Η παρούσα διπλωματική εργασία εκπονείται με αφετηρία την ανάγκη δημιουργίας νέου εκθεσιακού χώρου συνολικής επιφάνειας 1.500 τ.μ., ώστε να εκτεθούν σημαντικά αντικείμενα της συλλογής του Διαχρονικού Μουσείου Λάρισας, τα οποία έως σήμερα παραμένουν αδιάθετα λόγω περιορισμών στον υπάρχοντα χώρο.

 Η πρόταση δεν περιορίζεται στην απλή επέκταση του μουσείου, αλλά διατυπώνει μία ευρύτερη αρχιτεκτονική στρατηγική, με στόχο τη μετατροπή του άλσους Μεζούρλου – ενός περιαστικού φυσικού πόρου στα νότια όρια της Λάρισας – σε έναν ενεργό πολιτιστικό πυρήνα της πόλης.

 Το προτεινόμενο σύνολο περιλαμβάνει χώρους μόνιμης και περιοδικής έκθεσης, πολυχώρο, αναψυκτήριο, αμφιθέατρο και υπαίθριες αυλές. Οι επιμέρους λειτουργίες οργανώνονται γύρω από δύο μεταλλικά στέγαστρα, τα οποία ακολουθούν την καμπυλότητα του εδάφους και διατρέχουν τη φυσική φύτευση, με στόχο την ελάχιστη δυνατή επέμβαση στο υπάρχον τοπίο. Η γεωμετρία, τα υλικά και η τοποθέτηση της κατασκευής ενισχύουν την οπτική και φυσική ενσωμάτωση στο περιβάλλον.

 Η πρόταση διερευνά τον συνδυασμό εσωτερικής και υπαίθριας έκθεσης, ενεργοποιώντας τόσο τους κλειστούς όσο και τους ανοικτούς χώρους και διευρύνοντας τις δυνατότητες επικοινωνίας του επισκέπτη με το πολιτιστικό περιεχόμενο.

 Τα στέγαστρα αξιοποιούν παθητικές στρατηγικές ηλιακής προστασίας, μέσω θερμοευαίσθητων στοιχείων που προσαρμόζονται στις κλιματικές συνθήκες και προσφέρουν σκιασμένους, βιώσιμους χώρους δημόσιας χρήσης.

 Η πρόταση επιχειρεί να αρθρώσει έναν ενιαίο χώρο στον οποίο αρχιτεκτονική, φύση και πολιτισμός συνυπάρχουν και αλληλεπιδρούν, επαναπροσδιορίζοντας το μουσείο όχι μόνο ως κτίριο, αλλά ως ανοιχτό πολιτιστικό τοπίο. Παράλληλα, επιδιώκεται η συνεργατική και συμπληρωματική λειτουργία με το υφιστάμενο μουσείο, ενισχύοντας την ενότητα της μουσειακής εμπειρίας και την πολιτιστική δυναμική της περιοχής.