Η σχέση μεταξύ γυναικών και κατοικίας στην Ελλάδα έχει υποστεί σημαντικές μεταμορφώσεις από τις αρχές του 20ού αιώνα έως σήμερα, επηρεασμένη από κοινωνικοοικονομικές αλλαγές, εξελισσόμενες έμφυλες νόρμες και μεταβαλλόμενες αρχιτεκτονικές πρακτικές. Η παρούσα μελέτη διερευνά τις έμφυλες δυναμικές του χώρου και της στέγασης, εξετάζοντας πώς ιστορικά γεγονότα, πολιτικές μεταρρυθμίσεις και πολιτισμικές αλλαγές έχουν διαμορφώσει τους ρόλους των γυναικών τόσο στην οικιακή όσο και στη δημόσια σφαίρα. Στηριζόμενη στη φεμινιστική θεωρία και την αρχιτεκτονική ανάλυση, εξετάζει πώς οι πολιτικές στέγασης και τα αρχιτεκτονικά σχέδια όχι μόνο αντανακλούν τις ανισότητες των φύλων αλλά, σε πολλές περιπτώσεις, λειτουργούν και ως μέσο ενδυνάμωσης και αντίστασης. Μέσα από την ανάλυση βασικών ιστορικών περιόδων και μελετών περιπτώσεων, η έρευνα αναδεικνύει την αλληλεπίδραση μεταξύ των βιωμένων εμπειριών των γυναικών και των χωρικών δυναμικών. Τα ευρήματα τονίζουν την επιτακτική ανάγκη για σχεδιαστικές προσεγγίσεις που προάγουν την ισότητα και τη δικαιοσύνη, διαμορφώνοντας περιβάλλοντα που ανταποκρίνονται στις έμφυλες ανάγκες στη σύγχρονη Ελλάδα.