Τι είναι άραγε αυτό που νοσταλγούμε όταν αναζητούμε τον χαμένο χρόνο? Είναι η ακατάπαυστη ροή των ημερών , που όντας ανεπαίσθητη, φαίνεται να είναι κάτι αφηρημένο?  Θα έλεγα μάλλον ότι είναι κάποιες ξεχωριστές στιγμές που μοιάζουν να σταματούν εσαεί στην μνήμη μας στον χρόνο. Και εκείνο εντέλει που συγκεκριμενοποιεί και αισθητοποιεί αληθινά τον χρόνο είναι απλούστατα ο χώρος. Ο τόπος, κάθε τόπος οπού ζήσαμε τέτοιες ξεχωριστές στιγμές, συναντήσαμε κάποια πρόσωπα που άλλαξαν και μας άλλαξαν, σημαδευτήκαμε από κάποια αλησμόνητα τοπία, συγκλονιστήκαμε από κάποια καθοριστικά γεγονότα. ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΑ, Νοσταλγούμε τον χρόνο που μας χωρίζει από εκείνον τον τόπο, και που, όσο περνάει κάνει πιο οδυνηρή την νοσταλγία. Η επαλήθευση της αδιάσπαστης ενότητας χώρου χρόνου, εμπειρικά επαληθεύεται. Μία εξωτοπία που παρατηρεί τον όποιο δυναμισμό που επιβάλλουν ο χώρος και ο χρόνος. Εδώ στη φωνή της μνήμης, ο χρονότοπος γνωρίζει, εκφράζει το σύνθετο πλέγμα των σχέσεων μεταξύ του κάθε φορά πραγματικού χώρου και χρόνου, που διαμορφώνουν τους ιστορικούς όρους της ύπαρξης του ανθρώπου και της συνάφειάς του με τον κόσμο. Εδώ ο χώρος και ο χρόνος δεν αποτελούν εδώ υπερβατικές κατηγορίες, Εδώ αλυσιδωτά συνδεόμαστε σε ένα συγκεκριμένο όλον. Εδώ οι μύγες δεν πεθαίνουν στους 15 βαθμούς. Γίνονται θαύματα, που όποιος δεν τα βιώνει δεν τα γνωρίζειΕδώ και να κρυώνεις, βουτάς σιγά σιγά. Παίρνεις γαρύφαλλα και τα δαγκώνεις. Υποφέρεις τα ανυπόφερτα. Εδώ ξημερώνει και ρίχνουμε οβίδες με κανόνια Εδώ τα παιδιά στα τρένα τραγουδάνε, δεν κλαίνε. Η εμπειρική πραγματικότητα. Πρωτογενής έρευνα, το αόρατο μικρόφωνο καταγράφει την πραγματικότητα με την μικρότερη δυνατή παρέμβαση, το παράδοξο της ηχογράφησης μια παράξενη εξομολόγηση σαν ένας καθρέφτης αλλά και ένα παράθυρο ανοιχτό προς τα έξω. 

Μιλάμε για την ανάδυση των έσω προς τα έξω., Αποστροφή σε κάθε τι σκηνοθετημένο πραγματικά, μιλάμε για μια ανθρωποκεντρική προσέγγιση. Στην προσπάθεια διεύρυνσης του ορισμού μιας τέτοιας παρατήρησης η ίδια η αοριστία που παρουσιάζουν οι καταγραφές αυτές αποτελεί απόπειρα ορισμού της.Ιαι σουσάμι λα νταντο, ιαι ι σουσάμι, ιαι ι σουσάμι λα νταντο, ιαι σοαρεμε, κι Κιρόλο τράτσα λα νταντο, Κι Κιρόλο τράτας.Το γεγονός, η αντίδραση, η συνάντηση, το τέλος γίνεται παραγωγή και επικοινωνία ανθρωπολογικής γνώσης που δοκιμάζεται συνεχώς μέσα από τις επάλληλες αυτές αναγνώσεις της. Πώς η πρωτογενής έρευνα αποτελεί πεδίο μελέτης και μάλιστα οικουμενικής; Πώς παύει η αλήθεια να είναι συμβατική; Πώς ξέρουμε ότι κάτι δεν πεθαίνει εντελώς; Πώς η ποιητική του καθημερινού λόγου συμβαίνει μέσα από τις αναγνώσεις προσωπικών αφηγήσεων; Πώς ποιητικά αφήνομαι; Πώς ο μεταγενέστερος άνθρωπος τα βλέπει εκ νέου; Πώς μου αρέσουν τα παιχνίδια παρατήρησης!