Dürig AG, Itten+Brechbühl AG, VortexStudentHousing, Λωζάνη 2020                  

Κατοικία 18-24+ =  80 κλίνες σε οικόπεδο 1.940μ2

Από τη βρεφική ηλικία μέχρι τη εφηβεία μένουμε στο σπίτι των γονιών μας. Και από την αρχή της αυτόνομης ζωής μας ως το τέλος της, στο δικό μας σπίτι.

Κάπου σ' αυτό τον υπολογισμό, ανάμεσα στο σπίτι των γονιών και το δικό μας, ανάμεσα στην εφηβεία και στην αυτονομία, χάνονται περίπου 6 χρόνια - τα φοιτητικά. Είναι τα χρόνια που κατασκευάζουμε τις προσωπικότητες και τις κοινωνικότητές μας, που πειραματιζόμαστε με τις ταυτότητες και τις ιδεολογίες μας. Η αναδυόμενη ενηλικίωση.

Ως αρχιτέκτονες συνηθίζουμε να αναφερόμαστε στο ζήτημα της κατοικίας εννοώντας αποκλειστικά τα σπίτια πριν και τα σπίτια μετά. Τα μεταβατικά αυτά χρόνια μένουν ασχεδίαστα, είτε σε υπερτιμημένες "γκαρσονιέρες", "στούντιο", ημιυπόγεια κοκ, είτε, για τα τυχερά (; ) άτομα που σπουδάζουν στην πόλη που μεγάλωσαν, καθηλωμένα στο παιδικό τους δωμάτιο. Σπανίως δε, σε Φοιτητικές Εστίες.

Πού και πώς θέλετε να κατοικείτε τώρα; Αυτό το πολύ σύνθετο και συγχρόνως στοιχειώδες ερώτημα διερευνούμε και απαντάμε ΣΧΕΔΙΑΣΤΙΚΑ σε αυτό το εργαστήριο Αρχιτεκτονικής Σύνθεσης κτιρίου Κατοικιών για ηλικίες 18 ως 24+ σε οικόπεδο κοντά στην Πολυτεχνική Σχολή του ΠΘ.

Με βάση την ειδική συνθήκη της φοιτητικής/νεανικής κατοίκησης το εργαστήριο καταπιάνεται παραδειγματικά με το συνολικό πρόβλημα της κατοικίας, της ανθρώπινης συν-οίκησης. Επανέρχεται στο γνωστό αυτό θέμα με μια αναθεωρητική οπτική σε σχέση με την προγραμματική του  βάση.

Πιο συγκεκριμένα θα ενθαρρυνθούν προσεγγίσεις όπου επιδιώκεται η αποδέσμευση από την κυριαρχία της πυκνότητας και αναζητείται η αστική ζωτικότητα σε νέα πρότυπα πορώδους και προγραμματικών συνθέσεων.

Τεκτονικές αλλαγές στην εκπαίδευση, στο εμπόριο και στις μορφές του ελεύθερου χρόνου έχουν ξεκινήσει να γίνονται φανερές τις τελευταίες δεκαετίες. Αλλαγές που σε γενικές γραμμές συμβαδίζουν με την εκρηκτική εξέλιξη των επικοινωνιών και του διαδικτύου. Η πανδημία του κορωνοϊού, χωρίς να είναι η αιτία, επιτάχυνε και εντέτεινε πολλές από αυτές τις μεταμορφώσεις. Η εργασία από το σπίτι, η αστική διάχυση των υπηρεσιών και ορισμένων μορφών παραγωγής και ο μετασχηματισμός του εμπορίου είναι κάποιες από τις προφανείς εκφάνσεις αυτών των εξελίξεων. Άλλες, λιγότερο αναμενόμενες, πλην όμως εξίσου αισθητές και ριζικές αλλαγές, αναδύονται σ' όλο το φάσμα της κοινωνικότητας, στις μετακινήσεις, στον τουρισμό, στην ψυχαγωγία, στις συλλογικές δράσεις και βέβαια στην παιδεία.

Η αρχιτεκτονική της κατοικίας και των εκδοχών πολλαπλότητάς της (φοιτητική κατοικία, πολυκατοικία, κοινωνική κατοικία κοκ) βρίσκεται στο κατώφλι τέτοιων διαρθρωτικών αλλαγών που πιθανότατα δείχνουν προς μια συνολική αλλαγή παραδείγματος.

Η ανελέητα διευρυνόμενη, διαρκώς τεχνικά και φιλοσοφικά αναθεωρούμενη, εποίκηση της υπαίθρου μας έχει κληροδοτήσει ένα μη οικολογικά διατηρήσιμο αστικό και περιαστικό μέγεθος. Στον αντίποδα αυτής της τάσης, αναζητούνται νέα παραδείγματα διαχείρισης της αναγκαίας αστικής πυκνότητας με όρους περιβαλλοντικής διατηρησιμότητας, αρχιτεκτονικής χάρης και ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Επιδιώκονται νέες παραδειγματικές μορφές συλλογικής κατοίκησης σε ένα κτιριακό οργανισμό σημαντικά πορώδη και ενισχυμένο ως προς την προγραμματική του ποικιλία.