Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά την ανασύνθεση και επανοικειοποίηση της Πεδιάδας του Μόρνου, ενός αγροτικού, δελταϊκού τοπίου στη Φωκίδα, το οποίο βρίσκεται σήμερα σε μια ενδιάμεση κατάσταση ανάμεσα στην παραγωγική μνήμη, την οικολογική αξία και την εγκατάλειψη. Η περιοχή, που στο παρελθόν συγκροτούσε έναν έντονα καλλιεργούμενο κάμπο, έχει υποστεί σημαντικούς χωρικούς, υδρολογικούς και κοινωνικούς μετασχηματισμούς. Η κατασκευή των αναχωμάτων, η λειτουργία του φράγματος του Μόρνου και το ημιτελές έργο του αναδασμού τάραξαν τη σχέση του τόπου με το νερό, την καλλιέργεια και την καθημερινή ζωή των κατοίκων.

 Μέσα από την ιστορική και χωρική ανάγνωση της πεδιάδας, η εργασία αντιμετωπίζει τα υφιστάμενα ίχνη όχι ως υπολείμματα αποτυχίας, αλλά ως αφετηρίες σχεδιασμού. Τα αναχώματα, οι χαράξεις του αναδασμού, τα ανενεργά αρδευτικά συστήματα, οι υγρές ζώνες, οι ημιενεργές καλλιέργειες και η προστατευόμενη οικολογική ταυτότητα της περιοχής συγκροτούν ένα σύνθετο τοπίο σε εκκρεμότητα. Η πρόταση επιχειρεί να μετατρέψει αυτή την πρόκληση σε δυνατότητα εισάγοντας νέες μορφές παραγωγής, συλλογικής χρήσης, περιβαλλοντικής εκπαίδευσης και ήπιας περιπλάνησης.

 Κεντρικό συνθετικό εργαλείο αποτελεί η διαδρομή «δέω», μια οργανική πορεία πεζών και ποδηλάτων που λειτουργεί ως γραμμικός σύνδεσμος ανάμεσα σε τρεις βασικούς κόμβους της πρότασης. Η διαδρομή δεν οργανώνει μόνο την κίνηση, αλλά παράγει σχέσεις ανάμεσα στον άνθρωπο, τη γη, το νερό και το οικοσύστημα. Κατά μήκος της μετασχηματίζεται σε γέφυρα, υπερυψωμένο πέρασμα, χώρο στάσης, υπαίθριο αμφιθέατρο και πύργο παρατήρησης, μετατρέποντας την περιπλάνηση σε βιωματική εμπειρία του τοπίου.

 Η πρώτη παρέμβαση, ο Παραγωγικός Αγρός και το Κέντρο Συλλογικής Κατοίκισης, επαναφέρει την καλλιέργεια ως συλλογική πρακτική φροντίδας, κατοίκησης και αγροτουριστικής εμπειρίας. Η δεύτερη, ο Κοινός Τόπος Περιβαλλοντικής Γνώσης και Κοινότητας, συγκροτεί έναν πυρήνα ενημέρωσης, συνεταιριστικής οργάνωσης και φυσικής δόμησης γύρω από μια νέα υδάτινη συνθήκη. Η τρίτη, ο Πειραματικός Αγρός και ο Δακτύλιος Αγροτικής Έρευνας και Πειραματισμού, εισάγει έναν χώρο δοκιμών, εκπαίδευσης και μελέτης γύρω από το έδαφος, το νερό και τις νέες αγροοικολογικές πρακτικές.

 Συνολικά, η εργασία προτείνει ένα νέο κοινό παραγωγικό τοπίο, όπου η αρχιτεκτονική δεν επιβάλλεται στη γη, αλλά λειτουργεί ως μηχανισμός φροντίδας, ενεργοποίησης και συλλογικής επανασύνδεσης. Η Πεδιάδα του Μόρνου επανερμηνεύεται ως τόπος γνώσης, καλλιέργειας, οικολογίας, κοινότητας και περιπλάνησης.

5 Λέξεις Κλειδιά:Επανοικειοποίηση της υπαίθρου, Παραγωγική επανενεργοποίηση, Τοπίο σε εκκρεμότητα, Συλλογικότητα, Οικολογία