Τα ερωτήματα της δυνατότητας συνύπαρξης των κοινωνικών υποκειμένων της πόλης αλλά και προς τα που οδεύει ο σχεδιασμός των ελληνικών πόλεων αποτέλεσαν την αφετηρία της παρούσας διπλωματικής εργασίας. Από την αρχή της πολιτικής σκέψης και της δημιουργίας των ανθρώπινων κοινωνιών το ερώτημα της αρμονικής συναρμογής διαφορετικών κοινωνικών ομάδων αποτελεί θεμελιώδες στην εξέλιξη του χώρου που σχεδιάζει ο άνθρωπος. Από τον Αριστοτέλη μέχρι τον Ανρί Λεφέβρ, η παραγωγή του χώρου αποτελεί θεμελιακό ζήτημα στα κοινωνικά συμβόλαια που επισυνάπτονται γύρω από την συγκατοίκηση των πόλεων και γενικότερα τις διαδικασίες αστικοποίησης. Έχοντας ξεπεράσει οικονομικές, κοινωνικές και υγειονομικές κρίσεις, οι ελληνικές πόλεις καλούνται σήμερα να επαναπροσδιορίσουν τον σχεδιασμό τους και τον τρόπο που αναδιανέμουν τoχώρο τους στις διάφορες ομάδες που παλεύουν σε έναν αγώνα διεκδίκησής του.

 Με αφορμή την μαζική εκκένωση υπουργικών κτιρίων στο κέντρο της Αθήνας, λόγω της μετεγκατάστασης εννέα υπουργείων σε ένα νέο κυβερνιτικό πάρκο, προτείνεται η διατήρηση του δομημένου κτιριακού αποθέματος και η επανάχρηση του για την δημιουργία ενός νέου υποθετικού σεναρίου δημόσιας στεγαστικής πολιτικής. Η απομάκρυνση από τους περιορισμούς της αγοράς ακινήτων και της ανεξέλεγκτης  επανάχρησης του αθηναϊκού αστικού αποθέματος σε ξενοδοχεία και διαμερίσματα βραχυχρόνιας μίσθωσης, η συγκέντρωση ελληνικών εμπειριών που μεταφράζονται χωρικά, καθώς και μια πρόταση για πρακτικές συνεταιριστικής διαβίωσης στο κέντρο της ελληνικής πρωτεύουσας, ήταν οι κινητήριοι παράγοντες αυτής της διπλωματικής. Ακολουθώντας το παραπάνω πλαίσιο στοχασμού το “Social Assemblage” αποτελεί μία προσπάθεια αποτύπωσης των κοινωνικών και αρχιτεκτονικών τεκταινόμενων στην Αθήνα του σήμερα. Μέσα από την προτεινόμενη συναρμογή τουριστών και μόνιμων κατοίκων, χώρων τελετουργικής κατανάλωσης και συλλογικής φροντίδας διατυπώνεται ένας σχολιασμός και μία πρόταση για την κατοίκηση αλλά και την περιήγησή στο Αθηναϊκό κέντρο.