Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τη σχέση μεταξύ σώματος, υλικότητας και αρχιτεκτονικού χώρου μέσα από τη μελέτη της αναδίπλωσης ως μορφογενετικού και κατασκευαστικού μηχανισμού. Αφετηρία της έρευνας αποτελεί η Tunica Dalmatica, ένα ιστορικό ένδυμα του οποίου η γεωμετρία, η ευκαμψία και η δυνατότητα μετασχηματισμού προσφέρουν ένα ενδιαφέρον πρότυπο για τη μετάβαση από την κλίμακα του σώματος στην κλίμακα της αρχιτεκτονικής. Μέσα από τη διαδικασία ανάλυσης, αποδόμησης και επανασύνθεσης των πτυχωτών γεωμετριών, αναπτύσσεται μια σχεδιαστική μεθοδολογία που συνδυάζει υπολογιστικό σχεδιασμό, φυσική πρωτοτυποποίηση και περιβαλλοντική προσαρμοστικότητα.

 Η εργασία εντάσσεται στο ευρύτερο πεδίο της προσαρμοστικής αρχιτεκτονικής και των deployable systems, εξετάζοντας τον τρόπο με τον οποίο οι αρχές του origami μπορούν να συμβάλουν στη δημιουργία ελαφριών, αναστρέψιμων και περιβαλλοντικά ενεργών κατασκευών. Ως πεδίο εφαρμογής επιλέγεται ο αρχαιολογικός χώρος του Δίου, ένας τόπος με έντονη ιστορική, πολιτιστική και περιβαλλοντική ταυτότητα, όπου η αρχιτεκτονική πρόταση επιχειρεί να ενεργοποιήσει τη σχέση μεταξύ τοπίου, κίνησης και συλλογικής εμπειρίας.

 Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη δυνατότητα μετάβασης από την κλίμακα του σώματος στην αρχιτεκτονική κλίμακα μέσω της αναδίπλωσης και των συστημάτων origami. Ως αφετηρία επιλέγεται η Tunica Dalmatica, η οποία αντιμετωπίζεται ως ένα πρωτογενές χωρικό μοντέλο ικανό να μεταφέρει ιδιότητες όπως η ευκαμψία, η κινητικότητα, η αναδίπλωση και η προσαρμοστικότητα στην αρχιτεκτονική σύνθεση.

 Η έρευνα βασίζεται στη μελέτη προηγούμενων παραδειγμάτων προσαρμοστικής αρχιτεκτονικής και στην ανάλυση βασικών origami patterns, όπως τα Yoshimura, Miura-Ori και Pleat Fold systems. Μέσα από υπολογιστικά εργαλεία παραμετρικού σχεδιασμού και προσομοίωσης αναπτύσσεται το συνθετικό σύστημα MoRRY, ένα recombinant origami framework που συνδυάζει διαφορετικές γεωμετρικές λογικές με στόχο τη δημιουργία μετασχηματιζόμενων και περιβαλλοντικά ενεργών δομών.

 Η εφαρμογή της πρότασης πραγματοποιείται στον αρχαιολογικό χώρο του Δίου, όπου σχεδιάζεται ένα δίκτυο ελαφριών deployable pavilions που ανταποκρίνονται στις ιδιαίτερες κλιματικές και χωρικές συνθήκες του τοπίου. Η κατασκευαστική στρατηγική βασίζεται σε αρθρωτά ξύλινα στοιχεία, υφασμάτινες μεμβράνες και τρισδιάστατα εκτυπωμένους συνδέσμους, ενώ η διαδικασία σχεδιασμού συνδυάζει ψηφιακή μορφογένεση, φυσική πρωτοτυποποίηση και περιβαλλοντική αξιολόγηση.

 Η εργασία προτείνει μια προσέγγιση όπου η γεωμετρία, η υλικότητα, η κατασκευή και η περιβαλλοντική απόδοση λειτουργούν ως αλληλένδετα συστήματα, επαναπροσδιορίζοντας το αρχιτεκτονικό κέλυφος ως ένα δυναμικό και προσαρμοστικό πεδίο σχέσεων.

