Κοιτάζοντας προς τα πάνω στην πόλη αποκαλύπτετε ένας καινούριος κόσμος.  Ανοίγματα στις σειρές των κτιρίων αποκαλύπτουν κομμάτια ουρανού, διαφορές υψομετρικές εμφανίζουν νέες οπτικές διόδους, η θέση του ήλιου φωτίζει ή τοποθετεί σε σκιά, παίζοντας ένα παιχνίδι με τους όγκους της πόλης. Τα κτίρια αντικατοπτρίζονται οπτικά με την απεραντοσύνη του ουρανού, αλλά και μεταξύ τους, η τυπολογική τους ομοιομορφία κάποιες φορές χάνεται μέσα σε μια θάλασσα από τυχαίες επιλογές και παρεμβάσεις πάνω τους. Ένα οπτικό χάος άλλες φορές μαγευτικό, άλλες φορές υπερβολικό, απροσδιόριστο, χωρίς σκοπό. Μέσα στο ίδιο το διαφορετικό κάνει εντύπωση, κτίρια με εμπνευσμένες επιλογές χρώματος, περίεργες και ιδιαίτερες όψεις ή ενδιαφέροντα τυπολογικά χαρακτηριστικά. Μπαλκόνια που εμφανίζουν λίγο περισσότερα στοιχεία ζωής από ότι περιμένει κανείς να δει. “Πάνω” υπάρχει ένας άλλος κόσμος, με τις αντιφάσεις του, την μονοτονία του, αλλά και τις συνειδητές ή τυχαίες στιγμές μαγείας του. Η ζωή στην σύγχρονη πόλη μπορεί να είναι μια “ζωή” απρόσωπη. Ο σύγχρονος κάτοικος της πόλης μπορεί  να βρίσκει τον εαυτό του αποξενωμένο, μέσα σε μια χωρική συνθήκη που δεν φαίνεται να είναι φτιαγμένη για τις ανάγκες του και που μέρα με τη μέρα φαίνεται τον εμπεριέχει ακόμα λιγότερο. Παρ’ όλα αυτά η πόλη είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου και των περισσότερων από εμάς. Σε αυτή την εργασία θα προσπαθήσω να επέμβω σε ένα μικρό κομμάτι της πόλης, χρησιμοποιώντας το σαν θεωρητικό παράδειγμα προς μίμηση και για άλλα σημεία της. Θα επαναπροσδιορίσω - επανασχεδιάσω τον δρόμο και τις όψεις αυτού του κομματιού, αυτό το χωρικό πεδίο που ονομάζω "αστικό φαράγγι".  Στόχος μου είναι να δώσω ένα μικρό λιθαράκι προς κάτι καλύτερο, σε ένα μικρό και συνηθισμένο κομμάτι της πόλης, με άπλες και μικρές αλλαγές να προσπαθήσω να την αναζωογονήσω, να φέρω στο προσκήνιο αυτά τα χαρακτηριστικά της που με μαγεύουν. Να δώσω στους κάτοικους της περισσότερο χώρο και νέες μορφές έκφρασης σε αυτήν.