Η παρούσα διπλωματική εργασία επικεντρώνεται στην επανάχρηση ενός εγκαταλελειμμένου πέτρινου κτηρίου στην παραλιακή περιοχή της Αγριάς. Στόχος είναι η μετατροπή του σε έναν ζωντανό, δημιουργικό χώρο αφιερωμένο στην επεξεργασία μαλλιού και την παραδοσιακή υφαντική. Κεντρική σχεδιαστική πρόθεση αποτελεί η διατήρηση και η ανάδειξη της υπάρχουσας πέτρας, ώστε να προστατευτεί η ιστορική ταυτότητα του κελύφους, σε συνδυασμό με την προσθήκη σύγχρονων αρχιτεκτονικών στοιχείων που εντάσσονται αρμονικά στο σύνολο.

 Ο νέος χώρος φιλοξενεί ένα πλήρως λειτουργικό εργαστήριο, όπου το μαλλί πλένεται, επεξεργάζεται και μετατρέπεται σε νήμα, το οποίο στη συνέχεια χρησιμοποιείται για την κατασκευή υφαντών σε παραδοσιακούς αργαλειούς. Ο σχεδιασμός επιτρέπει τη συμμετοχή του κοινού στη διαδικασία παραγωγής, δίνοντας έμφαση στην εκπαιδευτική και πολιτιστική διάσταση του έργου.

 Κεντρική ιδέα της πρότασης είναι ένα «κόκκινο νήμα», που εκφράζεται μέσω ενός μεταλλικού διαδρόμου κόκκινου χρώματος. Ο διάδρομος αυτός διατρέχει το κτήριο σε εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους, ακολουθώντας τη διαδρομή της ύλης και του επισκέπτη: από την πρώτη ύλη έως το τελικό προϊόν. Παράλληλα, προσφέρει ένα αφηγηματικό πλαίσιο με αναφορές στην ιστορία του αργαλειού και της υφαντικής τέχνης.

 Το εσωτερικό οργανώνεται σε δύο κύριες αίθουσες  οι οποίες αφορούν την επεξεργασία του μαλλιού στη μία και την  ύφανση στην δεύτερη. Επίσης, υπάρχουν βοηθητικοί χώροι όπως WC και χώρος προσωπικού. Ακόμη, μέσα στο κτήριο έχει σχεδιαστεί ένα πωλητήριο όπου ο οποιοσδήποτε θα μπορεί να επισκεφτεί.  Η πρόταση στοχεύει στη δημιουργία ενός πόλου πολιτιστικής δραστηριότητας που ενισχύει τη σύνδεση του κοινού με την παράδοση και συμβάλλει στην αναζωογόνηση της τοπικής κοινότητας της Αγριάς.