Η παρούσα Διπλωματική Εργασία προτείνει τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό ενός Ερευνητικό Κέντρου Ιστορίας της Αρχιτεκτονικής, το οποίο επιδιώκει να ενσωματώσει σύγχρονες πρακτικές τεχνολογικής καινοτομίας σε ένα κτηριακό πλαίσιο αφιερωμένο στη μελέτη του παρελθόντος. Η βασική συνθετική πρόταση αφορά την ισορροπία ανάμεσα στην ιστορική μνήμη και τη σύγχρονη περιβαλλοντική απόδοση, μέσω ενός αρχιτεκτονικού λεξιλογίου που αξιοποιεί δυναμικές όψεις, παθητικά συστήματα και ευέλικτες χωρικές δομές.

 Η λειτουργική ταυτότητα του Ερευνητικού Κέντρου περιλαμβάνει αναγνωστήρια, βιβλιοθήκη, εργαστήρια έρευνας, γραφεία, αμφιθεατρικούς χώρους, και κοινόχρηστες περιοχές συνεργασίας. Η σύνθεση βασίστηκε στη χωρική διαστρωμάτωση των λειτουργιών, ώστε να εξασφαλίζεται η ομαλή ροή, η δυνατότητα ησυχίας στους χώρους μελέτης και ταυτόχρονα η συνάντηση και η ανταλλαγή στους δημόσιους πυρήνες.

 Κεντρικό στοιχείο της πρότασης αποτελεί η ενεργειακή στρατηγική του κελύφους. Στο κτήριο ενσωματώνεται ένα Δυναμικό Σύστημα Πρόσοψής, που λειτουργεί ως ένας ‘έξυπνος’ διαμεσολαβητής ανάμεσα στο εξωτερικό περιβάλλον και τις εσωτερικής συνθήκες και εντάσσεται οργανικά στον αρχιτεκτονικό λόγο του κτηρίου, λειτουργώντας ως μορφολογικό και τεχνολογικό εργαλείο.

 Η επιλογή του οπλισμένου σκυροδέματος ως κύριου κατασκευαστικού υλικού βασίστηκε στη φέρουσα ικανότητά του, στη θερμική αδράνεια και στην εγγενή μορφολογική του δυνατότητα να εκφράζει στιβαρότητα, μονιμότητα και σαφήνεια. Συμπληρωματικά, χρησιμοποιούνται υλικά υψηλής αντοχής και φυσικής υφής όπως η πέτρα, το ξύλο και θερμομονωτικές πλάκες που συνδιαλέγονται με το ιστορικό περιεχόμενο του προγράμματος.

 Η εργασία ολοκληρώνεται με τη σύνθεση ενός βιοκλιματικά σχεδιασμένου κτηρίου, προσαρμοσμένου στις περιβαλλοντολογικές συνθήκες της τοποθεσίας του. Τέλος, η πρόταση στοχεύει να αποτελέσει ένα παράδειγμα σύγχρονης αρχιτεκτονικής έρευνας το οποίο σέβεται την ιστορική επιστημονική γνώση που φιλοξενεί, ενώ ταυτόχρονα ανταποκρίνεται στις επιταγές της βιωσιμότητας του μέλλοντος.