Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται το ιστορικό, αστικό και τοπιακό παλίμψηστο του Ιλισσού ποταμού, ενός φυσικού στοιχείου που υπήρξε καθοριστικό για τη συγκρότηση της Αθήνας, αλλά σταδιακά καλύφθηκε, εγκιβωτίστηκε και απομακρύνθηκε από την καθημερινή εμπειρία της πόλης. Μέσα από τη μελέτη των περιοχών όπου διατηρούνται ή εντοπίζονται ίχνη της παλιάς και της σημερινής του παρουσίας, η εργασία εστιάζει στην ανοιχτή εγκιβωτισμένη κοίτη του Ιλισσού στην περιοχή Καλλιθέας – Μοσχάτου. Η πρόταση αφορά τον ριζικό επανασχεδιασμό της μίας όχθης και της υφιστάμενης παρόχθιας διαμόρφωσης, με στόχο την επανασύνδεση του κατοίκου με το νερό και την ανάδειξη της μνήμης του ποταμού. Ο σχεδιασμός οργανώνεται μέσα από διαδοχικά επίπεδα καθόδου, τα οποία οδηγούν σταδιακά τον επισκέπτη πιο κοντά στην κοίτη, δημιουργώντας μια σωματική και βιωματική σχέση με τον Ιλισσό. Γέφυρες με χρήσεις, μικρές πλατφόρμες, καθιστικά και χώροι στάσης λειτουργούν ως ενδιάμεσοι τόποι προσέγγισης του νερού. Κεντρικό στοιχείο της πρότασης αποτελεί η διαχείριση του κύκλου του νερού. Το βρόχινο νερό συλλέγεται από την κοίτη και το πάρκο, φιλτράρεται μέσω κήπων βροχής και αποθηκεύεται σε υπόγειες δεξαμενές, ώστε να αξιοποιείται σε ξηρές περιόδους ή σε διάφορες άλλες χρήσεις του πάρκου όπως στα σιντριβάνια. Με αυτόν τον τρόπο ενισχύεται το μικρόκλιμα, επανέρχεται η αίσθηση του υδάτινου τοπίου και ο Ιλισσός αποκτά ξανά ενεργό ρόλο στον δημόσιο αθηναικό χώρο. Το νέο πάρκο διατηρεί ίχνη του προηγούμενου σχεδιασμού, όπως παιδικές χαρές και βασικές χρήσεις αναψυχής, ενσωματώνοντας παράλληλα νέες λειτουργίες: υδροβιότοπο, λεβαντό-κηπους, δημοτικό παρκινγκ ποδηλάτων, αμφιθέατρα, γήπεδα, σιντριβάνια, χώρους σκίασης, αναψυκτήριο, καντίνα, WC και περιοχές χαλάρωσης. Έτσι, το παλίμψηστο εκφράζεται τόσο χωρικά όσο και νοηματικά, μέσα από τη συνύπαρξη μνήμης, νερού και σύγχρονης αστικής ζωής.

Λέξεις κλειδιά: Γραμμικό Πάρκο, Διαχείριση Ομβρίων Υδάτων, Αστική Διαστρωμάτωση, Βιοκλιματικός Σχεδιασμός, Προσβασιμότητα