Η παρούσα διπλωματική εργασία παρουσιάζει μια ολοκληρωμένη αρχιτεκτονική πρόταση για τον σχεδιασμό ενός σύγχρονου συγκροτήματος φοιτητικών εστιών στο κέντρο των Τρικάλων, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Ανταποκρινόμενο στην οξυμένη στεγαστική κρίση και στη σοβαρή έλλειψη υποδομών φοιτητικής μέριμνας στην περιοχή, το έργο στοχεύει στη δημιουργία μιας ενεργής και συμπεριληπτικής ακαδημαϊκής κοινότητας. Το οικόπεδο, συνολικού εμβαδού 15.144 τ.μ., χωροθετείται στρατηγικά ακριβώς πίσω από τις εγκαταστάσεις της Σχολής Μονίμων Υπαξιωματικών (Σ.Μ.Υ.). Η επιλογή αυτή επιδιώκει τη χωρική και κοινωνική ενσωμάτωση των φοιτητών στον αστικό ιστό, υποστηρίζοντας την τοπική κοινωνία και δημιουργώντας ένα ισχυρό κίνητρο για την προσέλκυση νέων πανεπιστημιακών τμημάτων στην πόλη.

 Κεντρικό άξονα της αρχιτεκτονικής σύνθεσης αποτελεί η ογκοπλαστική διάταξη σε σχήμα «Π», η οποία οργανώνει την αυστηρή γεωμετρία του κτηρίου γύρω από μια ευρύχωρη, προστατευμένη κεντρική αυλή. Το σχήμα αυτό λειτουργεί ως ένα χωρικό «φίλτρο», επιτρέποντας την ομαλή μετάβαση από τον δυναμικό δημόσιο χώρο στον ήσυχο, ιδιωτικό χώρο κατοίκησης. Το ισόγειο λειτουργεί ως ο κοινωνικός πυρήνας του συγκροτήματος, παραλαμβάνοντας αποκλειστικά κοινόχρηστες χρήσεις υψηλών προδιαγραφών (εστιατόριο, βιβλιοθήκη, γυμναστήριο, ιατρεία), οι οποίες ανοίγονται άμεσα προς την εσωτερική πλατεία. Στους τέσσερις ανώτερους ορόφους αναπτύσσεται η ιδιωτική ζώνη, προσφέροντας ποιοτικούς χώρους διαβίωσης σε 237 φοιτητές. Η καθολική προσβασιμότητα αποτελεί θεμελιώδη αρχή του σχεδιασμού, εξασφαλίζοντας ανεμπόδιστη κίνηση παντού και ενσωματώνοντας τέσσερα πλήρως εξοπλισμένα δωμάτια για άτομα με αναπηρία (ΑΜΕΑ) αποκλειστικά στους χαμηλότερους ορόφους (Α' και Β') για λόγους ασφαλείας και άμεσης πρόσβασης.

 Κατασκευαστικά και μορφολογικά, το κτήριο αναδεικνύει την ειλικρίνεια των υλικών του. Αντλώντας διδάγματα από τις πρόσφατες καταστροφικές πλημμύρες στον θεσσαλικό κάμπο το 2023, ο σχεδιασμός προτάσσει την κλιματική ανθεκτικότητα. Η κατασκευή ανυψώνεται στο επίπεδο του +1.02 μ., ενώ αποκλείεται παντελώς η δημιουργία υπογείων, επιτρέποντας στο ισόγειο να λειτουργήσει δυνητικά ως ασφαλές καταφύγιο για την πόλη σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης. Ο ορθολογικός αρχιτεκτονικός σχεδιασμός ολοκληρώνεται με τη στρατηγική επιλογή του νοτιοανατολικού προσανατολισμού που εξασφαλίζει διαμπερή αερισμό και μέγιστο φυσικό φωτισμό, ενώ η προσθήκη εκτατικών πράσινων δωμάτων λειτουργεί επικουρικά ως παθητικός βιοκλιματικός μηχανισμός μόνωσης. Συνολικά, η εργασία παραδίδει ένα στιβαρό αρχιτεκτονικό έργο, σχεδιασμένο με κοινωνική ενσυναίσθηση και βαθιά κατανόηση του τόπου.

Λέξεις κλειδιά: Κοινότητα, Συμπερίληψη, Εκπαιδευτική αναβάθμιση, Αστική ανθεκτικότητα, Κεντρική αυλή