Η παρούσα διπλωματική εργασία αποσκοπεί στη διερεύνηση της έννοιας των «δωματίων πανικού» σε διαφορετικές κλίμακες, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Στόχος είναι η κατανόηση της λειτουργίας τους όχι μόνο ως ιδιωτικών καταφυγίων, αλλά και ως δυναμικών χωρικών μορφών που μπορούν να ενταχθούν στον δημόσιο χώρο του σύγχρονου αστικού περιβάλλοντος. Η θεωρητική θεμελίωση της μελέτης αντλείται από το έργο Αστικός Εφιάλτης του Stephen Macek, καθώς και από παραδείγματα δυστοπικής αρχιτεκτονικής, όπως το συγκρότημα Cabrini-Green στο Σικάγο και το Bijlmermeer στο Άμστερνταμ, ενώ αξιοποιούνται επίσης οι κατοικιακές μελέτες του Peter Eisenman (House I, House II, House VI), ως αναφορές στη χωρική πειραματικότητα και τη διάρρηξη της τυπικής κατοικίας.

 Η ερευνητική διαδικασία αναπτύσσεται σε τρία στάδια. Στο πρώτο στάδιο πραγματοποιούνται συνεντεύξεις με άτομα που αντιμετωπίζουν διαταραχές πανικού, σε συνεργασία με ειδικό ψυχικής υγείας, με σκοπό την καταγραφή εμπειριών, την κατανόηση των ιδιαίτερων αναγκών τους και τη διαμόρφωση προσωποποιημένων χωρικών προτάσεων. Για λόγους δεοντολογίας, οι συνεντεύξεις παραμένουν ανώνυμες. Στο δεύτερο στάδιο συντάσσεται κατάλογος πέντε προτεινόμενων δωματίων, τα οποία αντλούν έμπνευση από το νερό και τον κήπο, αναγνωρίζοντας τα ως κατεξοχήν θεραπευτικά μέσα που ενισχύουν την αίσθηση ηρεμίας και ασφάλειας. Τέλος, στο τρίτο στάδιο, προτείνεται η ένταξη αυτών των δωματίων στον αστικό ιστό, με εφαρμογή στη Γοτθική Συνοικία της Βαρκελώνης. Εκεί, τα δωμάτια επανανοηματοδοτούνται ως χωρικές εστίες δροσισμού, προστασίας και ψυχικής ανακούφισης, συμβάλλοντας στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων και στη δημιουργία νέων μορφών δημόσιας φροντίδας.