Στόχο της εργασίας αποτελεί η συγκριτική μελέτη υπόγειων και υπόσκαφων μικρών και μεγάλων συστημάτων κατοίκησης. Ως σημείο αναφοράς χρησιμοποιείται η μυρμηγκοφωλιά, της οποίας η κατασκευή συνιστά ένα βιολογικά προκαθορισμένο κατασκεύασμα. Παράλληλα, η ύπαρξη ανθρώπινης κατοίκησης, κάτω από τη γη ανά τους αιώνες, όπως για παράδειγμα συναντάται στην Καππαδοκία, κινεί το αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον. Προσπάθεια γίνεται να διερευνηθεί η εύρεση κοινών ή μη σημείων αναφοράς ανάμεσα στις δύο αυτές δομές (ανθρώπινες και ζωικές). Η έρευνα επικεντρώνεται στη χαρτογράφηση του δικτύου και τη συνδεσμολογία των υπόγειων θαλάμων αλλά και στις τυπολογίες που ακολουθούνται στην επίλυση αρχιτεκτονικών ζητημάτων, όπως η σημασία απόκρυψης των εισόδων και η χρήση συστημάτων αερισμού και θερμορύθμισης.