Τοποθετούμαστε στο ορεινό αγροτικό τοπίο του Καφηρέα ή πιο γνωστό ως Κάβο Ντόρο, στην Νότια Εύβοια. Το κεντρικό θέμα της έρευνας πραγματεύεται την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην περιοχή, με τις δύο κύριες δραστηριότητες να είναι η κτηνοτροφία και η αιολική βιομηχανία, οι οποίες μπορεί να μην έχουν άμεση σχέση, έχουν όμως κοινό ζητούμενο την φροντίδα, με τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής να δραστηριοποιούνται επαγγελματικά “Φροντίζοντας Αιγοπρόβατα και Ανεμογεννήτριες”. Άνθρωπος-Ζώο-Μηχανή συμβιώνουν στο τοπίο, ή τουλάχιστον προσπαθούν καθώς η αιολική βιομηχανία επηρεάζει δραματικά τον τόπο, μετατρέποντας τον σε ένα βιο-μηχανικό τοπίο, όπου ο καθένας μας είναι ένας εισβολέας σε μια αρχιτεκτονική που μας έχει αφήσει πίσω της.

Δημιουργούνται συνεπώς σκέψεις για την ενσώματη εμπειρία στο τοπίο, σκέψεις για θέματα εξουσίας, διεκδίκησης και πολιτικής του εδάφους. Σκέψεις για το παρόν και το μέλλον της γης, σκέψεις για ένα ενδεχόμενο σενάριο μετά-ανθρωπόκαινου περίοδο, όπου η τεχνολογία “υπολογίζει”, διαμορφώνει και κατασκευάζει τον κόσμο μας, έχοντας καθολική επιρροή στο περιβάλλον, με τον άνθρωπο να παρακολουθεί και να επεμβαίνει όταν χρειάζεται να φροντίσει την μηχανή, όπως ένας αγρότης που παρακολουθεί και φροντίζει το κοπάδι και την γη του, για όσο ακόμα αυτή θα είναι στα χέρια του.

Εξετάζοντας λοιπόν το μέγεθος των ανθρωποκεντρικών παρεμβάσεων, οι οποίες γίνονται γεωλογικές δυνάμεις και  διαμορφώνουν την ταυτότητα του τοπίου, αναλύονται οι σχέσεις εξουσίας μεταξύ των εμπλεκόμενων υποκειμένων, ανθρώπινων και μη, οι μορφές πολιτικής διεκδίκησης μέσα από οικολογικά κοινωνικά κινήματα, και η τεχνολογική επέλαση επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση ανθρώπου, τεχνολογίας και φύσης. Κάτω από τις νέες συνθήκες, πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τις αφηγήσεις, τα μοντέλα και τα εργαλεία της αρχιτεκτονικής και έτσι κάθε πράξη γνώσης θα πρέπει, πρώτα απ’ όλα, να θεωρείται πράξη φροντίδας, εστιάζοντας στην δυνατότητα για μακροπρόθεσμη επιβίωση και όχι στην επίτευξη βραχυπρόθεσμων επιθυμιών.