Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τις δυνατότητες επανάχρησης του βιομηχανικού συγκροτήματος των Μύλων Αλλατίνη στη Θεσσαλονίκη, με στόχο τη μετατροπή του σε ενεργό πυρήνα πολιτιστικής παραγωγής και κοινωνικής αλληλεπίδρασης. Εστιάζοντας στις αρχές του συμμετοχικού σχεδιασμού, η μελέτη εξετάζει πώς η ενεργή εμπλοκή της τοπικής κοινότητας και των πολιτιστικών φορέων μπορεί να αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα για την επιτυχή αναζωογόνηση ενός ιστορικού, εγκαταλελειμμένου τοπίου. Το θεωρητικό πλαίσιο στηρίζεται στη σύνδεση της βιομηχανικής κληρονομιάς με τις διαδικασίες συλλογικού σχεδιασμού και πολιτιστικής ανάπλασης. Η μεθοδολογία βασίζεται σε ποιοτικές τεχνικές έρευνας συνεντεύξεις, εργαστήρια και διαλόγους με πολιτιστικούς οργανισμούς, εκπαιδευτικά ιδρύματα και δημιουργικά δίκτυα της πόλης- με σκοπό την καταγραφή των πραγματικών χωρικών αναγκών και προτεραιοτήτων τους. Η προτεινόμενη στρατηγική επανάχρησης επιδιώκει τη δημιουργία ενός πολυλειτουργικού συνόλου πολιτιστικών υποδομών εντός του συγκροτήματος, ικανών να ενισχύσουν τον τοπικό πολιτιστικό ιστό και να επανασυνδέσουν την κοινότητα με έναν ιστορικό τόπο που παρέμενε αδρανής επί δεκαετίες. Συνολικά, η εργασία αναδεικνύει τη σημασία της συμμετοχικής διαδικασίας ως εργαλείου για τη βιώσιμη επανάχρηση της βιομηχανικής κληρονομιάς, υπογραμμίζοντας ότι ο σχεδιασμός αποκτά ουσιαστικό κοινωνικό αποτύπωμα μόνο όταν εδράζεται στις ανάγκες και τη συλλογική βούληση των πολιτών.

Λέξεις κλειδιά: Συμμετοχικότητα, Πάρκα, Βιωσιμότητα, Δράση, Κοινότητα