ανθή
Αριθμός Αναφοράς: 1224
Η σύγχρονη μεταβιομηχανική πόλη εξελίσσεται διαρκώς, επηρεαζόμενη από κοινωνικές, οικονομικές και πολιτισμικές συνθήκες. Η αστικοποίηση και ο αστικός εξευγενισμός έχουν επιφέρει σημαντικές αλλαγές, επηρεάζοντας την κατοικία και την κοινωνική σύνθεση των πόλεων. Η αυξημένη ζήτηση για στέγη, λόγω εσωτερικής και εξωτερικής μετανάστευσης, σε συνδυασμό με την τουριστικοποίηση, έχει περιορίσει την προσβασιμότητα στις κατοικίες. Οι βραχυχρόνιες μισθώσεις αφαιρούν ακίνητα από την αγορά μακροχρόνιας μίσθωσης, αυξάνοντας τις τιμές και δυσκολεύοντας την εγκατάσταση φοιτητών, (νέων) εργαζομένων και χαμηλόμισθων.
Η έλλειψη διαθέσιμης στέγης και η άνοδος του κόστους ζωής, αναγκάζουν πολλούς κατοίκους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Παράλληλα, οι αλλαγές στις χρήσεις γης και στις παρεχόμενες υπηρεσίες διαταράσσουν τον κοινωνικό ιστό. Παρόλο που τα κέντρα των πόλεων διαθέτουν ανεκμετάλλευτο οικιστικό απόθεμα, οι τιμές και οι νέες χρήσεις τα καθιστούν απρόσιτα.
Η παρούσα διπλωματική εργασία επικεντρώνεται στις προσφυγικές κατοικίες του Δήμου Καισαριανής στην Αθήνα. Στόχος είναι η ανάλυση και η αξιολόγησή τους, προκειμένου να διερευνηθούν τρόποι διατήρησης της σύνδεσής τους με τον αστικό ιστό. Χωρίς να επηρεάζεται ο υπάρχων τρόπος ζωής των κατοίκων, προτείνονται παρεμβάσεις σε ανοιχτούς και αδρανείς χώρους, όπως τα κενά δώματα και οι δημόσιοι χώροι, ώστε να προσφέρουν επιπλέον υπηρεσίες και να διευκολύνουν τη συνύπαρξη νέων και παλαιών κατοίκων.
Λέξεις κλειδιά: κοινωνική κατοικία, αστική ανάπλαση, κατοίκηση σε δώματα, αναδιάρθρωση αστικού χώρου, νέα σενάρια κατοίκησης
Επιβλέπων: Μητρούλιας Γεώργιος
Αριθμός Αναφοράς: 1260
Η διπλωματική εργασία με τίτλο «Μνήμη και νεότητα σε διάλογο: φοιτητικές εστίες στο παλαιό γηροκομείο Κέρκυρας» εκπονήθηκε κατά το ακαδημαϊκό έτος 2025-2026 από τη φοιτήτρια Μαριάννα Πανδή, υπό την επίβλεψη του καθηγητή Κωστή Πανηγύρη.
Αντικείμενο της εργασίας αποτελεί ο επανασχεδιασμός της εμπειρίας κατοίκησης για τους φοιτητές του Τμήματος Μουσικών Σπουδών στην Κέρκυρα, μέσω μιας συνθετικής πρότασης στον Λόφο Αβράμη που ανταποκρίνεται ολοκληρωμένα στις στεγαστικές, κοινωνικές και ακαδημαϊκές τους ανάγκες.
Το νέο κτίριο χωροθετείται στη βάση του λόφου, με τη μορφολογία του να αντλεί έμπνευση από τις ιστορικές οχυρώσεις της Κέρκυρας ,όπως αυτή που προϋπήρχε στον ίδιο τον λόφο, διατηρώντας έτσι ζωντανή την ιστορική μνήμη στον χώρο. Συνθετικά, το συγκρότημα διαρθρώνται σε τρεις διακριτές ενότητες. Οι κοινόχρηστοι χώροι (κουζίνες και τραπεζαρίες) οργανώνονται στο ισόγειο, ενώ οι ανώτεροι όροφοι φιλοξενούν τα ατομικά υπνοδωμάτια και διάσπαρτα καθιστικά. Κεντρικό άξονα της σύνθεσης αποτελεί η εισαγωγή εσωτερικών αιθρίων, γύρω από τα οποία αναπτύσσεται η συλλογική ζωή, εξασφαλίζοντας παράλληλα βέλτιστο φυσικό φωτισμό και ενισχυμένη ιδιωτικότητα.
