Η οινοποίηση, από την αρχαιότητα έως και σήμερα παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον όχι μόνο ως παραγωγική διαδικασία αλλά ως συνθήκη που διαμορφώνει χώρους για να στεγάσουν την διαδικασία αυτή. Ωστόσο, ο σχεδιασμός ενός οινοποιείου δεν καθορίζεται αποκλειστικά από τις τεχνικές και λειτουργικές ανάγκες που εξυπηρετεί αλλά και από την ενσωμάτωση συμπληρωματικών χρήσεων που ενισχύουν και διευρύνουν τον προγραμματικό χαρακτήρα του κτιρίου. Καθοριστικές σχέσεις εντοπίζονται μεταξύ της κτιριακής δομής και του εδάφους επισημαίνοντας την επίδραση της τοπογραφίας και της μορφολογίας στην διαμόρφωση των οινικών εγκαταστάσεων. Αναδεικνύονται μεταξύ άλλων, οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ελληνική πραγματικότητα σε σχέση με τα διεθνή πρότυπα που αναλύονται, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για σχεδιασμό που ενσωματώνεται αρμονικά στο φυσικό περιβάλλον και προσφέρει μια ολοκληρωμένη εμπειρία στον επισκέπτη. Στο επίκεντρο της συγκεκριμένης μελέτης τίθεται το οινοποιείο του Porto Carras, το οποίο λειτουργεί ως μελέτη περίπτωσης και στοχασμού γύρω από τη σχέση της αρχιτεκτονικής με την παραγωγή, την πολυπρογραμματικότητα και την σύνδεση του κτιρίου με το έδαφος. Μέσω επιτόπιας παρατήρησης και συνεντεύξεων, η πρωτογενής έρευνα, επιχειρεί να αποκαλύψει  τις σχεδιαστικές αρχές που διέπουν το κτίριο αναδεικνύοντας την ιδιαίτερη θέση του στο αρχιτεκτονικό τοπίο της ελληνικής οινικής παραγωγής. 

Μέσα από την έρευνα ανακύπτουν καίρια σχεδιαστικά ερωτήματα που αφορούν την κλίμακα και το οπτικό αποτύπωμα του κτιρίου στο αμπελουργικό τοπίο, πως η εμπειρία του επισκέπτη μεταφράζεται σε αρχιτεκτονική πράξη καθώς και το πως ορίζεται ο αρχιτεκτονικός χαρακτήρας μιας πολυλειτουργικής οινικής δομής που καλείται να φιλοξενήσει ταυτόχρονα παραγωγικές, πολιτιστικές και τουριστικές δραστηριότητες. Αυτά τα ερωτήματα θέτουν την βάση για τον  επαναπροσδιορισμό της σχέσης της ανάμεσα στην αρχιτεκτονική, το τοπίο και την συνολική οινική εμπειρία.