Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά την επανάχρηση των Καπναποθηκών Αδαμόπουλου στον Βόλο και επιδιώκει τη μετατροπή τους σε συγκρότημα φοιτητικής κατοίκησης. Το θέμα προσεγγίζει την ανάγκη αξιοποίησης των ανενεργών βιομηχανικών κελυφών και ταυτόχρονα την έλλειψη φοιτητικών εστιών στην πόλη. Η πρόταση βασίζεται στη διατήρηση της βιομηχανικής ταυτότητας του συγκροτήματος και στην ένταξη νέων αρχιτεκτονικών στοιχείων που υποστηρίζουν τη σύγχρονη κατοίκηση. Το συγκρότημα κτιρίων οργανώνεται ως μία ενιαία φοιτητική υποδομή με τα κτίρια να φιλοξενούν χώρους κατοίκησης αλλά και συλλογικές και υποστηρικτικές χρήσεις. Βασική στρατηγική της επέμβασης αποτελεί η σχέση ανάμεσα στη διατήρηση, τη διάνοιξη και την προσθήκη. Οι αλλαγές δεν επιχειρούν να μιμηθούν την παλιά ταυτότητα του κελύφους αλλά να το αναβιώσουν. Στόχος της εργασίας είναι η δημιουργία ενός μοντέλου φοιτητικής κατοίκησης που δεν περιορίζεται στο δωμάτιο, αλλά αναπτύσσεται μέσα από κοινόχρηστους χώρους, διαδρομές, αυλές και ταράτσες. Η επανάχρηση των Καπναποθηκών Αδαμόπουλου προτείνεται έτσι ως μια πράξη συνέχειας ανάμεσα στη βιομηχανική ιστορία του Βόλου και στις σημερινές ανάγκες της φοιτητικής ζωής.

Λέξεις κλειδιά: Επανάχρηση, βιομηχανικό κέλυφος, φοιτητική κατοίκηση, βιομηχανική κληρονομιά, αρχιτεκτονική προσθήκη