Στο ανώτερο τμήμα του λόφου εντοπίζεται το συγκρότημα του παλαιού γηροκομείου Κέρκυρας, το οποίο σήμερα παραμένει εγκαταλελειμμένο. Η πρόταση προχωρά στην αποκατάσταση και επανάχρηση των δύο υφιστάμενων κτιρίων του, εντάσσοντάς τα στο πρόγραμμα της φοιτητικής εστίας. Τα κτίρια αυτά μετατρέπονται σε εξειδικευμένους χώρους υποστήριξης των μουσικών σπουδών, περιλαμβάνοντας αίθουσες δοκιμών (πρόβες), στούντιο ηχογράφησης, εργαστήριο επισκευής οργάνων, καθώς και ένα αναψυκτήριο/αναγνωστήριο.
Λέξεις Κλειδιά : φοιτητική εστία, επανάχρηση, ιστορική μνήμη, μουσικές σπουδές, συλλογική συμβίωση
Επιβλέπων: Πανηγύρης Κωστής
Αριθμός Αναφοράς: 1240
Η παρούσα διπλωματική εργασία αφορά τον σχεδιασμό ενός νέου Μουσικού Σχολείου στον Βόλο, με στόχο τη δημιουργία ενός σύγχρονου εκπαιδευτικού και πολιτιστικού πυρήνα που υπερβαίνει τα όρια της συμβατικής σχολικής μονάδας. Η πρόταση αντιμετωπίζει τη μουσική εκπαίδευση όχι ως συμπληρωματική δραστηριότητα, αλλά ως βασικό γνώμονοας που επηρεάζει την οργάνωση, τη λειτουργία αλλα και την αρχιτεκτονική του συγκροτήματος.
Η σχεδιαστική διαδικασία ξεκινά από τη μελέτη του θεσμού των Μουσικών Σχολείων, τη διερεύνηση των ιδιαίτερων απαιτήσεων της μουσικής παιδείας αλλα και την ανάλυση της σχέσης του σχολείου με την πόλη. Η επιλογή της θέσης στον Βόλο συνδέεται με την προσβασιμότητα, τη γειτνίαση με τον σταθμό ΚΤΕΛ και τις γραμμές αστικής συγκοινωνίας, καθώς και με τη σχέση της περιοχής με το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και σημαντικούς πολιτιστικούς και δημόσιους χώρους.
Η συνθετική ιδέα βασίζεται στη διάσπαση του προγράμματος σε διακριτές αλλά αλληλοσυνδεόμενες λειτουργικές ζώνες: τη ζώνη σχολικής μάθησης, τη ζώνη μουσικής παιδείας, τη ζώνη θεάτρου και πολιτιστικού κέντρου, τη ζώνη εστιατορίου και πολυχώρου εκδηλώσεων, καθώς και τους χώρους διασύνδεσης με την τοπική κοινότητα και το Πανεπιστήμιο. Οι επιμέρους όγκοι οργανώνονται γύρω από ένα κοινό υπαίθριο σύστημα αυλών, διαδρομών και χώρων συνάντησης, το οποίο αποτελεί τον συνδετικό ιστό του συγκροτήματος.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη διαβάθμιση από τον περισσότερο ελεγχόμενο και εκπαιδευτικό χώρο προς τον ανοιχτό και δημόσιο χώρο. Έτσι, το σχολείο μπορεί να λειτουργεί ταυτόχρονα ως χώρος καθημερινής εκπαίδευσης, μουσικής δημιουργίας, συλλογικής έκφρασης και πολιτιστικής δραστηριότητας. Η δυνατότητα ανεξάρτητης λειτουργίας της ζώνης μουσικής παιδείας και των χώρων πολιτισμού εκτός σχολικού ωραρίου ενισχύει περαιτέρω τον δημόσιο χαρακτήρα της πρότασης.
