Το θέμα της διπλωματικής εργασίας πραγματεύεται την ανάπλαση ενός πρώην αιολικού πάρκου στο αγροτικό τοπίο του Καφηρέα, γνωστό και ως Κάβο Ντόρο, στην Νότια Εύβοια.

 Συγκεκριμένα, πρόκειται για μια ημί-ορεινή εδαφική έκταση, όπου μετά από αρκετά χρόνια εγκατάλειψης των ανενεργών μηχανών οι αρμόδιοι μάζεψαν τα βιομηχανικά απόβλητα των ανεμογεννητριών, εκτέλεσαν χωματουργικές εργασίες, αφήνοντας πίσω τους επιχωματωμένες πλατείες από αδρανή υλικά. Αναθεωρώντας τις αφηγήσεις και τα εργαλεία του σχεδιασμού, η συνθετική πρόταση επιδιώκει την αντιστροφή αυτού του βαθιά αρνητικού οικολογικού αποτυπώματος, με σκοπό την επανακατοίκιση του τοπίου από τον άνθρωπο και τα ζώα, καθώς και την επούλωση της φύσης, δημιουργώντας έναν Μετά-Βιομηχανικό Βοσκότοπο.

 Η προσέγγιση του σχεδιασμού αποτελεί μια διαδικασία σε συνεχή μεταβολή, δεν στοχεύει σε ένα τελικό, μόνιμο αποτέλεσμα, αλλά σε μια δυναμική σχέση με το χρόνο, τη φύση και τη φθορά. Δεν επιχειρείται τόσο η συνθετική τεκμηρίωση μιας κατασκευής όσο μια στρατηγική αποκατάστασης του τοπίου μέσω ενσώματων πειραματισμών, καθώς και η προσπάθεια συμβίωσης με τις τεχνολογικές υποδομές.

 H ερμηνεία της παρούσας διπλωματικής στην έννοια των συντροφικών ειδών (Donna Haraway) μας καλεί να εξετάσουμε τις μηχανές ως δυνητικούς συντρόφους στο περιβάλλον μας. Ακριβώς όπως οι άνθρωποι συνυπάρχουν με άλλα είδη και διαμορφώνουν σχέσεις αμοιβαίας επιρροής, η παρουσία των μηχανών στο τοπίο μπορεί να θεωρηθεί ως μια μορφή συντροφικότητας που διαμορφώνει τη δυναμική του οικοσυστήματος. Όχι στα πλαίσια ενός  “εταιρικού εξωραϊσμού”, αλλά στην πράξη φροντίδας και κριτικής επανένταξης των μηχανών στη συλλογική οικολογική ιστορία.

 Οι άνθρωποι, τα ζώα και οι μηχανές μοιραζόμαστε το ίδιο έδαφος, συνδιαμορφώνοντας τον Καφηρέα. Οι σχέσεις αυτές ίσως να μοιάζουν ρομαντικές ή εξιδανικευμένες∙ είναι περίπλοκες, αμοιβαίες, συχνά συγκρουσιακές, αλλά δημιουργούν γόνιμο έδαφος για το αρχιτεκτονικό “γίγνεσθαι” .

 Τέλος, το αποτέλεσμα της εργασίας προσπαθεί να μας υπενθυμίσει πως τα εργαλεία της αρχιτεκτονικής μπορούν να λειτουργήσουν όχι μόνο ως μέσα νέων τρόπων κατασκευής, αλλά ως άνοιγμα σε νέες, απρόβλεπτες μορφές ζωής.