Λέξεις Κλειδιά

Origami Architecture, Αναδιπλούμενες Δομές, Παραμετρική Μορφογένεση, Κλιματικά Προσαρμοζόμενα Συστήματα Αρχαιολογικό Τοπίο

Επιβλέπουσα: Βυζοβίτη Σοφία

Αριθμός Αναφοράς: 1228

 Πώς να ζει κανείς με μαγιό; Μέσω αυτής της διπλωματικής θέλαμε να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα δημιουργώντας μια εξοχική κατοικία στο νησί της Τήνου. Σε έναν τόπο ήδη αλλοιωμένο όπως είναι τα νησιά του Αιγαίου η κατοικία μας δεν επιδιώκει να ενισχύσει αυτού του είδους την αρχιτεκτονική, αλλά να συνυπάρξει με αυτή, προτείνοντας έναν νέο τόπο παρουσίας μέσα στο τοπίο και κεντρικό άξονα την ανάδειξη της βιωματικής απλότητας. Η σχεδιαστική μεθοδολογία εστιάζει στην περιοχή της Καρδιανής, επιλέγοντας ένα οικόπεδο με κλίση και νοτιοδυτικό προσανατολισμό, ανάμεσα στον Όρμο Καρδιανής και την παραλία Καλύβια. Η αρχιτεκτονική σύνθεση διέπεται από τις αρχές του λειτουργικού ορθολογισμού και της βιοκλιματικής προσαρμογής, μετατρέποντας τα κλιματολογικά και τοπογραφικά δεδομένα σε καθαρές σχεδιαστικές χειρονομίες. Η κατοικία αναπτύχθηκε παράλληλα με την τοπογραφία του εδάφους και τα κλιματολογικά δεδομένα συνέβαλαν επίσης στον σχεδιασμό της.

 Η χωροταξική οργάνωση ιεραρχεί την ανάπτυξη υπαίθριων και ημιυπαίθριων χώρων, οι οποίοι λειτουργούν ως οργανική συνέχεια του εσωτερικού, εξασφαλίζοντας διαμπερότητα και φυσικό αερισμό. Μέσα από μια μινιμαλιστική προσέγγιση που απορρίπτει την περιττή πληροφορία, αναδεικνύονται οι γεωμετρικοί όγκοι και η υλικότητα της κατασκευής. Η χρήση τοπικών αδρανών υλικών, όπως η πέτρα, διασφαλίζει τη μορφολογική συνοχή με το περιβάλλον και την αειφορία της δομής ενώ παράλληλα την εντάσσει αρμονικά στο κυκλαδικό τοπίο. Το τελικό αποτέλεσμα προτείνει μια κατοικία λειτουργικά αυτοτελή, που εναρμονίζεται με το φυσικό ανάγλυφο, προσφέροντας μια αυθεντική εμπειρία διαβίωσης σε άμεση επαφή με το θαλάσσιο μέτωπο όπου ζεις απλά με το μαγιό σου.

