Η προτεινόμενη ερευνητική εργασία έχει σαν στόχο να μελετήσει το Μουσείο της Περγάμου ως χαρακτηριστική περίπτωση μουσείου-αποθετηρίου επιλεγμένων μνημειακών συνόλων από την αρχαιότητα, με το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της καθολικής αναστύλωσής τους με σκοπό την κατά το δυνατόν ανασύσταση της αυθεντικής τους φυσικής υπόστασης, αν και μέσα στο πλασματικό περιβάλλον ενός μουσείου. Το Μουσείο μελετάται ως χώρος που φιλοξενεί και ταυτοχρόνως αναδεικνύει με ποικίλα αναπαραστατικά μέσα και τεχνικές τα εκθέματά του ως μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς.  Για τον σκοπό αυτό δίνεται βαρύτητα στα τρία κύρια μνημειακά του εκθέματα: την Πύλη της Ιστάρ, την Πύλη της Αγοράς της Μιλήτου και τον Βωμό του Διός της Περγάμου.  Διερευνάται ο τρόπος διαχείρισης των συγκεκριμένων μνημείων από τον καιρό της βίαιης απόσπασής τους από το φυσικό τους πλαίσιο έως και σήμερα, με μεγαλύτερη έμφαση τόσο στις συνθήκες επανένταξής τους μέσα στο νέο τους περιβάλλον, όσο και στους τρόπους συντήρησης και προστασία τους. Επίσης, θέμα άξιο ιδιαίτερης μελέτης είναι η σκοπιά της πρόσληψης του όλου αυτού φαινομένου από την παγκόσμια κοινότητα, είτε αυτοί κατέχουν τον ρόλο του επισκέπτη του μουσείου είτε αυτόν των τοπικών/εθνικών κοινοτήτων που αντιλαμβάνονται τα μνημεία αυτά ως αναπόσπαστα στοιχεία της εγχώριας κληρονομιάς τους, εγείροντας ως εκ τούτου ποικίλες αντιδράσεις. Στόχος είναι, μέσω της έρευνας αυτών των τριών παραδειγμάτων, η εξαγωγή κάποιων γενικότερων συμπερασμάτων σχετικά με τα ζητήματα απόσπασης και ένταξης σε νέα περιβάλλοντα, μνημείων που έχουν πάψει από καιρό να ανήκουν στο αυθεντικό τους πλαίσιο, ιστορικό, πολιτισμικό, ή εθνικό.