Η παρούσα διπλωματική εργασία βασίζεται στην ελιά ως σύμβολο πολιτισμού, μάθησης και βιωσιμότητας. Η εργασία παρουσιάζει την πρόταση δημιουργίας ενός Μουσείου Ελιάς και παράλληλα ενός εργαστηρίου βιωματικής μάθησης στην περιοχή της Κυπαρισσίας, δημιουργώντας έτσι έναν χώρο που συνυπάρχουν η ιστορία και η παραγωγή. Το μουσείο αφηγείται τη διαδρομή της ελιάς, από την καλλιέργεια και τη συγκομιδή έως την έκθλιψη, τη γευσιγνωσία και το ρόλο της στις μεσογειακές κοινωνίες. Το περιεχόμενο των εκθεμάτων του μουσείου χωρίζεται σε δύο θεματικές, τη μόνιμη έκθεση με την ιστορία της ελιάς και εργαλείων που χρησιμοποιούνται στο μάζεμα των ελιών που βρίσκεται στο ισόγειο και στην περιοδική έκθεση που βρίσκεται στον πρώτο όροφο. Το εργαστήρι συμπληρώνει αυτή την αφήγηση με χώρους πρακτικής παραγωγής καθώς και εργαστήρια μαγειρικής και βιωματικής μάθησης για παιδιά και ενήλικες. Μαζί, δημιουργούν ένα πολιτιστικό κέντρο όπου η μάθηση πραγματοποιείται μέσω της συμμετοχής. Ο σχεδιασμός των κτιρίων αντλεί έμπνευση από τα τοπία της περιοχής, ενσωματώνοντας ελαιώνες, φυσικό φως και τοπικά υλικά. Τέλος, η διπλωματική εργασία έχει ως στόχο να επαναπροσδιορίσει το μουσείο ως ένα διαδραστικό, αισθητηριακό και κοινοτικό περιβάλλον, μετατρέποντας την κληρονομιά σε μια ζωντανή και κοινή εμπειρία.

5 Λέξεις Κλειδιά: ελιά, παράδοση, βιωματική μάθηση, χωρική αφήγηση, τοπική παραγωγή