Ο Αριστοτέλης Ζάχος αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες αρχιτέκτονες του 20ου αιώνα. Υπήρξε δεσπόζουσα μορφή της αρχιτεκτονικής της περιόδου του Μεσοπολέμου και θεμελιωτής των αρχών της νεωτερικότητας και του μοντέρνου στην τουρκοκρατούμενη ακόμα Ελλάδα που αναζητούσε την εθνική της ταυτότητα.

Γεννήθηκε στην Καστοριά το 1871. Ήταν ο τρίτος από τους πέντε γιους του δασκάλου και εμπόρου Αθανασίου Ζάχου από τη Σιάτιστα. Η οικογένεια Ζάχου ήταν εύπορη, καθώς από τον 18ο αιώνα ακόμη ασχολούνταν με το γουνεμπόριο. Επίσης, είχαν έντονη κοινωνική και πατριωτική δράση στη Μακεδονία και στον Βόλο.

Ο Αριστοτέλης Ζάχος τελείωσε το γυμνάσιο στο Μοναστήρι της Μακεδονίας και από νωρίς έδειξε την κλίση του στην αρχιτεκτονική. Σπούδασε στα τρία σημαντικότερα πολυτεχνεία της Γερμανίας, του Μονάχου, της Στουτγάρδης και της Καρλσρούης μαθαίνοντας τα νέα ρεύματα της τέχνης, όπως ήταν το Jugendstil. Διέκοψε τις σπουδές του για να επιστρέψει στην Ελλάδα και να πολεμήσει στον Ατυχή πόλεμο του 1897 γευόμενος τον Εθνικό Διχασμό. Όντας ακόμη φοιτητής εργάστηκε στο γραφείο του θεωρητικού και αρχαιογνώστη αρχιτέκτονα Josef Durm σχεδιάζοντας σημαντικά δημόσια κτίρια στη Γερμανία.

Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα δυσκολεύεται να εργαστεί καθώς οι συμμετοχές του σε αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς έχουν έντονα χαρακτηριστικά από νέα ρεύματα της Ευρώπης. Παρόλο που βραβεύεται στην Ευρώπη τα έργα του δεν υλοποιούνται είτε καθόλου, είτε τροποποιημένα της αρχικής τους σύνθεσης, καθώς δεν γίνονται εύκολα αποδεκτά στην συντηρητική αρχιτεκτονική του ελλαδικού χώρου.

Ταξιδεύοντας σε όλη την ελεύθερη και υπόδουλη Ελλάδα αναζητά και αποτυπώνει με σκίτσα και φωτογραφίες την γνήσια ελληνική λαϊκή αρχιτεκτονική, την οποία, αφού αφομοιώνει, την προσαρμόζει στην σύγχρονη πραγματικότητα συνδυάζοντάς την με τα νέα ρεύματα που έχει φέρει από την Δύση, πραγματοποιώντας πολλά σημαντικά έργα μέχρι τον θάνατό του το 1939.

 Η παρούσα ερευνητική εργασία παρουσιάζει με συντομία το σπουδαίο αρχιτεκτονικό έργο του Αριστοτέλη Ζάχου και κυρίως τα εκκλησιαστικά κτίρια που εντοπίζονται στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο και ιδιαίτερα στην πόλη του Βόλου. Σκοπός της έρευνας είναι η ανάδειξη του έργου του και της εξέλιξης της αρχιτεκτονικής του γλώσσας που τον καθιέρωσαν ως τον σημαντικότερο πρόδρομο του ελληνοκεντρικού μοντερνισμού.