Λέξεις Κλειδία : Τήνος, κατοικία, μαγιο, βιωσιμότητα, τοπίο

Επιβλέπων: Πανηγύρης Κωστής

Αριθμός Αναφοράς: 1200

 Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται το ιστορικό, αστικό και τοπιακό παλίμψηστο του Ιλισσού ποταμού, ενός φυσικού στοιχείου που υπήρξε καθοριστικό για τη συγκρότηση της Αθήνας, αλλά σταδιακά καλύφθηκε, εγκιβωτίστηκε και απομακρύνθηκε από την καθημερινή εμπειρία της πόλης. Μέσα από τη μελέτη των περιοχών όπου διατηρούνται ή εντοπίζονται ίχνη της παλιάς και της σημερινής του παρουσίας, η εργασία εστιάζει στην ανοιχτή εγκιβωτισμένη κοίτη του Ιλισσού στην περιοχή Καλλιθέας – Μοσχάτου. Η πρόταση αφορά τον ριζικό επανασχεδιασμό της μίας όχθης και της υφιστάμενης παρόχθιας διαμόρφωσης, με στόχο την επανασύνδεση του κατοίκου με το νερό και την ανάδειξη της μνήμης του ποταμού. Ο σχεδιασμός οργανώνεται μέσα από διαδοχικά επίπεδα καθόδου, τα οποία οδηγούν σταδιακά τον επισκέπτη πιο κοντά στην κοίτη, δημιουργώντας μια σωματική και βιωματική σχέση με τον Ιλισσό. Γέφυρες με χρήσεις, μικρές πλατφόρμες, καθιστικά και χώροι στάσης λειτουργούν ως ενδιάμεσοι τόποι προσέγγισης του νερού. Κεντρικό στοιχείο της πρότασης αποτελεί η διαχείριση του κύκλου του νερού. Το βρόχινο νερό συλλέγεται από την κοίτη και το πάρκο, φιλτράρεται μέσω κήπων βροχής και αποθηκεύεται σε υπόγειες δεξαμενές, ώστε να αξιοποιείται σε ξηρές περιόδους ή σε διάφορες άλλες χρήσεις του πάρκου όπως στα σιντριβάνια. Με αυτόν τον τρόπο ενισχύεται το μικρόκλιμα, επανέρχεται η αίσθηση του υδάτινου τοπίου και ο Ιλισσός αποκτά ξανά ενεργό ρόλο στον δημόσιο αθηναικό χώρο. Το νέο πάρκο διατηρεί ίχνη του προηγούμενου σχεδιασμού, όπως παιδικές χαρές και βασικές χρήσεις αναψυχής, ενσωματώνοντας παράλληλα νέες λειτουργίες: υδροβιότοπο, λεβαντό-κηπους, δημοτικό παρκινγκ ποδηλάτων, αμφιθέατρα, γήπεδα, σιντριβάνια, χώρους σκίασης, αναψυκτήριο, καντίνα, WC και περιοχές χαλάρωσης. Έτσι, το παλίμψηστο εκφράζεται τόσο χωρικά όσο και νοηματικά, μέσα από τη συνύπαρξη μνήμης, νερού και σύγχρονης αστικής ζωής.

Λέξεις κλειδιά: Γραμμικό Πάρκο, Διαχείριση Ομβρίων Υδάτων, Αστική Διαστρωμάτωση, Βιοκλιματικός Σχεδιασμός, Προσβασιμότητα

Επιβλέπουσα: Γαβρήλου Έβελυν

Αριθμός Αναφοράς: 1236

 Το Σημείο Φυγής πλαισιώνεται γεωγραφικά στην περιφέρεια ενός υπό ερήμωση χωριού της Ελληνικής επαρχίας, την Ταύρη, κείμενη σε απόσταση ενός λεπτού από το οδόστρωμα της Εθνικής Οδού 51 η οποία διατρέχει καθέτως την περιφερειακή ενότητα του Έβρου. Λόγω του μαρασμού των τοπικών κοινοτήτων, ο Ε51 παραλαμβάνει τις κινήσεις των κατοίκων που απευθύνονται στην κλίμακα του υπερτοπικού για την κάλυψη των αναγκών τους (επιβίωση, εργασία, ψυχαγωγία). Ταυτόχρονα τον δρόμο διατρέχουν τουρίστες από Βουλγαρία και Τουρκία και λοιπές χώρες των Βαλκανίων αλλά και νταλίκες που μεταφέρουν εμπόρευμα εντός κι εκτός της χώρας. Παράλληλα, ο Ε51 μετατρέπεται σε κλειστή οδό ταχείας κυκλοφορίας, καταργώντας τις ισόπεδες εξόδους των χωριών και των πόλεων. Το Σημείο Φυγής φιλοδοξεί να δημιουργήσει έναν κόμβο στάσης στον πλέον κλειστό οδικό άξονα δημιουργώντας έδαφος ζύμωσης για τους κατοίκους της περιοχής, επιδιώκοντας ταυτόχρονα τη συναναστροφή τους με τους ταξιδιώτες των παραπέρα. Παράλληλα γεφυρώνει το χάσμα που δημιουργούν κλειστές οδοί οι οποίες απομονώνουν τον ταξιδιώτη από τους τόπους που τέμνει και διαπερνά.

