Η παρούσα διπλωματική εργασία ασχολείται με το σχεδιασμό της «αλάνας», μιας παραθαλάσσιας έκτασης στη Νέα Ηρακλείτσα Καβάλας και στοχεύει στην ανάδειξη της ταυτότητας της περιοχής λαμβάνοντας υπόψη της ανάγκες του μόνιμου και του εποχικού πληθυσμού.

 Πώς μπορεί ένας αδόμητο οικόπεδο να μετατραπεί σε έναν πυρήνα δραστηριοτήτων που να απευθύνεται ταυτόχρονα στους κατοίκους και τους επισκέπτες; Πώς μπορεί να ανταποκριθεί στις έντονες εποχικές μεταβολές που χαρακτηρίζουν τους τουριστικούς οικισμούς, οι οποίοι κατά τους θερινούς μήνες παρουσιάζουν σημαντική πληθυσμιακή αύξηση, ενώ τον χειμώνα υπολειτουργούν; Τα ερωτήματα αυτά απασχολούν πολλές παράκτιες περιοχές της Ελλάδας, των οποίων η ανάπτυξη βασίζεται στον τουρισμό και στα ιδιαίτερα φυσικά τους τοπία.

 Η παρούσα πρόταση επιχειρεί να προσεγγίσει το ζήτημα μέσω του σχεδιασμού ενός πολυλειτουργικού δημοσίου χώρου που συνδυάζει την τοπική αγορά και καλλιέργεια, την εστίαση, τις υπαίθριες δραστηριότητες και την άθληση. Παράλληλα, μέσω του χαμηλού ποσοστού δόμησης, διατηρείται ο ανοιχτός χαρακτήρας της «αλάνας», όπως είναι γνωστή από τους κατοίκους, ενώ παράλληλα προβλέπεται η δυνατότητα μελλοντικής ανάπτυξης πρόσθετων δομών, εφόσον αυτές προκύψουν από τις ανάγκες της κοινότητας.

 Μέσα από την ενίσχυση της σχέσης μεταξύ κατοίκων, επισκεπτών και φυσικού περιβάλλοντος, το έργο επιδιώκει να συμβάλει στη βιώσιμη ανάπτυξη της Νέας Ηρακλείτσας και στην ενεργοποίηση της περιοχής καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.

Λέξεις κλειδιά: Αρχιτεκτονική τοπίου, Εποχικότητα, Δημόσιες χρήσεις, Ημιυπαίθριες δομές, Τοπική ταυτότητα