Η παρούσα εργασία ερευνά την εξέλιξη του μουσειακού φωτισμού, από την αποκλειστική χρήση του φυσικού φωτός για την ανάδειξη των μουσειακών συλλογών, έως τις σύγχρονες σύνθετες πρακτικές φωτισμού των μουσειακών χώρων, φυσικού και τεχνητού, που στοχεύουν στη βέλτιστη ανάδειξη των εκθεμάτων, την προστασία τους, αλλά και λειτουργούν αλληλεπιδραστικά με τον επισκέπτη για την εξυπηρέτηση της μουσειολογικής αφήγησης και νοηματοδότησης. Σκοπός της εργασίας είναι η εξέταση όλων των παραγόντων που συμβάλλουν σε έναν επιτυχημένο στρατηγικό σχεδιασμό εκθεσιακού φωτισμού. Μέσω της διερεύνησης των εργαλείων και τεχνικών φωτισμού που βρίσκονται στην υπηρεσία του μελετητή φωτισμού και της ανάλυσης των κανόνων που διέπουν την οπτική αντίληψη, επιχειρείται η βαθύτερη κατανόηση του ρόλου του σχεδιαστή φωτισμού Μουσείων, που καλείται να εξυπηρετήσει τις ανάγκες των σύγχρονων εκθεσιακών χώρων, να ικανοποιήσει αντικρουόμενα συμφέροντα, να επηρεάσει τη μουσειακή εμπειρία και να εξασφαλίσει τη βιωσιμότητα των Μουσείων προς χάριν των μελλοντικών γενεών. Τέλος, μέσω της παράθεσης σχετικών παραδειγμάτων, η παρούσα εργασία ρίχνει φως στην πολυπλοκότητα του μουσειακού φωτισμού, τη δυναμική του φύση, αλλά και τις απεριόριστες δυνατότητες και ευκαιρίες που αυτός προσφέρει.