 Το δεύτερο πεδίο δράσης του Σημείου Φυγής επικεντρώνεται στη μετατροπή του εγκαταλελειμμένου χωριού σε ανοιχτό μουσείο που έχει σκοπό την επαφή των κατοίκων αστικών κέντρων με την επαρχία που οι πρόγονοι πολλών εξ αυτών εγκατέλειψαν. Το μετανθρώπινο τοπίο ερειπίων, ελεύθερης βλάστησης και νέων συντελεστών της πανίδας που κατευθύνουν τη νέα του μορφή, αποκαλύπτει στοιχεία από τη ζωή των ανθρώπων σε μέρη σαν και αυτό σε διαφορετικές κλίμακες· από αυτή της κατοικίας και της δραστηριότητας εντός της μέχρι και τη σχέση του οικισμού με τα εκτός του. Σχεδιάζονται στα βασικότερα τοπόσημα του χωριού εγκαταστάσεις που στοχεύουν στην ανάδειξη των υπό κατάρρευση χώρων/κτιρίων αναφοράς τους (λ.χ. παντοπωλείο, πλατεία, εκκλησία, σχολείο κ.ο.κ.), τη δημιουργία κόμβων που διευκολύνουν τον προσανατολισμό των επισκεπτών μεταξύ της φυλλωσιάς και του ουρανού και τέλος την τοποθέτηση χώρων στάσης εντός του ανοιχτού μουσείου.

 Το σύνολο των παρεμβάσεων αποτελεί το κτίριο στάσης δίπλα στον Ε51, οι νέες οδικές διαμορφώσεις εισόδου-εξόδου στις οδικές διαπλατύνσεις, οι χώροι υγιεινής στο απέναντι μέτωπο του κτιρίου στάσης, η υπόγεια διάβαση και οι οκτώ εγκαταστάσεις εντός του χωριού στο πλαίσιο της διαμόρφωσης του ανοιχτού μουσείου.

Λέξεις κλειδιά: Επαρχία, Ερήμωση, Μετανθρώπινο τοπίο, Οδική στάση, Κόμβος διακοινοτικής δραστηριότητας

Επιβλέπων: Μητρούλιας Γεώργιος

Αριθμός Αναφοράς: 1251

 Οι σιδηροδρομικοί σταθμοί αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της μεταβιομηχανικής πόλης. Στον Ελλαδικό χώρο παρατηρείται το φαινόμενο της σταδιακής εγκατάλειψης και απαξίωσης τους, παρόλο που αποτελούν πολυδιάστατους τόπους. Μια τέτοια περίπτωση αποτελεί και ο σιδηροδρομικός σταθμός του Βόλου, ένα τοπόσημο βαθιά χαραγμένο στην ταυτότητα της πόλης για σχεδόν ενάμισι αιώνα. Σύμφωνα με την προυπάρχουσα έρευνα σε παγκόσμιο επίπεδο οι λόγοι εγκατάλειψης ποικίλουν κατά περίπτωση, με κύριο παράγοντα την μαζική χρήση ιδιωτικού οχήματος. Βέβαια στην Ελληνική περίπτωση πρόκειται για μάλλον συντονισμένη πολιτική απαξίωσης του σιδηροδρόμου ως μέσου μεταφοράς ανθρώπων και αγαθών. Η παρούσα εργασία εξετάζει την ιστορική εξέλιξη των σιδηροδρόμων στην Ελλάδα, και εστιάζει στην περίπτωση της πόλης του Βόλου. Ο σταθμός του Βόλου όντας μια ειδική περίπτωση ειδικά μετά τις καταστροφικές πλημμύρες του 2023, που τον έθεσε σε πλήρη αδράνεια καθώς πλημμύρισαν τόσο η επιδομή όσο και το κτιριακό σύνολο. Μέσω πρωτογενούς έρευνας και επιτόπιας παρατήρησης εντός και πέριξ του σταθμού καταλήγουμε πως τελικά η καταστροφή αποτελεί ευκαιρία για επανεξέταση αυτού του υπερμεγέθους χωρικού αποτυπώματος στην πόλη με άξονες την σιδηροδρομική δραστηριότητα, την πολιτιστική κληρονομιά και τον δημόσιο χώρο.

