Η διπλωματική εργασία διερευνά την αρχιτεκτονική και χωρική συνθήκη της δερματολογικής φροντίδας και προτείνει πρότυπες εγκαταστάσεις σφαιρικής δερματολογικής θεραπείας στην Κυπερούντα, στην Κύπρο.

 Η διερεύνηση αντλεί από την προσωπική εμπειρία του γράφοντα με τις θεραπευτικές προκλήσεις που αντιμετώπισε μετά τη διάγνωση αυτοάνοσης δερματικής πάθησης. Η συνεχής παρουσία, για περισσότερα από τρία χρόνια, σε δερματολογικές κλινικές, ειδικά στο πλαίσιο της Κύπρου, οδήγησε στο ερώτημα αν οι υπάρχουσες δημόσιες δομές υγείας είναι πραγματικά κατάλληλες για δερματολογικές παθήσεις και αν οι ανάγκες των ασθενών αντιμετωπίζονται με επάρκεια. Με οδηγό προσωπικά βιώματα και μελέτη της λειτουργίας των δημόσιων νοσοκομείων στην Κύπρο διαπιστώθηκε το σημαντικό κενό σε σύγχρονους χώρους δερματολογικής θεραπείας σε παγκύπριο επίπεδο. Εξετάστηκαν τα θετικά και αρνητικά εναλλακτικών τοποθεσιών και μεταξύ αυτών επιλέγηκε η περίπτωση της Κυπερούντας ως καταλληλότερη για την ανάπτυξη ενός πρότυπου κέντρου στο οποίο θα παρέχεται ολοκληρωμένη δερματολογική φροντίδα, όπου η ιατρική περίθαλψη θα πραγματοποιείται με τη συμβολή του φυσικού περιβάλλοντος της ορεινής αυτής περιοχής.

 Η αρχιτεκτονική πρόταση αντιμετωπίζει τόσο την έντονη μορφολογία του εδάφους, την γειτνίαση με υφιστάμενα ιστορικά κτίρια νοσοκομειακού χαρακτήρα, αλλά και τις υλικότητες στο ευρύτερο περιβάλλον προτείνοντας την κατανομή του προγράμματος σε τρία κτίρια: το Κτίριο της Δερματολογικής Κλινικής, μια Μονάδα Καλλιέργειας και Παραγωγής Βιολογικών Προϊόντων και ένα Κέντρο Ενημέρωσης με Εστία Επισκεπτών. Αυτά τα τρία κτίρια μαζί, και με το υφιστάμενο Νοσοκομείο, συμβάλλουν στην δημιουργία ενός ολικού πρότυπου κέντρου για την αντιμετώπιση των δερματολογικών παθήσεων με δυνατότητες ανάπτυξης εναλλακτικής θεραπείας. Η πρόταση αντιλαμβάνεται τη φροντίδα ως έννοια πέρα από τη στενή αντίληψη της ιατρικής θεραπείας και ως πρακτική που περιλαμβάνει την ενημέρωση, την πρόληψη και την ευαισθητοποίηση του κοινού. Παράλληλα, επιδιώκει την ανάδειξη του φυσικού περιβάλλοντος ως ενεργό παράγοντα στη φροντίδα των ασθενών καλλιεργώντας νέες συνδέσεις ανάμεσα στην αρχιτεκτονική και τη δημόσια υγεία.