Στην εργασία αναπτύσσεται το ζήτημα του τρόπου με τον οποίο, στην περίπτωση των μεταναστών, αλλοιώνεται ο ανοιχτός χαρακτήρας του δημόσιου χώρου και μετατρέπεται σε ασφυκτικό κλοιό ενώ εισάγεται το κρίσιμο θέμα για την αναγνώριση της ετερότητάς τους. Θεματοποιούνται ζητήματα μετακίνησης και προσαρμογής των μεταναστών με αναφορά στη χρηστική και λειτουργική υπερφόρτιση των σύγχρονων αστικών κέντρων, στο πλαίσιο της εγκατάλειψης και οικιστικής ερήμωσης τους. Οι μετανάστες αποτελούν φορείς επανερμηνείας του αστικού τοπίου αποτελώντας ενεργές παρουσίες στο περιβάλλον της πόλης όπου κατοικούν.

Οι ποικίλες εκδοχές πολιτισμικών ιδιωμάτων συνεισφέρουν σε μια νέα ερμηνεία του χώρου, που αναδεικνύει το αστικό περιβάλλον, επαναφέροντας στο προσκήνιο την από κοινού συμμετοχή στη δημόσια ζωή. Επισημαίνεται ότι η υιοθέτηση μιας στάσης αποδοχής του διαφορετικού στα σύγχρονα αστικά περιβάλλοντα δεν πρέπει να συνδέεται ούτε με την απώλεια της εξισορροπημένης κοινωνικής οργάνωσης ούτε και με ενδεχόμενες παρεκκλίνουσες συμπεριφορές.