Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τον σχεδιασμό ενός συγκροτήματος κατοικιών στη Βαλέτα της Μάλτας, διερευνώντας πώς η σύγχρονη κατοίκηση μπορεί να επανερμηνεύσει τις βασικές αρχές της παραδοσιακής μάλτεζικης αρχιτεκτονικής. Η έρευνα εστιάζει όχι στη μορφολογική αναπαραγωγή της παράδοσης, αλλά στη μετάφραση της χωρικής της λογικής σε ένα σύγχρονο αστικό πλαίσιο, λαμβάνοντας υπόψη το μεσογειακό κλίμα, την υψηλή πυκνότητα και την έλλειψη ελεύθερων και πράσινων χώρων.

 Η πρόταση βασίζεται στην οργάνωση της κατοίκησης γύρω από εσωτερικές αυλές και αιθρία, τα οποία λειτουργούν ως χωρικοί και κοινωνικοί πυρήνες, εξασφαλίζοντας φυσικό φωτισμό, αερισμό και σαφείς μεταβάσεις μεταξύ δημόσιου, ημι-δημόσιου και ιδιωτικού χώρου. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στα ερκέρ, τα οποία επανερμηνεύονται ως σύγχρονα φίλτρα κατοίκησης, ρυθμίζοντας τη σχέση των κατοικιών με τον δρόμο και το αστικό τοπίο, καθώς και στις κυκλικές σκάλες, που αντιμετωπίζονται ως ενεργά αρχιτεκτονικά στοιχεία κίνησης και εμπειρίας.

 Παράλληλα, η πρόταση επεκτείνεται πέρα από το κτιριακό αντικείμενο, ενσωματώνοντας τον σχεδιασμό πάρκου και χώρων πρασίνου σε μια περιοχή που στερείται τέτοιων υποδομών. Το τοπίο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο μέρος της κατοίκησης και ως μέσο ενίσχυσης της κοινωνικής ζωής και του μικροκλίματος.

 Συνολικά, η εργασία προτείνει ένα σύγχρονο, συλλογικό και τοπικά ενταγμένο μοντέλο κατοίκησης, που επιχειρεί να γεφυρώσει την παράδοση με τις σημερινές κοινωνικές και περιβαλλοντικές ανάγκες, συμβάλλοντας στον διάλογο για τη μελλοντική κατοίκηση στη μεσογειακή πόλη.

Λέξεις κλειδιά:Μάλτα, μεσογειακή κατοίκηση, συλλογική κατοίκηση, αίθρια, ενσωμάτωση τοπίου