Λέξεις Κλειδιά: Σιδηρόδρομος, Δημόσιος Χώρος, Ανάπλαση, Πολιτιστική Κληρονομία, Αστικός Σχεδιασμός

Επιβλέποντες: Τροβά Βάσω, Μπουρδάκης Βασίλης

Αριθμός Αναφοράς: 1252

Εφαρμογές του μη πεπερασμένου

 Σε συνέχεια της θεωρητικής αναζήτησης του ερευνητικού μου, που είχε να κάνει με τον τρόπο που ο άνθρωπος βιώνει και περιορίζει τους υποθετικά άπειρους χώρους παίρνοντας σαν πεδίο ανάλυσης τη θάλασσα, το συνθετικό και τελικό κομμάτι της διπλωματικής μου εργασίας είναι: H πειραματική συνθετική έρευνα πάνω στο συντονισμό ενός σεναρίου κατοίκησης και οργάνωσης μιας εξ ολοκλήρου πλωτής κοινότητας σε ένα μεταβαλλόμενο υδάτινο μη-μέρος.

 Η απόφαση μου να ασχοληθώ με αυτό το θέμα ήρθε σαν φυσικό επακόλουθο της ερευνητικής μου εργασίας, όχι μόνο φέρνοντας μαζί τον πλωτό χαρακτήρα και τη σχέση με το νερό, αλλά κυρίως την ανάγκη μου να καταλάβω τον σχεδιασμό χωρίς συγκεκριμένα όρια, με πολλούς ορίζοντες.

 Πως επιλέγω έναν από όλους όσους μπορώ να οραματισθώ ή να κοιτάξω;

 Τι σημαίνει οργανικός τρόπος σκέψης και σχεδιασμού; μπορεί να λειτουργήσει σε ένα τέτοιο πλαίσιο; πότε ξεκινούν οι περιοριστικές σκέψεις και οι πρακτικοί περιορισμοί; υπάρχει λόγος να σκέφτομαι τεχνικά σε αυτές τις περιπτώσεις; Πως η διαδικασία της έρευνας μπορεί να επηρεάσει τη παραγωγή συνθετικών ιδεών;

 Αυτά είναι ερωτήματα που έρχομαι συνεχώς αντιμέτωπη σε αυτή τη διπλωματική, για κάποιους αυτονόητα και ίσως ακόμα παιδικά, όμως θεωρώ πως είναι αρχικά στάδια εμπέδωσης που αναγκάζουν τον οποιονδήποτε να τα λύσει ή να τα σκεφτεί όταν ασχολείται με ιδεατά θέματα. Το ερευνητικό μου είχε αρκετά προσωπικό χαρακτήρα, σε μια προσπάθεια μαζί με την ακαδημαϊκή γνώση να κατανοήσω τους δικούς μου τρόπους ανάγνωσης του κόσμου και να δημιουργήσω συνειδητές μεθοδολογίες για την παρουσίαση και τη μεταφορά τους έξω από το κεφάλι μου. Το ίδιο θα συνεχίσει και σε αυτό το έργο εμπλουτισμένο με σχεδιαστικές προσεγγίσεις πέρα από θεωρητικές που θα ψάχνουν μια προσωπική απάντηση. Όχι απόλυτη μα συγκεκριμένη.

