Η έρευνά μου θα επικεντρωθεί στην εξερεύνηση της σύνδεσης των μαθηματικών με την αρχιτεκτονική μέσω δύο μεθόδων σχεδιασμού, οι οποίες αντιπροσωπεύουν δύο διαφορετικές σχολές σκέψης και χρονικές περιόδους. Η πρώτη μέθοδος αφορά τη Χρυσή Τομή και τις αναλογίες που διαχέονται από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή, με ιδιαίτερη έμφαση στο έργο του Le Corbusier. Η δεύτερη μέθοδος αναφέρεται στον αλγοριθμικό σχεδιασμό, με την κυριότερη αναφορά στο έργο της Zaha Hadid. Στην πρώτη περίπτωση, το έργο του Le Corbusier βασίζεται στην εφαρμογή της Χρυσής Τομής και των αναλογιών μέσω του συστήματος Modulor, το οποίο επιδιώκει να συνδέσει τις διαστάσεις του ανθρώπινου σώματος με την αρχιτεκτονική αρμονία, αποδίδοντας στον σχεδιασμό μια φυσική, οργανική ισορροπία. Το Unité d'Habitation, ως χαρακτηριστικό παράδειγμα της αρχιτεκτονικής του μοντερνισμού, εφαρμόζει μαθηματικούς κανόνες που απορρέουν από την αναλογία και τη γεωμετρική ισορροπία, εξασφαλίζοντας έτσι τη λειτουργικότητα και την αισθητική αρτιότητα των χώρων του.

Αντιθέτως, το Heydar Aliyev Center της Zaha Hadid αντιπροσωπεύει μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση στη σχέση μαθηματικών και αρχιτεκτονικής, όπου ο αλγοριθμικός σχεδιασμός επιτρέπει την ανάπτυξη ρευστών, δυναμικών μορφών που δεν ακολουθούν τις παραδοσιακές γεωμετρικές αναλογίες. Μέσω της χρήσης παραμετρικών εργαλείων, όπως το Grasshopper, οι μορφές του κτιρίου δεν προκύπτουν απλώς από αυστηρές μαθηματικές σχέσεις, αλλά από αλγοριθμικές διαδικασίες που συνδυάζουν τη λογική του υπολογιστή με τις εκφραστικές δυνατότητες του σχεδίου. Έτσι, δημιουργείται ένας οργανικός και φουτουριστικός χώρος που αντανακλά τις σύγχρονες απαιτήσεις του αρχιτεκτονικού πεδίου. Η συγκεκριμένη προσέγγιση αντικατοπτρίζει τη μετάβαση από τις σταθερές μαθηματικές αναλογίες του μοντερνισμού, όπως εκείνες του Le Corbusier, στη ρευστότητα και την πολυπλοκότητα που προσφέρει ο αλγοριθμικός σχεδιασμός της Zaha Hadid.

Η έρευνά μου θα διερευνήσει αυτή τη μετάβαση, αναλύοντας τη μετάβαση από τις παραδοσιακές, μαθηματικά καθοδηγούμενες αναλογίες σε έναν δυναμικό, υπολογιστικά καθοδηγούμενο σχεδιασμό, και θα εξετάσει πώς αυτές οι δύο προσεγγίσεις διαμορφώνουν και καθορίζουν την αρχιτεκτονική του μέλλοντος.