Στο σύνολό της, η αρχιτεκτονική πρόταση επιχειρεί να μετατρέψει το Μουσικό Σχολείο σε ένα ανοιχτό δίκτυο εκπαίδευσης, μουσικής και πολιτισμού, όπου το κτίριο, ο υπαίθριος χώρος και η πόλη συνδέονται μέσα από την κίνηση, τη συνάντηση και τη συλλογική δημιουργία. Η αρχιτεκτονική δεν λειτουργεί επομένως μόνο ως περίβλημα των επιμέρους χρήσεων, αλλά ως εργαλείο που οργανώνει τις σχέσεις μεταξύ μαθητών, εκπαιδευτικών, μουσικής, πολιτισμού και της ευρύτερης κοινωνίας.
Λέξεις Κλειδιά: Μουσική εκπαίδευση, Σχολική αρχιτεκτονική, Ακουστική χώρων, Εκπαιδευτικά κτίρια, Άνοιγμα στην κοινότητα
Επιβλέποντες: Συμεωνίδου Ιωάννα, Remy Nicolas
Αριθμός Αναφοράς: 1256
Η παρούσα μελέτη διερευνά τη σχέση της πόλης του Βόλου με το θαλάσσιο μέτωπο, εστιάζοντας στην περιοχή του Αναύρου ως πεδίο όπου διασταυρώνονται ιστορικές, κοινωνικές, πολεοδομικές και περιβαλλοντικές διεργασίες. Αφετηρία αποτελεί η διαπίστωση ότι η θάλασσα, παρότι καθοριστικό στοιχείο της ταυτότητας της πόλης, έχει καταστεί τα τελευταία χρόνια ένας ολοένα και λιγότερο προσβάσιμος χώρος καθημερινής χρήσης, εξαιτίας περιβαλλοντικών πιέσεων και ακραίων φυσικών φαινομένων. Η απώλεια της δυνατότητας κολύμβησης εντός του αστικού ιστού αναδεικνύει το ζήτημα της εγγύτητας σε καθαρά και ασφαλή ύδατα ως κρίσιμη παράμετρο του σύγχρονου αστικού σχεδιασμού. Η μελέτη προσεγγίζει ιστορικά την ανάδυση των θαλάσσιων λουτρών στον ελληνικό χώρο από τα τέλη του 19ου αιώνα, αναδεικνύοντας το λουτρό ως κοινωνική πρακτική και όχι απλώς ως μορφή αναψυχής ή υγιεινής. Η μετάβαση από τα αυστηρά οργανωμένα και έμφυλα διαχωρισμένα λουτρά στις μικτές παραλίες (bains mixtes) αποτυπώνει έναν ευρύτερο μετασχηματισμό των κοινωνικών σχέσεων και του δημόσιου χώρου, όπου το σώμα, η ορατότητα και η αρχιτεκτονική συνυφαίνονται. Η περίπτωση του Αναύρου εξετάζεται ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της διαδικασίας. Τα ξύλινα λουτρά και οι εξέδρες των αρχών του 20ού αιώνα συγκροτούσαν ένα ελεγχόμενο λουτρικό τοπίο, το οποίο σταδιακά αποδομήθηκε μέσα από τη φθορά, τη μετασεισμική ανασυγκρότηση και την αστική επέκταση, οδηγώντας στη διαμόρφωση ενός ανοιχτού δημόσιου πάρκου. Ωστόσο, η σύγχρονη περιβαλλοντική υποβάθμιση επαναφέρει την ανάγκη επαναπροσδιορισμού της σχέσης πόλης και νερού. Η εργασία καταλήγει σε μια σχεδιαστική πρόταση που αντιμετωπίζει το νερό ως ενεργό χωρικό και κοινωνικό παράγοντα, προτείνοντας παρεμβάσεις που αποσκοπούν στην αποκατάσταση μιας ανθεκτικής, βιώσιμης και συλλογικά προσβάσιμης σχέσης ανάμεσα στον αστικό χώρο και τη θάλασσα.
