Το Nōdo είναι ένας μικρός, ευκίνητος κόμβος που πολλαπλασιάζεται και στήνεται στον αστικό ιστό, δημιουργώντας χώρο για όσους θέλουν να εκθέσουν τα δημιουργήματά τους, αναζητώντας ορατότητα και διάλογο. Η πρόταση αυτή πηγάζει από τη δική μου προσωπική εμπειρία στον χώρο των εκθέσεων, αλλά και από τις συζητήσεις με ανθρώπους που γνώρισα εκεί. Οι περισσότεροι βρίσκουν μια αφορμή μέσα από τη δημιουργία τους να εκφραστούν, αλλά όσα φτιάχνουν παραμένουν κλεισμένα σε ντουλάπια και αποθήκες, χωρίς να εκτίθενται στο κοινό, καθώς αυτό είναι πολύ δύσκολο σήμερα.

Αποφάσισα να σχεδιάσω έναν κόμβο ανοιχτό, όπου νέοι δημιουργοί και περαστικοί, έλκονται σε έναν πυρήνα, που συνεχώς αλλάζει και αναπτύσσεται. Η αρχιτεκτονική του βασίζεται στο ρεύμα Japandi, στο οποίο Ιαπωνία και Δανία συναντιούνται, με βασικά χαρακτηριστικά το ξύλο, το φως, το ύφασμα και τις διαφάνειες, που αφήνουν το βλέμμα να περιπλανηθεί, παράγοντας εμπειρίες. Υιοθετεί στην κατασκευή του την παραδοσιακή τεχνική ξυλοδεσίας, Kumiki, η οποία προάγει την εφήμερη, και με μηδενικό αποτύπωμα στην πόλη, δομή. Στο Nōdo η κάθε μέρα αλλά και η κάθε ώρα της, αλλάζει τον χώρο. Στην παρούσα διπλωματική εργασία γίνεται μια ξεχωριστή αναφορά στο παράδειγμα εφαρμογής του Nōdo στο κέντρο της πόλης της Αθήνας και συγκεκριμένα στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Εκεί που καθημερινά περνούν χιλιάδες κόσμου, αλλά κανείς δεν στέκεται να παρατηρήσει.

Η εφαρμογή του Nōdo στην πλατεία δημιουργεί έναν κοινωνικό και πολιτιστικό πυκνωτή, για συναντήσεις, συνέργειες και μικρές εκπλήξεις που μετατρέπουν το «πέρασμα» σε εμπειρία.

Αν κάτι μένει, είναι η αίσθηση ότι η πόλη μπορεί να είναι πιο ενδιαφέρουσα όταν της δίνεις έναν λόγο να σταματήσει να τρέχει.

Λέξεις Κλειδιά: Σχεδιασμός Μονάδας, Εκθεσιακό Περίπτερο, Ξυλοδεσιά, Εφήμερη Κατασκευή, Βιωσιμότητα