Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τον ρόλο της αρχιτεκτονικής ως μέσου θεραπείας, μέσα από ένα θεραπευτικό συγκρότημα καλλιτεχνικής δημιουργίας στο νησί της Πάρου, το οποίο απευθύνεται σε άτομα που βιώνουν ήπιες ως μέτριες μορφές ψυχοκοινωνικής επιβάρυνσης, όπως είναι το χρόνιο στρες, η κατάθλιψη, οι μεταβατικές φάσεις ζωής αλλά και οι ήπιες εξαρτητικές ή καταναγκαστικές συμπεριφορές.

 Η θεραπεία αντιμετωπίζεται ως μια χωρική, κοινωνική και βιωματική διαδικασία, χωρίς ανάγκη ιατρικής πρακτικής, και επιτυγχάνεται ακολουθώντας το μοντέλο της θεραπευτικής κοινότητας, το οποίο στηρίζεται στην συμβίωση, την συλλογικότητα και την συμμετοχή.

Το συγκρότημα, λοιπόν, το οποίο είναι αφιερωμένο τόσο στην φροντίδα του ανθρώπου, όσο και του τόπου, ο οποίος τα τελευταία χρόνια πλήττεται από την αυξημένη τουριστική και οικοδομική δραστηριότητα, με σοβαρές συνέπειες στο φυσικό περιβάλλον, προσεγγίζει το νησί όχι μόνο ως γεωγραφική συνθήκη, αλλά και ως συμβολικό πλαίσιο απομόνωσης και επανασύνδεσης. Παράλληλα, στην διαδικασία της θεραπείας συμβάλλει τόσο η επαφή με την φυσικό περιβάλλον, όσο και η καλλιτεχνική δημιουργία μέσω των εργαστηρίων του συγκροτήματος.

 Η αρχιτεκτονική του σύνθεση οργανώνεται σε διασπασμένους όγκους χαμηλής κλίμακας, ενσωματώνοντας στοιχεία από την παραδοσιακή κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική, καθώς και τοπιολογικά  και κλιματικά δεδομένα του τόπου, όπως τα μελτέμια και ο φυσικός φωτισμός. Το συγκρότημα υποστηρίζει διαφορετικούς βαθμούς ιδιωτικότητας, καθώς η παρουσία του στεγάστρου το χωρίζει νοητά σε δύο βαθμούς ιδιωτικότητας.

 Συνεπώς, η πρόταση επιχειρεί να αναδείξει τον ρόλο της αρχιτεκτονικής ως εργαλείο φροντίδας, προτείνοντας ένα μη κλινικό περιβάλλον, το οποίο ενισχύει την ψυχική αποφόρτιση, την επανασύνδεση με τον τόπο και την συλλογική εμπειρία κατοίκισης, ενώ ταυτόχρονα πρότεινε ένα εναλλακτικό μοντέλο αρχιτεκτονικής παρέμβασης στην Πάρο.

Λέξεις Κλειδιά: κοινότητα, επαφή με την φύση, μελτέμια, κατοίκιση, διάσπαση όγκων