Λέξεις Κλειδιά : Μπάνιο, Κολύμπι, Πλαζ, Πάρκο, Νερό
Επιβλέποντες: Γαβρήλου Έβελυν, Μπουρδάκης Βασίλης
Αριθμός Αναφοράς: 1204
Η παρούσα διπλωματική εργασία επιχειρεί να απαντήσει σε ένα από τα πιο επείγοντα και σύνθετα ζητήματα της σύγχρονης κοινωνίας: τη φιλοξενία προσφύγων και μεταναστών όχι ως προσωρινή διαχείριση κρίσης, αλλά ως μια πράξη ευθύνης, φροντίδας και μακροπρόθεσμου σχεδιασμού. Στο επίκεντρο της πρότασης τίθεται ο άνθρωπος και η ανάγκη του για ασφάλεια, αξιοπρέπεια και συμμετοχή, μέσα από μια αρχιτεκτονική που δεν επιβάλλεται, αλλά συνομιλεί με τον τόπο, το περιβάλλον και την κοινωνία. Η επιλογή της περιοχής της Αμμουδάρας στο Ηράκλειο Κρήτης βασίζεται σε γεωγραφικά, κοινωνικά και συμβολικά κριτήρια. Η εγγύτητα στο κέντρο της πόλης, στο λιμάνι και στον αερολιμένα, καθώς και η γειτνίαση με τη Νέα Αλικαρνασσό - ιστορικό προσφυγικό τόπο - προσδίδουν στο εγχείρημα χαρακτήρα συνέχειας και μνήμης. Σε έναν τόπο που καθημερινά υποδέχεται μετακινούμενους πληθυσμούς αλλά στερείται οργανωμένων δομών φιλοξενίας, η πρόταση έρχεται να καλύψει ένα ουσιαστικό κενό, προσφέροντας μια χωρική απάντηση που δεν απομονώνει αλλά ενσωματώνει. Ο σχεδιασμός της πρότασης στηρίζεται πάνω σεωτρεις βασικούς άξονες: τη βιωσιμότητα, την ευκολία και ταχύτητα υλοποίησης και την αντοχή των κατασκευών σε βάθος χρόνου, σε συνδυασμό πάντοτε με την κοινωνική συμπερίληψη. Ο πρώτος και θεμελιώδης στόχος είναι η περιβαλλοντική βιωσιμότητα. Οι κατοικίες κατασκευάζονται από ξύλο, ένα ανανεώσιμο, φυσικό και φιλικό προς το περιβάλλον υλικό, με εξαιρετικές θερμομονωτικές ιδιότητες. Η χρήση του μειώνει σημαντικά το ενεργειακό αποτύπωμα των κτιρίων, συμβάλλοντας στην εξοικονόμηση ενέργειας τόσο κατά την κατασκευή όσο και κατά τη λειτουργία τους. Παράλληλα, η ενσωμάτωση παθητικών βιοκλιματικών στρατηγικών, όπως ο διαμπερής αερισμός, ο φυσικός φωτισμός, οι ηλιακοί συλλέκτες και τα συστήματα συλλογής όμβριων υδάτων, ενισχύουν την ενεργειακή αυτονομία και την αυτάρκεια του συγκροτήματος. Επιπλέον οι κατασκευές είναι υπερυψωμένες και υποτάσσονται στο φυσικό ανάγλυφο, διατηρώντας την υπάρχουσα φύτευση. Με τον τρόπο αυτό οι δομές δεν λειτουργούν ως ξένο σώμα, αλλά ως προέκταση της φύσης και του μεσογειακού τοπίου. Ο δεύτερος στόχος αφορά την ευκολία και την ταχύτητα κατασκευής. Οι ξύλινες κατοικίες σχεδιάζονται ως απλά, ευέλικτα και επαναλαμβανόμενα συστήματα, τα οποία μπορούν να συναρμολογηθούν γρήγορα, με ελάχιστο εξειδικευμένο εξοπλισμό και ειδικευμένο προσωπικό. Τα δομικά στοιχεία μπορούν να αποσυναρμολογηθούν και να επαναχρησιμοποιηθούν χωρίς ιδιαίτερες φθορές, επιτρέποντας την προσαρμογή των δομών σε μεταβαλλόμενες ανάγκες. Η δυνατότητα συμμετοχής των ίδιων των προσφύγων στη διαδικασία κατασκευής ενισχύει την αυτονομία, την αίσθηση ιδιοκτησίας και