Λέξεις κλειδιά: Έρευνα, κίνηση, ατελές, οργανικό, πλωτό, τυχαιότητα, οργάνωση, μεθοδολογία, αναζήτηση, μπλέξιμο ειδικοτήτων.

Επιβλέπουσα: Τροβά Βάσω

Αριθμός Αναφοράς: 1205

 Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τον σχεδιασμό ενός συγκροτήματος κατοικιών στη Βαλέτα της Μάλτας, διερευνώντας πώς η σύγχρονη κατοίκηση μπορεί να επανερμηνεύσει τις βασικές αρχές της παραδοσιακής μάλτεζικης αρχιτεκτονικής. Η έρευνα εστιάζει όχι στη μορφολογική αναπαραγωγή της παράδοσης, αλλά στη μετάφραση της χωρικής της λογικής σε ένα σύγχρονο αστικό πλαίσιο, λαμβάνοντας υπόψη το μεσογειακό κλίμα, την υψηλή πυκνότητα και την έλλειψη ελεύθερων και πράσινων χώρων.

 Η πρόταση βασίζεται στην οργάνωση της κατοίκησης γύρω από εσωτερικές αυλές και αιθρία, τα οποία λειτουργούν ως χωρικοί και κοινωνικοί πυρήνες, εξασφαλίζοντας φυσικό φωτισμό, αερισμό και σαφείς μεταβάσεις μεταξύ δημόσιου, ημι-δημόσιου και ιδιωτικού χώρου. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στα ερκέρ, τα οποία επανερμηνεύονται ως σύγχρονα φίλτρα κατοίκησης, ρυθμίζοντας τη σχέση των κατοικιών με τον δρόμο και το αστικό τοπίο, καθώς και στις κυκλικές σκάλες, που αντιμετωπίζονται ως ενεργά αρχιτεκτονικά στοιχεία κίνησης και εμπειρίας.

 Παράλληλα, η πρόταση επεκτείνεται πέρα από το κτιριακό αντικείμενο, ενσωματώνοντας τον σχεδιασμό πάρκου και χώρων πρασίνου σε μια περιοχή που στερείται τέτοιων υποδομών. Το τοπίο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο μέρος της κατοίκησης και ως μέσο ενίσχυσης της κοινωνικής ζωής και του μικροκλίματος.

 Συνολικά, η εργασία προτείνει ένα σύγχρονο, συλλογικό και τοπικά ενταγμένο μοντέλο κατοίκησης, που επιχειρεί να γεφυρώσει την παράδοση με τις σημερινές κοινωνικές και περιβαλλοντικές ανάγκες, συμβάλλοντας στον διάλογο για τη μελλοντική κατοίκηση στη μεσογειακή πόλη.

Λέξεις κλειδιά:Μάλτα, μεσογειακή κατοίκηση, συλλογική κατοίκηση, αίθρια, ενσωμάτωση τοπίου

Επιβλέπων: Μανωλίδης Κωνσταντίνος

Αριθμός Αναφοράς: 1209

 Στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας αποτελεί η μελέτη και η εφαρμογή της πρακτικής του σχεδιασμού με βάση το διαθέσιμο, προτείνοντας την δημιουργία εργαστηρίου μελέτης κι ανάπτυξης σπόρων στην Γεωπονική Σχολή του Βόλου με χρήση τοπικών, ανακτημένων δομικών στοιχείων.

