Η διπλωματική μας εργασία πραγματεύεται τη δημιουργία ενός εκπαιδευτικού συγκροτήματος με χαρακτήρα κοινοτικό, που περιλαμβάνει εκτός από αίθουσες μάθησης και χώρους κατοίκησης, υποστηρίζοντας έτσι την ψυχοκοινωνική ενδυνάμωση και τη βιώσιμη διαβίωση. Μέσω της Ορθόδοξης Ιεραποστολής της Επισκοπής της Μπουκόμπα, πληροφορηθήκαμε για το οικόπεδο, την ανάγκη αλλά και την σημαντικότητα της ύπαρξης αυτού του συγκροτήματος στην περιοχή. Πρόκειται για ένα οικόπεδο 18,50 στρεμμάτων το οποίο βρίσκεται σε προνομιούχα θέση, καθώς είναι σε πολύ μικρή απόσταση από το κέντρο της πόλης και ταυτόχρονα, κοντά σε οδικούς άξονες που το καθιστούν άμεσα προσβάσιμο και από τις γύρω περιοχές.

 Το κτηριακό συγκρότημα χωρίζεται σε τρεις ζώνες:
• Της Εκπαίδευσης, που αποτελείται από 4 αίθουσες των 64τ.μ. καθώς και τους διοικητικούς χώρους του σχολείου.
• Την δεύτερη ζώνη που αφορά τον κοινοτικό σχεδιασμό με δραστηριότητες και εκτός σχολής, με τις λειτουργίες του Αμφιθεάτρου, της βιβλιοθήκης και του Εστιατορίου και
• Την Τρίτη ζώνη, με την κατοίκηση των μαθητών, σε μικρές μονάδες 3-6 ατόμων ώστε να καλλιεργείται η έννοια της συλλογικότητας, με κύριο χαρακτηριστικό την ιδιωτικότητα, αλλά όχι την εσωστρέφεια. Επίσης περιλαμβάνει και 2 κατοικίες για εκπαιδευτικούς, τοποθετημένες στρατηγικά ώστε να επιτυγχάνεται ισορροπία ιδιωτικότητας και διακριτής εποπτείας.

 Η σύνθεση προέκυψε από τη χαρτογράφηση της ευρύτερης περιοχής, όπου αναγνωρίστηκαν ανάγκες πρόσβασης σε υποδομές (νοσοκομείο, δημόσιες υπηρεσίες, μεταφορές). 

 Η αρχιτεκτονική πρόταση βασίζεται στην δημιουργία ενός οργανωμένου συνόλου μικρής κλίμακας, ενταγμένο στο ανάγλυφο του τόπου, όπου η μάθηση και η
καθημερινή ζωή συνυφαίνονται. Ο σχεδιασμός αξιοποιεί:
• Τοπικά υλικά: πατημένο χώμα, ξύλο, τούβλο, ελαφριές μεταλλικές στέγες και φωτοβολταϊκά.
• Παθητικά συστήματα δροσισμού, σκίασης και φυσικού φωτισμού.
• Βιοκλιματική προσέγγιση μέσω του προσανατολισμού, φύτευσης και συλλογής νερού (δεξαμενές νερού βροχής).

 Ο στόχος είναι μία ολιστική εμπειρία εκπαίδευσης που σέβεται την τοπική κουλτούρα και την ανθρώπινη κλίμακα, χτίζοντας γέφυρες μεταξύ παραδοσιακού τρόπου ζωής και σύγχρονων παιδαγωγικών πρακτικών. Η κατοίκηση, δεν λειτουργεί εδώ ως «αναγκαία προσθήκη», αλλά ως δομικό συστατικό της εκπαιδευτικής διαδικασίας, ενισχύοντας την αυτάρκεια, τη φροντίδα, τη συνεργασία και τη συνύπαρξη.