τη συλλογικότητα, μετατρέποντας την αρχιτεκτονική από στατικό προϊόν σε δυναμική κοινωνική διαδικασία. Ο τρίτος άξονας αφορά την αντοχή και τη μακροχρόνια λειτουργικότητα των κατοικιών, τόσο σε τεχνικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Παρά τον ελαφρύ και ευέλικτο χαρακτήρα τους, οι κατασκευές είναι ανθεκτικές, οικονομικές στη συντήρηση και προσαρμοσμένες στις κλιματικές συνθήκες της Κρήτης. Ταυτόχρονα, ο σχεδιασμός βασίζεται στις αρχές του καθολικού σχεδιασμού, εξασφαλίζοντας πλήρη προσβασιμότητα για άτομα με κινητικές δυσκολίες και ΑμεΑ μέσω ενός συνεχούς δικτύου ραμπών. Η συμπερίληψη δεν αντιμετωπίζεται ως προσθήκη, αλλά ως αναπόσπαστο στοιχείο της αρχιτεκτονικής πρότασης. Με την ενσωμάτωση σχολείου- κέντρου δεξιοτήτων ολοκληρώνεται το όραμα της πρότασης, ενισχύοντας την κοινωνική ένταξη, την ενδυνάμωση την εκπαίδευση και τη δημιουργική έκφραση. Η αρχιτεκτονική λειτουργεί εδώ ως μέσο επανεκκίνησης, προσφέροντας όχι μόνο στέγη, αλλά χώρο για ζωή, συνύπαρξη και προοπτική. Η διπλωματική αυτή δεν προτείνει απλώς μια λύση, αλλά διατυπώνει μια θέση: ότι η φιλοξενία μπορεί να είναι βιώσιμη, ανθεκτική, συμπεριληπτική και πάνω απ’ όλα, ανθρώπινη.
Λέξεις κλειδιά: συμπερίληψη, βιωσιμότητα, ανθεκτικότητα, κοινωνική ενδυνάμωση, φιλοξενία
Επιβλέπουσα: Κοσμά Ανθή
Αριθμός Αναφοράς: 1222
Η παρούσα πτυχιακή εργασία παρουσιάζει τον σχεδιασμό και την ανάπτυξη ενός παραμετρικού συστήματος δημιουργίας ψηφιακών πόλεων, το οποίο προορίζεται ως δυναμική βάση για τη διαμόρφωση περιβαλλόντων σε βιντεοπαιχνίδια. Θεωρητικό υπόβαθρο της μελέτης αποτελεί η θεωρία των Νοητικών Χαρτών και τα πέντε δομικά στοιχεία της αστικής αντίληψης του Kevin Lynch, Μονοπάτια, Όρια, Τοπόσημα, Κόμβοι, Περιοχές, όπως αναλύονται στο έργο του The Image of the City. Κύριος στόχος είναι η μετάφραση αυτών των αφηρημένων πολεοδομικών εννοιών σε παραμετρικές προγραμματιστικές λειτουργίες.
Η πρακτική υλοποίηση του συστήματος πραγματοποιήθηκε στο λογισμικό Blender, μέσω της οπτικής γλώσσας προγραμματισμού των Κόμβων Γεωμετρίας (Geometry Nodes). Το παραγόμενο εργαλείο δομείται σε τρεις διαδοχικές και αλληλεξαρτώμενες λειτουργίες. Η αρχιτεκτονική αυτή προσφέρει στους προγραμματιστές την ιδανική ισορροπία μεταξύ ακριβούς ελέγχου των παραμέτρων και συστηματικής τυχαιότητας, καταργώντας την ανάγκη για μονότονες και επαναλαμβανόμενες χειρωνακτικές εργασίες. Το σύστημα είναι προσβάσιμο σε χρήστες χωρίς υψηλή εξειδίκευση στο λογισμικό, αν και η κατανόηση των αρχών της ελεγχόμενης γεωμετρίας βελτιστοποιεί το τελικό αποτέλεσμα. Εν κατακλείδι, το εργαλείο αξιοποιεί τις παραμέτρους της αστικής αναγνωρισιμότητας, μετατρέποντάς τες σε άμεσα παραμετροποιήσιμα στοιχεία για τη δημιουργία λειτουργικών ψηφιακών κόσμων.
Επιβλέπων: Μπουρδάκης Βασίλης
Αριθμός Αναφοράς: 1226