Η σύγχρονη μεταβιομηχανική πόλη εξελίσσεται διαρκώς, επηρεαζόμενη από κοινωνικές, οικονομικές και πολιτισμικές συνθήκες. Η αστικοποίηση και ο αστικός εξευγενισμός έχουν επιφέρει σημαντικές αλλαγές, επηρεάζοντας την κατοικία και την κοινωνική σύνθεση των πόλεων. Η αυξημένη ζήτηση για στέγη, λόγω εσωτερικής και εξωτερικής μετανάστευσης, σε συνδυασμό με την τουριστικοποίηση, έχει περιορίσει την προσβασιμότητα στις κατοικίες. Οι βραχυχρόνιες μισθώσεις αφαιρούν ακίνητα από την αγορά μακροχρόνιας μίσθωσης, αυξάνοντας τις τιμές και δυσκολεύοντας την εγκατάσταση φοιτητών, (νέων) εργαζομένων και χαμηλόμισθων.

 Η έλλειψη διαθέσιμης στέγης και η άνοδος του κόστους ζωής, αναγκάζουν πολλούς κατοίκους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Παράλληλα, οι αλλαγές στις χρήσεις γης και στις παρεχόμενες υπηρεσίες διαταράσσουν τον κοινωνικό ιστό. Παρόλο που τα κέντρα των πόλεων διαθέτουν ανεκμετάλλευτο οικιστικό απόθεμα, οι τιμές και οι νέες χρήσεις τα καθιστούν απρόσιτα.

 Η παρούσα διπλωματική εργασία επικεντρώνεται στις προσφυγικές κατοικίες του Δήμου Καισαριανής στην Αθήνα. Στόχος είναι η ανάλυση και η αξιολόγησή τους, προκειμένου να διερευνηθούν τρόποι διατήρησης της σύνδεσής τους με τον αστικό ιστό. Χωρίς να επηρεάζεται ο υπάρχων τρόπος ζωής των κατοίκων, προτείνονται παρεμβάσεις σε ανοιχτούς και αδρανείς χώρους, όπως τα κενά δώματα και οι δημόσιοι χώροι, ώστε να προσφέρουν επιπλέον υπηρεσίες και να διευκολύνουν τη συνύπαρξη νέων και παλαιών κατοίκων.

Λέξεις κλειδιά: κοινωνική κατοικία, αστική ανάπλαση, κατοίκηση σε δώματα, αναδιάρθρωση αστικού χώρου, νέα σενάρια κατοίκησης