Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τη σχέση μεταξύ σώματος, υλικότητας και αρχιτεκτονικού χώρου μέσα από τη μελέτη της αναδίπλωσης ως μορφογενετικού και κατασκευαστικού μηχανισμού. Αφετηρία της έρευνας αποτελεί η Tunica Dalmatica, ένα ιστορικό ένδυμα του οποίου η γεωμετρία, η ευκαμψία και η δυνατότητα μετασχηματισμού προσφέρουν ένα ενδιαφέρον πρότυπο για τη μετάβαση από την κλίμακα του σώματος στην κλίμακα της αρχιτεκτονικής. Μέσα από τη διαδικασία ανάλυσης, αποδόμησης και επανασύνθεσης των πτυχωτών γεωμετριών, αναπτύσσεται μια σχεδιαστική μεθοδολογία που συνδυάζει υπολογιστικό σχεδιασμό, φυσική πρωτοτυποποίηση και περιβαλλοντική προσαρμοστικότητα.

 Η εργασία εντάσσεται στο ευρύτερο πεδίο της προσαρμοστικής αρχιτεκτονικής και των deployable systems, εξετάζοντας τον τρόπο με τον οποίο οι αρχές του origami μπορούν να συμβάλουν στη δημιουργία ελαφριών, αναστρέψιμων και περιβαλλοντικά ενεργών κατασκευών. Ως πεδίο εφαρμογής επιλέγεται ο αρχαιολογικός χώρος του Δίου, ένας τόπος με έντονη ιστορική, πολιτιστική και περιβαλλοντική ταυτότητα, όπου η αρχιτεκτονική πρόταση επιχειρεί να ενεργοποιήσει τη σχέση μεταξύ τοπίου, κίνησης και συλλογικής εμπειρίας.

 Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη δυνατότητα μετάβασης από την κλίμακα του σώματος στην αρχιτεκτονική κλίμακα μέσω της αναδίπλωσης και των συστημάτων origami. Ως αφετηρία επιλέγεται η Tunica Dalmatica, η οποία αντιμετωπίζεται ως ένα πρωτογενές χωρικό μοντέλο ικανό να μεταφέρει ιδιότητες όπως η ευκαμψία, η κινητικότητα, η αναδίπλωση και η προσαρμοστικότητα στην αρχιτεκτονική σύνθεση.

 Η έρευνα βασίζεται στη μελέτη προηγούμενων παραδειγμάτων προσαρμοστικής αρχιτεκτονικής και στην ανάλυση βασικών origami patterns, όπως τα Yoshimura, Miura-Ori και Pleat Fold systems. Μέσα από υπολογιστικά εργαλεία παραμετρικού σχεδιασμού και προσομοίωσης αναπτύσσεται το συνθετικό σύστημα MoRRY, ένα recombinant origami framework που συνδυάζει διαφορετικές γεωμετρικές λογικές με στόχο τη δημιουργία μετασχηματιζόμενων και περιβαλλοντικά ενεργών δομών.

 Η εφαρμογή της πρότασης πραγματοποιείται στον αρχαιολογικό χώρο του Δίου, όπου σχεδιάζεται ένα δίκτυο ελαφριών deployable pavilions που ανταποκρίνονται στις ιδιαίτερες κλιματικές και χωρικές συνθήκες του τοπίου. Η κατασκευαστική στρατηγική βασίζεται σε αρθρωτά ξύλινα στοιχεία, υφασμάτινες μεμβράνες και τρισδιάστατα εκτυπωμένους συνδέσμους, ενώ η διαδικασία σχεδιασμού συνδυάζει ψηφιακή μορφογένεση, φυσική πρωτοτυποποίηση και περιβαλλοντική αξιολόγηση.

 Η εργασία προτείνει μια προσέγγιση όπου η γεωμετρία, η υλικότητα, η κατασκευή και η περιβαλλοντική απόδοση λειτουργούν ως αλληλένδετα συστήματα, επαναπροσδιορίζοντας το αρχιτεκτονικό κέλυφος ως ένα δυναμικό και προσαρμοστικό πεδίο σχέσεων.

Λέξεις Κλειδιά

Origami Architecture, Αναδιπλούμενες Δομές, Παραμετρική Μορφογένεση, Κλιματικά Προσαρμοζόμενα Συστήματα Αρχαιολογικό Τοπίο