 Η παρούσα εργασία χωρίζεται σε δύο μέρη, ένα θεωρητικό κι ένα πρακτικό. Αναλυτικότερα, στο πρώτο μέρος αρχικά βάσει της ερευνητικής εργασίας «Η βιογραφία των υλικών στις κατασκευές μέσα από παραδείγματα της γραμμικής, ανακυκλωτικής, κυκλικής και βιοβασισμένης σχεδιαστικής λογικής» που εκπονήθηκε σε συνεργασία με τον συμφοιτητή μου Δημήτρη Ζάρα, γίνεται συνοπτική αναφορά στην περιβαλλοντική κρίση, στο μερίδιο ευθύνης του κατασκευαστικού κλάδου σε αυτή, στην κυκλική οικονομία και τις σχετικές στρατηγικές, ως λύση στο πρόβλημα. Στην συνέχεια, η συμμετοχή στο θεωρητικό εργαστήριο Circu/ability (BIP) [Αμβέρσα, Ιούλιος 2023] λειτούργησε ως θεμέλιο για την χαρτογράφηση της διαδικασίας που ακολουθείται στην πρακτική του σχεδιασμού με βάση το διαθέσιμο σε χώρες της Ευρώπης όπως το Βέλγιο και η Ολλανδία. Ακόμα, παρουσιάζεται η αντίστοιχη διαδικασία όπως εφαρμόστηκε στα πλαίσια του εργαστηρίου Layers of Permanence (LoP) [Βόλος, Απρίλιος 2024] με βάση την εμπειρία της συμμετοχής στην ομάδα υποστήριξης αυτού.

 Το δεύτερο μέρος αφορά την εφαρμογή αυτής της πρακτικής σχεδιασμού στην πόλη του Βόλου. Πιο συγκεκριμένα, επιλεγμένα δομικά στοιχεία που ανακτήθηκαν στα πλαίσια του LoP, μελετήθηκαν μέσω παρατήρησης, μετρήσεων και πειραματισμών σε κλίμακες 1:1 και 1:20. Έπειτα, βάσει των δυνατοτήτων και των αδύναμων σημείων που εντοπίστηκαν, αλλά και με αφορμή την συνάντηση και την πρόταση της κας Λεβίζου Ευθυμίας -αναπληρώτρια καθηγήτρια στην Γεωπονική Σχολή του Βόλου- αποφασίστηκε ο σχεδιασμός ενός μικρού θερμοκηπίου για την κάλυψη των αναγκών των σχετικών μαθημάτων της σχολής. Στην συνέχεια ακολούθησε η σχεδιαστική διερεύνηση, κατά την οποία εφαρμόστηκαν αρχές και στρατηγικές της κυκλικής οικονομίας όπως η αποσυναρμολόγηση, το layering και τα R strategies με στόχο τον αποτελεσματικότερο δυνατό σχεδιασμό.

 Η τελική πρόταση αφορά μια ορθογώνια, ημιυπαίθρια κατασκευή, με ξύλινο φέροντα οργανισμό και κυρίως ανακτημένα δομικά στοιχεία πλήρωσης, στην περίμετρο της οποίας οργανώνονται τέσσερεις διακριτές ζώνες χρήσεων. Στόχος είναι η δημιουργία ενός κεντρικού χώρου κίνησης για χρήση της κατασκευής εσωτερικά ως εργαστήριο μελέτης και ανάπτυξης σπόρων από μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας (εσωστρεφής χαρακτήρας). Παράλληλα όμως δίνεται δυνατότητα χρήσης της κατασκευής και από την εξωτερική μεριά της, εξυπηρετώντας τόσο ακαδημαϊκούς σκοπούς, όσο και τις δράσεις εξωστρέφειας για την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας,  μέσω διάθεσης των παραγόμενων σπορόφυτων, διοργάνωσης εργαστηρίων, παρουσίασης των σχετικών ερευνών και εκθέσεων για την ανάδειξη της σημασίας του σπόρου.  Τέλος, έγινε μέριμνα για επέκταση της κατασκευής για την κάλυψη πιθανής μελλοντικής ανάγκης.

Λέξεις κλειδιά: Κυκλική Οικονομία, Επαναχρησιμοποίηση, Σχεδιασμός για Αποσυναρμολόγηση, Ανακτημένα Δομικά Στοιχεία, Κατασκευή σε Κλίμακα Περιπτέρου 

Επιβλέπουσα: Βροντίση Μαρία

Αριθμός Αναφοράς: 1214