Πώς αναμετριέται το παράσιτο με το σύστημα που το τρέφει; Είναι η διαταραχή ‘’συμφορά’’ ή μηχανισμός  εξέλιξης; Σύμφωνα με την φιλοσοφική προσέγγιση του Michel Serres, το παρόν ερευνητικό θέμα ιχνηλατεί την έννοια του παρασίτου ως μέσο μετασχηματισμού του συνόλου, επανασύνθεσης και κατανόησης των κοινωνικών αλληλεπιδράσεων. Η ύπαρξη ενός παρασίτου αυτόματα συνεπάγεται την παρουσία και του ξενιστή του, γι’ αυτό και κάθε παρασιτική σχέση θεωρείται ένα ολοκληρωμένο και  ταυτόχρονα διαταραγμένο σύνολο. Από το λεξικό των εννοιών του πρώτου κεφαλαίου, όπου σταδιακά σχηματίζεται το πορτραίτο του παρασίτου, έως τον φαύλο κύκλο των συστημάτων του δευτέρου κεφαλαίου, ανακαλύπτουμε την αμφισημία του λάθους ως συνθήκη παρείσακτη και ταυτόχρονα θεμελιώδη. Προκειμένου να περιγράψουμε αυτή την αντίφαση που συγκροτεί το δίπολο, ολοκληρωμένο-διαταραγμένο, θα επικαλεστούμε τον Ούρλιχ, την Πανδώρα, την Αλίκη και τον Geon-sae ως σύνθεση μιας αλληγορικής παρέλασης μυθιστορηματικών χαρακτήρων. Μπορεί να υπάρξει τάξη χωρίς την ανατροπή της; Στο τρίτο κεφάλαιο, η ταινία Παράσιτο, γίνεται παράδειγμα για ηχητικές και χωρικές εκφράσεις του σφάλματος. Ποιος είναι ο ρόλος του θορύβου, στα διάφορα συμβάντα; Αφού η εισβολή αποκτήσει υπόσταση από κουδούνια που χτυπούν και λίθους που πέφτουν, η κάθετη αφήγηση της κοινωνικής ιεραρχίας, μοντελοποιείται μέσω της διαίρεσης στα επίπεδα του υπογείου, ημιυπόγειου, ισογείου. Καταληκτικά, διερευνάται τί συμβαίνει εκεί όπου συμπυκνώνονται οι τρεις παραπάνω περιπτώσεις. Πώς αλλάζει η οπτική του χώρου στην οριζόντια αφήγηση συνόλων; Τι δεδομένα λαμβάνουμε στη περίπτωση του δημόσιου χώρου, όταν το παράσιτο δεν εξορίζεται από την εξίσωση αλλά συγκαταλέγεται; Το σφάλμα γίνεται η στιγμή που το σύστημα ρήγνυται για να ξαναγεννηθεί, αλλά τί απομένει, όταν ο κύκλος της διαταραχής κλείνει; Η έρευνα προτείνει μια εναλλακτική ανάγνωση των οικοσυστημάτων, όχι ως κλειστά πεδία, αλλά ως ανοιχτά σύμπαντα στον θόρυβο, στην αταξία και την επινόηση.